We worden bijna vertrouwd met de opeenvolging der commerciële seizoenen die korter en korter worden: na de Halloween-pompoenen krijgen we het offensief voor sinterklaas, die al vlug wordt verdrongen door de oprukkende kerstman; en nog maar net hebben de laatste naalden van de kerstboom hun weg naar de stofzuigerzak gevonden of heel het straatbeeld kleurt rood, tussen de vele harten door kan men nog net een glimp opvangen van de winkelwaar in de etalage: Valentijn, de liefde zelf wordt als het ware eens duchtig in de bloemetjes gezet…
Op de parochiefederatie hebben de oudere groep van de misdienaars een themaviering opgebouwd in het teken van Valentijn. Terecht want een van de kritieken die jonge mensen kunnen hebben op heel het kerkelijk gebeuren is dat wat in de kerk gebeurt dikwijls zo ver afstaat van de dingen waar mensen in het gewone dagdagelijkse leven mee bezig zijn. En over de liefde mag toch wel al eens gesproken worden in de kerk: komt dat woord niet erg vaak voor in het lijfboek van de christen…
Tezelfdertijd heeft men de veertiende februari ook uitgeroepen tot de dag van het seksueel welzijn. misschien is het de goede gelegenheid ook daar even bij stil te staan… Een paar jaar geleden is een boek verschenen met de titel ‘Liefde is een werkwoord’. En de titel verraadt meteen de hele teneur van het boek: verliefdheid is een gelukzalige staat waarin je je een hele poos kan bevinden: vlinders in de buik, niet kunnen slapen, niet te stillen verlangen naar het bij elkaar zijn, rozengeur en maneschijn …
Liefde daarentegen is geen staat waarin je je bevindt maar een voortdurende gave en opgave waaraan je werkt eens de vlinders in de buik wat zijn bedaard, eens je gewoon bent naast elkaar te slapen - of omwille van het gewoel of gesnurk van de partner juist niet kan slapen - eens je ondervindt dat routine doodt, eens je weet: man en vrouw, of partners voor elkaar: het is niet allemaal rozengeur en maneschijn…
Daarom ook: aan de mensen die elkaar het jawoord geven in een kerkelijk huwelijk vraagt de kerk niet : zijn jullie verliefd op elkaar, want de kerk weet al eeuwen dat wat vandaag gevoeld wordt morgen verschwunden kan zijn; ze vraagt ook niet : passen jullie bij elkaar, of hebben jullie elkaar gevonden op seksueel gebiedt… al deze dingen vraagt de kerk niet maar ze vraagt wel: Wil jij de man zijn voor deze vrouw; wil jij de vrouw zijn voor deze man: m.a.w. sta jij met heel je hart en ziel in voor het welzijn van deze persoon. Wil jij werk maken van het welzijn van jullie relatie, ook al komen er dingen op je pad waarvan je nu nog niet het flauwste vermoeden hebt…