De operatie: doordenkertje in aanloop naar Allerheiligen (2006)

Lieve kinderen. Zondagmiddag bezoeken veel mensen het kerkhof. Ga jij ook? Ze leggen wat bloemen bij een graf. De doden kunnen we niet zien, maar we herinneren ons hoe lief ze waren. Ik vertel je ‘ns een grappig verhaaltje.
Een mevrouw lag in het ziekenhuis op de operatietafel. Het was heel spannend en ze was bijna dood. Even zag ze een geweldig licht en ze dacht dat ze bij God kwam en ze zei: ‘Ben ik in de hemel?’ God antwoordde: ‘Nee hoor, je moet nog ongeveer 25 jaar verder leven!’
Toen de vrouw was opgeknapt dacht ze: ‘Heerlijk, nog 25 jaar leven. Weet je wat? Dan laat ik alle rimpels wegnemen. En dan laat ik mijn dikke buikje ook weg opereren. En dan laat ik nog wat haren bij planten. En dan laat ik mijn neus een beetje recht zetten en mijn wenkbrauwen wat omhoog. En dan wil ik mijn kin een beetje naar voren…’ Enfin, drie maanden lag ze in het ziekenhuis. Ze had veel pijn en het kostte veel geld, maar ze werd elke week mooier. Tenslotte mocht ze naar huis. Opgewekt stapte ze naar buiten. ‘Wat zullen de buren zeggen, als ze me zien?’, dacht ze en toen werd ze ineens door een bus gegrepen. Pal voor het ziekenhuis. Weer zag ze een groot licht. Ze riep: ‘God, U had toch gezegd dat ik nog 25 jaar mocht leven!’ ‘Ach. Liza’, riep God geschrokken. ‘Ben jij het? Ik had je niet herkend!’
Lieve kinderen. Wij geloven dat God de mens niet van de buitenkant bekijkt. Hij kijkt in ons hart, naar onze lieve bedoelingen. Hij kent ook onze angst. En Hij zorgt voor ons. Wat ons ook overkomt, in dit leven… en in de dood.