Preek – Allerheiligen Lieven Gistelinck - Koksijde
Een oma bezocht met haar kleinkind een oude kerk. Ze vertelde over die vele figuren die vol kleuren hen aankeken. Het kind luisterde geboeid. En plots vroeg het: “Oma,
die heiligen zijn dat dan mensen die licht doorlaten?”.
De kleurrijke vensters en de verhalen van oma hadden haar dat geleerd.
Het aloude feest van Allerheiligen
-is een kans om na te denken over het leven dat zinvol is
-en dat niet weinigen er in geslaagd zijn iets van hun leven te hebben gemaakt
Daarom is dit feest van Allerheiligen een feest van de optimisten, hoe donker de dagen ook geworden zijn, en hoeveel horror ookin het straatbeeld te zien is.
Omdat figuren belangrijker zijn dan structuren, kijken we vandaag naar mensen die hun christen-zijn beleefd hebben met:
-een heldhaftige eenvoud
-met een dagdagelijks belangloze liefde
-soms ook met verborgen verdriet
-meestal ongekend en ongezien
-maar ook met stille vreugde
-zelfs met gewaden waarin de pijn de weerschijn hadden van diep geluk.
Eigenlijk doodgewone mensen.
-Het zijn mensen die af en toe eens lastig, eigenzinnig en koppig kunnen zijn
-ook wel mensen die kunnen uitvallen omdat ze moe zijn
-mensen die ook tegenslagen kennen, maar die toch niet verdrinken in het gebroken-zijn
-die niet negatief worden in de eenzaamheid, van het alleen dragen
-het zijn wel mensen die wel voelen dat de bergweg lastig is en zo oneffen, maar die nog kunnen drinken van het wijdse panorama
-mensen die achter alles weer stil kunnen worden en rustig.
Van zulke mensen straalt er iets uit.
Het zijn mensen die”licht” door laten. Het zijn mensen die iets oplichten van de Blijde Boodschap, van de Zaligprijzingen van de Heer, in het evangelie van vandaag.
Gelukkig zijn het niet de mensen die “Heilig” zijn verklaard die we vandaag vieren, maar met hen een schare die niemand tellen kan.
Ze waren vader of moeder, broer of zus, buur of collega, parochiewerker of werkster, een vrijwilliger in de wijk.
We hebben ze ervaren als mensen die wat licht brachten in ons bestaan.
Het waren lichtmensen
En dat licht wordt nooit gedoofd. In God wordt het zelfs volle licht.
Daarom staat Allerzielen zo dicht bij Allerheiligen. Zelfs de dood zal het licht niet doven.
Allerheiligen is geen “opendeurdag” van de hemel, van de stad van God. Al richten wij vandaag onze blik omhoog, naar verdere einders van het aardse leven, onze volle aandacht wordt opgeëist voor wat hier en nu, op deze wereld, in deze stad van de mens gebeurt.
De Zaligsprekingen zijn realistische taal. Dit zijn sleutelwoorden om mensen te zijn waarin een beetje licht doorstraalt.
Het zijn partituren voor een leven op muziek in de maat van “het Licht”.
Dat die niet gespeeld worden zonder dat er soms valse noten tussen zitten, weten we allen.
Maar Allerheiligen maakt ons optimisten. Het is een blije dag die ons een visioen geeft, toekomst. We mogen weer eens zien dat ons leven en doen de moeite waard is. God, dank u wel voor al die mensen –ver of dichtbij- die voor ons “het licht hebben doorgelaten”
Wat zei dat kleintje weer….? Heiligen dat zijn mensen die…….
Best broeders en zusters, dit is een homilie gemaakt vanuit een artikel dat E.H. Deken Godfried Oost (Roeselare) geschreven heeft. Het was toen nog de gewoonte dat “De Standaard” mensen aanschreef om een groot feest van het kerkelijk jaar met woorden te doen leven. Godfried is gestorven in 1995. Weinig heb ik gewijzigd.
Misschien brengt het je nu nog wat licht. Zalig Hoogfeest.
Lieven Gistelinck, Koksijde.