Elk jaar luisteren wij naar hetzelfde verhaal: van twee schamele mensen op den dool en van hun kindje dat geboren wordt in het open veld. Zij leggen het te slapen in een voederbak.
Maar dat Kindje in de voederbak, zegt het verhaal is een teken, een vreugdevolle boodschap. Het is een echo van Gods woord.
Dit verhaal is zo aards en zo hemels tegelijk. Zo puur en zo teer als een sneeuwkristal op weg van de hemel naar de aarde.
Geen wonder dat dit verhaal is doorverteld, dat het de eeuwen door is uitgebeeld, geschilderd en op muziek gezet in alle talen en in alle vormen.
Maar, wat bedoelen ze met die vreugdevolle boodschap?
Zo te zien heeft dit kind nauwelijks overlevingskansen. Hier is reden genoeg om te wanhopen, om voor altijd verbitterd en gefrustreerd door het leven te gaan.
Maar we horen alleen woorden van leven en van vrede en welbehagen. De vreugdevolle boodschap die er achter zit is dat een kind in een voederbak even kostbaar, even onaantastbaar, even heilig is als een kind uit een koninklijke familie.
Waarom? Hier ligt de kern van de boodschap: omdat Gods welbehagen rust op elk kind, op elke mens, op elk van ons.
Het laatste, het echte fundament van menselijke waardigheid is een religieuze openbaring.
De vreugdevolle boodschap van kerstmis is niet vrijblijvend. Zij komt tot ons als een vraag: wat doet gij er mee?
Het antwoord op die vraag is gelijk een wissel trekken die ons leven een andere richting geeft.
Neen zeggen en God er buiten laten is zichzelf gevangen zetten in het materiële, zich gevangen zetten tussen de oneindigheid van onze verlangens en het onvermijdelijke van onze beperktheden.
Ja zeggen is een bevrijding, het is gelijk een geestelijke mutatie in de evolutie van de mens. Het is de klemtoon verleggen van het hebben naar het zijn, van het stoffelijke naar het geestelijke, van de aarde naar de hemel.
Van dan af kan men de wereld en het leven bekijken met andere ogen: het geboren worden en het sterven en al wat er tussen ligt..
Het is God binnenlaten, Hem laten mens worden niet alleen in een kerstverhaal maar in de realiteit van deze tijd, in solidariteit met al die kinderen die ook vandaag nog nauwelijks overlevingskansen hebben en niet gediend zijn met bittere uitspraken, maar wel met dekens en tenten en scholen als ’t kan, in een wereldgemeenschap die niemand uitsluit.