Vredeszondag

Vier jaar geleden zijn we plots opgeschrokken door de gebeurtenissen in New York. Wie had zich kunnen voorstellen dat zoiets kon gebeuren. Bij sommigen waren de reacties zeer hevig. Regeringsleiders dreigden met geweld en harde represailles. Plots dook weer het spook op van oorlog en geweld. En geweld roept tegengeweld. Ik herinner me nog dat we vier jaar geleden van op deze plaats zegden, dat we ons hart vast hielden denkend aan wat in het Midden-Oosten en elders in de wereld kon gebeuren. Nu, vandaag, vier jaar later, gaat er geen dag voorbij of we horen en zien nieuws over aanslagen en geweld. Spijts alle vredesweken blijft de vrede een groot gemis, een echte illusie. En we weten niet meer wat doen. We staan machteloos. Woorden als: “Wil je vrede, begin bij jezelf” zijn heel mooi en op onze kleine schaal allicht doeltreffend, maar ze veranderen niets aan de situatie in de wereld.

En toch is dit het enige wat wij kunnen en moeten doen. Als allen die zich Christen noemen inspiratie zouden zoeken bij de Prins van de Vrede die Jezus Christus toch is, dan zou dit wereldwijd invloed moeten hebben op het wereldgebeuren. Het staat ergens in het evangelie dat wij zout moeten zijn in de wereld, licht in de duisternis. Wij moeten vrede makers zijn.

Het probleem is, dat wij daar niet aan toe zijn. Onze westerse wereld is geen toonbeeld van evangelisch leven. De geest van de Bergrede is ver te zoeken.

Het evangelie van vandaag zegt ons dat Jezus Christus ons die vrede geeft. Hij voegde er echter aan toe: dit is geen vrede zoals de wereld die geeft.

Jezus Christus vraagt ons de helse kring van onrecht te doorbreken. Het kwaad mogen we niet vergelden met ander kwaad. We moeten de eerste stap zetten naar vrede en gerechtigheid. We moeten heel ver gaan op de weg naar de verzoening en kost wat kost ruimte geven aan dialoog en gesprek. Het evangelie is daarin heel concreet: ga met de mensen op weg om met hen te praten. Als uw tegenstander u vordert één mijl met hen te gaan, wel ga er dan twee met hen. Dat staat in de Bergrede. Zet de eerste stap.

Maar vandaag zou ik toch de nadruk willen leggen op een andere vraag van de Heer. In deze tijd spreken wij heel veel over wat er zou moeten gebeuren. Wij zijn echt activisten. Er wordt echter niet genoeg gesproken over het gebed. “Bemin uw vijanden en bid voor wie u vervolgen” zegt Jezus. “Wees volmaakt, zoals uw hemelse Vader volmaakt is.”

Op 11 september werd rond de middag over haast heel Europa gevraagd om een moment stilte te bewaren als hulde aan de slachtoffers van het geweld in de wereld. Ik vraag me af waarom wij niet het initiatief nemen om er een gebedsmoment van te maken. De stilte vullen met Gods aanwezigheid. De stilte maken tot een heilig moment.

Ik geloof dat wij niet genoeg bidden. Volmaakt zijn, zoals onze hemelse Vader, wil ook zeggen dat we diep in ons hart ruimte moeten geven aan God. Aan onze daden zal men zien dat we leerlingen van Jezus zijn. We kunnen echter allen maar ten volle Christen zijn als we ook verbonden leven met God die de wereld, zijn Schepping, in zijn handen draagt. En we kunnen maar intens verbonden leven met God als we echt tijd maken om te bidden, om van tijd tot tijd bewust te leven in zijn aanwezigheid. We moeten daarvoor geen matje uitrollen. We moeten wel een momentje tijd reserveren om God in ons leven toe te laten God te zijn.

Bidden is God intens betrekken bij ons leven, bij het wereldgebeuren. Bidden is naar de grond gaan van de zaak. Bidden is met open en soms lege handen staan voor God en dan hopen en wensen dat hij de leegte vult met zijn aanwezigheid.

Iemand schreef ooit het volgende: “We moeten niet alleen zeggen wat de mensen moeten doen. Onze tijd heeft ook een geweldige nood aan mystiek en contemplatie. Mensen hebben nood, zeker in deze tijd, om terug te zoeken naar de zin van hun bestaan en naar de zin van hun geloof.” Ik geloof dat hij gelijk heeft. Bidden voor vrede is God betrekken bij onze zorg voor de toekomst, het is inspiratie putten bij Gods Geest om zelf vrede te zijn voor de mensen. En ook, dat geloof ik, het is God beroeren en bewegen tot medeleven met het leed van de mensen die in onvrede leven.

Ik zou u willen vragen heel intens mee te bidden in deze viering, en God uit het diepste van ons hart te vragen dat wij met z’n allen ons mogen bekeren tot vrede en gerechtigheid.