Verwacht het onverwachte …
“Verwacht het onverwachte”
een zin uit een publiciteitsspotje van een standaardkrant die me plots overviel en die me de voorbije weken bezig hield.
“Verwacht het onverwachte”.
Het was een moment van bewustwording dat dit helemaal ingaat tegen wat we gewoonlijk doen. We kijken immers meestal uit naar wat in de lijn van onze verwachtingen ligt.
Bewust - en wellicht nog veel meer onbewust - verwachten we:
een partner die beantwoordt aan ons ideaalbeeld,
vrienden die met ons meeleven in goede en kwade dagen,
collega’s met wie het ‘klikt’,
pensioentijd die ons alle ruimte geeft om eindelijk te doen waar we al jaren van dromen,
een gemeenschap waar alles harmonieus verloopt,
een God die onze dromen vervult.
Vaak gaat het om te hoog gegrepen verwachtingen zoals die over een leven dat rimpelloos zal verlopen en over onze medemensen die zo goed als perfect zullen zijn. Niet dat we daar bewust voor kiezen, maar vaak worden we ongewild mee bepaald door wat reclame en (romantische) films ons beloven of voorhouden. En er is niet altijd een ‘Kobe’ van het programma ‘Volt’ die de ‘droomballonnetjes’ doorprikt…
Als antwoord op die te hoge verwachtingen schreef Fulbert Steffensky, echtgenoot van Dorothée Sölle, een Duitse bevrijdingstheologe, een heel bevrijdend stukje tekst. Hij heeft het op een herkenbare manier over de drang naar perfectionisme, ook inzake relaties waardoor wij het gewone vaak niet ‘goed genoeg’ meer vinden. Ik citeer:
“Er ontstaat pijn door overdreven verwachtingen: de verwachting dat dit ene huwelijk perfect zal zijn, dat ik in mijn beroep volledig kan opgaan, dat de opvoeding van de kinderen volledig slaagt. Zo is het leven niet! De meeste liefdes lukken maar half; meestal is men slechts een half goede vader, een half goede lerares, een half gelukkig mens. En dat is veel …
Tegen de totaliteitsterreur in zou ik de gelukkige halfheid willen prijzen. Het aangename en het schone van het leven liggen niet in het perfecte slagen en in de heelheid. Het leven is eindig en niet alleen in die zin dat wij moeten sterven. Die eindigheid ligt in het leven zelf besloten: in het begrensde geluk, in het begrensde slagen, in de begrensde vervulling.
De grote passie kan ook in een half hart, in heel kleine stappen, verborgen zitten. Er is niet beloofd dat de mensen voor elkaar de hemel op aarde klaarmaken.
Men kan brood zijn voor elkaar, nu eens zwart brood, dan weer wit brood. Men kan voor elkaar water zijn en bij gelegenheid ook wijn …”
“Verwacht het onverwachte”
nodigt ons misschien uit om onze vaak te hoog gespannen verwachtingen los te laten,
om onze greep op het leven – die we vaak menen te hebben – wat te verslappen,
om onze controledrang op te geven en te kiezen voor - zoals Trees Dehaene het ooit als titel van haar boek meegaf - ‘ruimte voor het onverwachte’.
Het is een houding die de durf veronderstelt om te leven in een openheid voor ‘het andere’ en zelfs voor wat je onmogelijk lijkt. Voor een gelovige is dat niet anders. Het gaat erom bepaalde Godsbeelden los te laten, misschien wel alle beelden, en te leren leven met een God die alle voorstellingswijzen te boven gaat. Kerstmis biedt ons daar meer dan wat ook de gelegenheid voor.
Een God die mens werd en ons zo op de meest ondenkbare manier nabij is gekomen. Als dat niet ‘onverwacht’ was … En omdat die God zichzelf blijft zal Hij ons blijvend onverwacht overkomen. Hij komt anders ons leven binnen dan we hopen, denken, verlangen.
Misschien is Kerstmis dit wel: weet hebben van het gebeuren dat onze God uit onverwachte hoek komt en geboren wordt in een stal ‘op den buiten’ zoals het in de Welzijnszorgactie klonk. God komt van buiten onze verwachtingen. Zo is Hij: een God van verrassingen die zijn aanwezigheid kenbaar en voelbaar wil maken op ontelbare wijzen, de ene keer al duidelijker dan de andere. En dus mag Kerstmis elk jaar 365 of soms 366 dagen duren: elke dag naar Hem uitzien en Hem elke dag in ons leven laten geboren worden … Onverwacht verwacht …
Zalig kerstfeest!
Mieke Kerckhof