Het mag dan zo zijn, dierbare gasten en parochianen van deze Vredeskerk; het mag dan zo zijn dat de toevloed van volk naar de kerk met Kerstmis het grootst is - toch weet U misschien: het belangrijkste christelijke feest is Kerstmis niet. Dat is Pásen: als we vieren dat Jezus, die dan pas begin dertig is, na aan het kruis te zijn gespijkerd en te zijn begraven, door God ten leven wordt gewekt. Pasen, Jezus’ verrijzenis, is hét centrale gegeven van het christelijk geloof. Het “licht van Kerstmis” is dan ook “afgeleid”, zo kun je zeggen, van “het licht van Pasen”. Omdat Jezus zo’n bijzonder, zo’n uniek mens was; omdat Zijn sterven uniek was en wat er daarna gebeurde … dáárom heeft de evangelist Lucas aan wie wij het verhaal van Jezus’ geboorte danken daarvan zo’n bijzonder verhaal gemaakt: met al dat licht en al die engelen … Hij kende al het héle verhaal van Jezus leven - en heeft daarom aan dat verhaal een begin gegeven waar “alles al in zit” om zo te zeggen. Hij komt ter wereld ver van huis, onderweg, terwijl Zijn ouders op reis zijn. “De vossen hebben een hol en de vogels van de hemel een nest, maar de Mensenzoon kan nergens het hoofd neerleggen” zullen we Hem verderop in het evangelie van Lucas (9, 58) horen zeggen … Zonder vaste woon- of verblijfplaats. Een zwerver. " ‘T kwam op de aarde en het had er geen huis …" zingen we in deze Kerstnacht …
Het zal nu tien jaar geleden zijn dat een vriendin van mij, Jeanine, verhuisde van Amsterdam-Oost naar hier, naar De Pijp. Het oude huis moest ze al verlaten, maar het nieuwe huis, daar kon ze nog niet in. In between houses. Ik bood haar aan om bij mij op de pastorie te komen logeren. Het was geloof ik voor zes weken. In die tijd viel Pasen. Ik herinner mij dat ik uit de Paaswake kwam: dat is de viering waarmee het paasfeest begint, op de vóóravond van eerste Paasdag. Ik was in Alleluia-stemming. Maar Jeanine zat boven in de pastorie voor de teevee met een zak paprikachips. Gek dat ik me juist dat laatste heel precies herinner: Ja, het waren paprika-chips … - waar ik me zelf trouwens ook wel eens aan te buiten kan gaan, alleen niet met Pasen …
Wat een contrast was dat: “Christus is verrezen! Alleluia!” - en: paprika-chips. Toch vond ik het ook goed om mee te maken. Met mijn neus werd ik even heel nadrukkelijk met de realiteit geconfronteerd van het christelijk geloof binnen onze samenleving: Jezus is de Redder. God heeft Hem als zodanig aan de wereld geschonken. En Jezus heeft zichzelf “voor ons overgeleverd”. Maar de meeste mensen liggen daar niet wakker van. Het houdt ze niet zo bezig. Ze hebben er geen boodschap aan. Of ze geloven daar gewoon geen snars van. Of ze weten absoluut niet wat ze daar mee wíllen of mee zouden moeten met dat geloof …
Nieuw, mensen, is dat overigens niet … Morgen, op eerste kerstdag, zullen hier klinken de woorden van een andere evangelist, niet van Lucas, maar van Johannes. Die schrijft aan het begin van zijn evangelie: Het ware Licht, dat iedere mens verlicht, kwam naar de wereld. Dat licht scheen in de duisternis. Maar de wereld nam het niet aan …
Een paar jaar terug maakte de acteur Helmert Woudenberg een one-man voorstelling over Jezus. En híj zei ’t toen zo:
Het leven is een geschenk. Het is als een kostbare gouden kroon die jegratis aangeboden krijgt terwijl je in de kroeg zit. En je zegt: Dank je wel.Zet daar maar neerWant je bent druk aan het dobbelen en drinken. Dus je roept tegen de kroegbaas:Bewaar hem voorme.Ik kom hem morgen wel ophalen. Maar als je de volgende dag je roes hebt uitgeslapen vergeet je dat, ben je zelfs vergeten *dat je hem hebt gekregen.En die gouden kroon,die *vervaardigd is van het gouddat avonturiers met gevaar voor eigen leven *hebben gedolven,die door edelsmedenmet vakmanschap en precisie*vorm is gegeven,waarvoor de mensendie hem je uit liefde hebben geschonken een leven lang krom hebben gelegen**om hem te kunnen betalen ligt verloren in een donkere kast van de kroeg. Of de kroegbaasheeft hem te gelde gemaakten kan er nog jarenlang**van naar de hoeren … Tot zover Helmert Woudenberg in “Jezus”.
Jouw leven is een kostbaar geschenk. En wat doen je ermee? Doe jij recht aan dat geschenk dat je zelf bent? Leef je je leven op een goede manier? Of ga je er eerder nonchalant mee om, onzorgvuldig? Versnipper je niet je leven? Jezus is een groot, een oneindig kostbaar geschenk van God aan de wereld, maar wat doe jij met dat geschenk? Jezus kan jou helpen om je leven góed te leven, zodat ook jóuw leven een leven van licht wordt, een geschenk waar andere mensen blij mee zijn. Maar: betrek je Hem, betrek je Jezus wel voldoende bij jouw leven?
Die vriendin van mij, Jeanine, die van de paprika-chips, is nu dus ook tien jaar verder. Ze is advocaat geworden. Ze is getrouwd en heeft een kind. En ook is haar moeder gestorven. Afgelopen week kreeg ik een mailtje van haar. Ze blikt daarin een beetje terug op haar leven en ze beschrijft wat ze de laatste jaren ontdekt heeft. Tot besluit van deze verkondiging lees ik het U voor: “Het huwelijk en het moederschap vind ik een ware ontdekkingsreis. Het is een leerschool voor zelfopoffering. Het doet me dan ook aan Jezus denken. Na jaren van zelfontplooiing, (is het) echt een ontdekkingsreis om jezelf eens op het tweede plan te zetten. Ik snapte vroeger mijn moeder nooit, dat ze zichzelf zo eindeloos kon opofferen voor haar man en kinderen. Ik zal het nooit zo ver schoppen als mijn moeder, maar doe mijn best en ervaar het als een enorme verrijking.” Ik denk, veelgeliefden: Mijn vriendin Jeanine heeft goed aangevoeld wie Jezus is en daarmee: wie God is. Ze heeft goed begrepen wat leven op de manier van Jezus betekent en inhoudt: Leven op een dienende manier. Jezelf durven geven. Jezelf durven ópofferen zelfs voor het geluk van anderen. Daarvoor je best doen. Ik wens het U en mezelf óók van harte toe. Zalig Kerstmis! Amen.