Allerheiligen, het hoogfeest van de christelijke hoop (2007)

De kerkhoven zijn in deze dagen weer omgetoverd tot één groot bloemtapijt. De graven van onze dierbaren zijn versierd met volop bloeiende bloemen. In dit stervend jaargetijde tekenen van leven in een landschap van de dood!
Want onze dierbare doden kunnen wij niet vergeten, mogen wij niet vergeten. Zoveel banden van respect en van echte liefde houden ons met hen verbonden. Wij dragen hen mee in onze gedachten en gevoelens. Wij kunnen niet van hen scheiden; omdat zij ons leven zinvol gemaakt hebben, aan ons geloof en liefde hebben geschonken.
Wij vieren Allerheiligen. Dit hoogfeest is echter meer dan alleen maar een herinnering ophalen aan onze dierbare overledenen. Het is vooreerst biddende verbondenheid met allen die in Christus gestorven zijn. Zij mogen nu delen in zijn overwinning op de dood. Met hen mogen wij hier op aarde hecht verbonden zijn. Wij vormen samen met hen één gemeenschap, over de grenzen van de dood heen.
Allerheiligen is viering van deze innige eenheid tussen de Kerk hier op aarde én de Kerk in de hemel. Dat is de Kerk van de heiligen die de zaligheid genieten van een definitieve triomf over de dood. “Ik geloof in de H. Geest, de heilige katho­lieke Kerk, de gemeenschap van de heiligen, de vergeving van de zonden en het eeuwige leven”. Het Credo van dit hoogfeest.
Wij geloven in de éne ongedeelde “gemeenschap van de heiligen”. Eén enkel organisme waarvan de verrezen Christus het kloppende hart is. Als in een bloedsomloop door­stroomt immers zijn H. Geest de lidmaten van dit levende Lichaam. In de hemel en hier op aarde. Zo groeit er die warme nabijheid tussen de heiligen in Gods hemel én ons mensen hier beneden die nog onderweg zijn naar onze eindbestemming.
“Ik geloof in de gemeenschap van de heiligen”. Een geloofswaarheid waaruit ik hoop en troost mag putten. Want in mijn biddend omgaan met de heiligen in Gods hemel ontstaat er tussen ons een band. Een familieband groeit. Er is die innige wens, van God en van al zijn heiligen, om ook ons de hemelse voleinding te schenken; ook ons op te nemen in “de gemeenschap van de heiligen”.
Hemelse zorg, hemelse bijstand strekken zich daarom naar ons uit. Een litanie van alle heiligen bidt voor ons. Aaneen­geregen gebeden van “een grote menigte, die niemand tellen kan, uit alle rassen en stammen en volken en talen”. Want, niet slechts een schaduw van ons blijft in God voortleven. Neen, zijn scheppende liefde onttrekt uiteindelijk heel de mens aan de vergankelijkheid. Dat is onze hoop. Dat is onze troost.