Allerzielen
Het is Allerzielen. Heel wat mensen zullen de graven van nabestaanden weer schoon en netjes gemaakt hebben en voorzien hebben van bloemen, met mijmeringen, een zelfgemaakt stukje, misschien een kaarsje.
Het kerkhof wordt zo meer dan ooit een levende hof van God … een tuin waar levenden en doden met elkaar verbonden zijn in de liefde die nooit sterft.
Die hof die vroeger altijd rustte tegen de muren van de kerk, dat is een belangrijke plek in ons geloof, omdat dit geloof ons verbindt met diegene van wie we met verdriet afscheid hebben genomen maar ook in de wetenschappen dat we hen niet kwijt zijn. Het mooie van een kerkhof rond de kerk is dat we verbonden blijven. Doden zijn er eigenlijk niet, het zijn mensen waarvan we afscheid hebben genomen, maar ze blijven leven en ze blijven verbonden met ons in de hof. De “ hof “ doet denken aan het paradijs, de hof die God gaf aan de eerste mensen … de hof waarin God wandelt met zijn dierbaren, … een God die weet wie daar rust in die hof en de naam kent van iedereen die daar is, en in wiens bescherming ieder leeft en gezegend is. Al die daar zijn hebben natuurlijk een eigen verhaal en elk is ook op een andere manier aan zijn einde gekomen, maar we blijven met hen verbonden.
Hij spreekt van ‘de mensen van voorbij’ en ze blijven met ons leven, de mensen van voorbij, ze zijn met ons verweven, in liefde en verhalen in bloemenkleuren en een lied dat opklinkt uit het verleden.
De mensen gaan voorbij, ze worden niet vergeten, zijn in een ander leven, bij God mogen zij wonen, waar wij niet kunnen komen. de mensen zijn voorbij, zij hebben het licht ervaren.
Dat is het wanneer mensen komen in die hof, de pijn komt boven, het verdriet komt boven, het verlangen komt boven, kon ik je nog hen nog maar eens aanraken, “was je maar bij mij”.
Het is liefde die ons verbindt over de grenzen van de dood heen, en daar krijgen de dingen een plek in de herinnering maar ook in het NU.
de pijn van het niet meer zijn
de pijn van het niet meer hebben
de pijn van het niet meer naar huis komen
de pijn van er niet meer bij zijn als kinderen, kleinkinderen verjaren
straks is het Sint - Niklaas, Kerstdag, Nieuwjaar, …
de pijn van niet meer samen op vakantie te kunnen gaan
de pijn van dat leven dat voor goed anders is geworden
de schrijnende pijn, in de diepte met niemand te delen, want altijd opnieuw herbegint het.
Het is de liefde die mensen verbindt, zonder liefde is er geen verdriet. En hoe meer liefde, hoe meer verdriet.
De mensen van voorbij zingen nu in het licht. In die andere wereld, de wereld van lichtende liefde, de wereld van God.
En als je staat voor het graf van iemand waarvan je hebt gehouden, als je een kaarsje aansteekt bij een foto thuis, dan kan het zijn dat je wordt verlicht, lichter wordt. Dat u ervaart hij/zij leeft, hij/zij is er. Dat u de liefde voelt die er was omdat hij of zij spreekt uit die oneindige liefde van God. Nu heeft liefde niets meer met de tijd te maken, er is geen tijd meer, alleen liefde.
Daarin schuilt het geheim in God, God die geborgen is in het ontoegankelijke licht. Licht waarvan wij deel van krijgen, dat licht ook dat ons verlicht, dat het verdriet verlicht, de pijn verlicht.
Het licht, het is niet duister meer. De mensen van voorbij zijn in het licht. Ze zijn vrij … alle zwaartekracht is verdwenen. Er zijn mensen die dankbaar zijn en alle goed weer herinneren, zovele verhalen en dankbaar zijn, en zich verlicht weten.
En natuurlijk daarin zit God. God zit in de liefde. Hij is immers liefde. Door de liefde blijven mensen bij mekaar. ( door God )
De liefde is zo mooi … als je ziet hoe mensen elkaar nabij zijn, onvoorwaardelijk dan vallen alle woorden weg … maar je bent er ! Liefde is in de diepste verbondenheid van mensen die bij elkaar zijn.
Alles wat je doet is : zorgen voor de andere …, al het andere valt weg, je denk niet meer aan jezelf … het enige wat blijft is liefde, en er wordt geen woord gesproken.
Maar duizenden verhalen klinken van uit één oogopslag en even de lippen natmaken … dat is pure liefde … Liefde heeft geen woorden nodig, die is er in de diepste verbondenheid met mensen, die bij elkaar zijn, … diegene die achterblijven, diegene die gaat sterven.
Liefde verbind je, de liefde heeft niets meer met de tijd te maken, we kijken niet op de horloge, de tablet, en naar de telefoon … hoe laat is het ? En welke afspraak heb ik nog ?
Er is alleen de afspraak van de liefde, die zich niets van de tijd aantrekt, alles heeft het nu te maken met de intensiteit, het heeft niets meer met de tijd te maken. Nu is het een andere tijd : dit is de tijd van het weten, de tijd van het voelen.