Tweede Kerstdag - Feest van H. Stefanus (2007)

Ik wil vandaag eerst een verhaaltje vertellen. Er kwam eens een koorddanser in een dorp. Hij ging een touw spannen tussen de kerktoren en een hoge boom. Een heleboel mensen werden nieuwsgierig wat die waaghals zou gaan uithalen en kwamen kijken naar zijn kunsten.
Bij het begin van de voorstelling vroeg de koorddanser aan de omstanders: “Geloven jullie dat ik met deze evenwichtsstok in mijn hand over het koord kan lopen?”
Dat geloofden ze zonder meer, dus in een koor riepen ze: “Jaa”. Bijna moeiteloos liep de koorddanser over het koord. Groot applaus.
Hij gooide de stok naar beneden en riep: “Geloven jullie dat ik dit ook zonder stok kan?”
Ook dat geloofden de mensen, en zo gebeurde het. Enorm applaus. Hij pakte een kruiwagen en vroeg: “Wat denk je: zou ik met deze kruiwagen naar de overkant kunnen?” En al die enthousiaste mensen riepen terug: “Ja, natuurlijk kun je dat.” En het lukte, zonder mankeren. Langdurig applaus.
Toen werd het stil. Iedereen was benieuwd wat er nu zou komen. De koorddanser keek naar beneden alsof hij iemand zocht, en zei toen: “Geloven jullie dat ik over dit koord kan lopen met iemand in die kruiwagen?” Alle mensen stonden te juichen, wat een stunt zou dat zijn"
“Goed,” zei de man, “Wie komt er dan nu naar boven om met mij mee te doen?” Toen werd het doodstil. Driemaal vroeg hij het, maar niemand durfde het aan, ook al geloofden zij dat die koorddanser buitengewoon goed was. De een na de ander ging stilletjes naar huis.
En toen de koorddanser ’s avonds thuis kwam bij zijn vrouw, zei hij teleurgesteld: “Alweer niemand die mee wilde doen. Ze geloofden het wel, maar meer ook niet.”
Dat is denk ik ook ons probleem. Wij geloven in Jezus en zijn blijde boodschap, wij geloven dat hij een goede weg door het leven wijst, maar durven we ook bij hem in zijn kruiwagen te gaan zitten?
Durven we echt met hem mee te doen? Want de weg die hij ons wijst is geen gemakkelijke weg. Het is een smalle weg heeft hij eens gezegd. Het valt niet mee om je evenwicht te bewaren. Zijn boodschap klinkt heel mooi, maar het doen ervan is niet zo eenvoudig. Wij houden meer dan brede gebaande wegen, en niet van smalle paden.
Stefanus heeft ervaren dat het gevaarlijk kan zijn om op het smalle koord van Jezus’ boodschap te lopen. Er zijn mensen die je voor gek verklaren, of zelfs als gevaarlijk.
Met Kerstmis zingen we van vrede op aarde, maar durven we het aan onze nek uit te steken om iets van die vrede samen met elkaar werkelijkheid te maken.
Met Kerstmis zingen we van Gods liefde die in een kind zichtbaar wordt. Maar durven we het aan die vergaande liefde met elkaar te beleven, en een gezicht te geven in onze houding jegens jong en oud, jegens lieve medemensen maar ook jegens vervelende medemensen.
Kerstmis is het feest van het licht, maar durven we het aan om heel concreet licht te zijn voor anderen, om daarvoor in beweging te komen, of blijven we liever in onze luie stoel zitten?