Op de Langenberg heerste vorige week heel wat drukte ter hoogte van boer Peeters. Er kwam zelfs een groot laken aan te pas waarop van alles geschreven stond. Niet simpel voor voorbij rijdende auto’s. Zelf dacht ik dat het om een 50ste verjaardag ging en dat iemand Abraham of Sara had gezien.
Toen er echter s’anderendaags een koe aan de voorgevel stond kon ik het raden. Er was wat aan de hand met de koe.
Marie had het de laatste dagen ook voelen aankomen. Er was werkelijk meer aandacht voor haar. Carine kriebelde haar ’s morgens op haar kop en Stefaan klopte haar in haar nek, zoals ruiters doen bij hun paard na een goede prestatie. En ze werd “geroskamd” dat het een lust was en het deed nog deugd ook. Ze blonk van gezondheid. Dat was natuurlijk werk voor Fons, die had meer ervaring. Ondertussen bleef Marie er kalm bij.
Ze dacht: Ik ben, een koe
melk geven is wat ik doe
Vele liters elke dag
dat doe ik met een lach
Dat het juist om die melk en die dagelijkse plicht was dat ze zondagmorgen uit de rij gehaald werd en naar de stal van de Blanc Bleu Belge werd verplaatst dat vond ze onbegrijpelijk. Waar en door wie word je nog gewaardeerd als je elke dag je dagelijks werk en plicht vervult! Maak het maar mee: simpele roodbonte koe tussen die prijsbeesten van BBB!
Marie bleef bescheiden en deed ook nu wat van haar verwacht werd. Ze ging mee naar de “pronkbox” van boer Peeters, midden tussen de Blanc Bleu Belge. En ze bekeek het schouwspel, het was een gaan en komen. Het ging er van Charel, Jef, Peer tot Mr.inspecteur, Mr.veearts, Mr.Burgemeester. Toch een rare mensenwereld: al dat volk. Ze hoort heftige discussies over hoeveel een koe eet! Hoeveel bloed ze heeft enz., dat waren duidelijk kenners, dacht Marie. Er waren er heel wat bij die van koeien niet veel afwisten, maar deden alsof.
Anderen waren beleefd: liepen eens rond Marie, bekeken haar eens links en rechts; sommigen pinkten een oogje. Goed gedaan! Maar met het andere oog keken ze toch de andere kant uit waar Magda een lange tafel vol gedekt had met allerlei menselijke en dierlijke lekkernijen en alle soorten dranken. Blijkbaar was de belangstelling daarvoor zeker zo groot. Sommigen kwamen zelfs niet tot bij Marie, maar schoten recht naar de drankenfuif.
Marie dacht er ’t hare van, maar ze zag dat de boer en de boerin er gelukkig uitzagen…. en dat was ’t belangrijkste. Daar moet ik het tenslotte toch mee stellen, dacht ze.
Toen op een bepaald moment een BBV (een Bijzondere Boeren Vlaming) een grote groene laurierkrans over haar mooie koeienkop schoof werd het haar te machtig. Ze voelde de tranen in haar weeë ogen schieten en wist niet hoe zich te houden. Het liefst had ze de BBV drie kussen willen geven. Ze stak haar tong al uit maar ze bedacht zich. Moest zij niet de kussen krijgen! Ze schudde dan maar eens met haar kop op en neer om te zeggen: Merci BBV.
Die had ondertussen ook al een glas aan de lippen.
’t Is welletjes geweest, dacht Marie, en ze ging erbij liggen en ze begon te herkauwen…… tien jaar lang was ze reeds op de boerderij, Ze dacht aan al de kalfjes die ze had voortgebracht, hoogdagen in haar koeienleven. Ze dacht aan die zalige momenten in de wei. De morgendauw en ’t frisse gras, grazen, grazen, grazen en om 10.00u. liggen en herkauwen, de ogen toe. ’t Was dubbel genieten, dan wordt het zure zoet en het harde zacht.
Dat is ons geheim; dacht Marie: wij nemen de tijd! Wij herkauwen het leven. Dat kennen de mensen niet. Daar is het altijd maar jachten en jagen, die herkauwen niet en daarom is hun leven vaak hard en zuur. Die kunnen wat van ons leren! Kauwend droomde ze weg……
Toen Marie wakker schoot uit haar dromerig gekauw was het terug stil in de stal van boer Peeters. Ze zag enkel nog het plaatje hangen: 100.000 liter melk! Maar wie van de bezoekers had de melk geproefd?