Kerstmis (1999)

Als wij iets kopen dan willen we de garantie dat we iets goeds in huis halen, dat het product echt is en geen namaak, dat we zo nodig goede service krijgen. We sluiten verzekeringen af om later zeker te zijn dat we later geen onplezierige ervaringen opdoen als iets ons tegenzit. Wij zijn, meestal, praktisch ingestelde mensen.
Anderzijds zijn we ook mensen met dromen, en dat is helemaal niet praktisch, juist hoogst onzeker. In ons leeft de droom, zo oud als de mensheid, van een goede toekomst zonder pijn en narigheid, van een samenleving waarin mensen elkaar goed en eerlijk bejegenen.
Die droom werd ook verwoord door Jezus, we vieren opnieuw zijn verjaardag. Hij sprak van het rijk Gods, of het rijk der hemelen: een rijk van vrede en liefde voor alle mensen. Maar is het wel praktisch te geloven in die droom? We hebben geen enkele garantie dat die droom waarheid wordt. We kunnen geen enkele verzekering afsluiten om ons veilig te stellen dat die droom een utopie blijkt te zijn. Het enige wat we hebben is een sprankje hoop, belichaamd in een klein en kwetsbaar kindje.
Als je een beetje praktisch ingesteld bent, dan zeg je: met dat kleine beetje hoop kan ik niets. En het verbazingwekkende is steeds weer dat voor eindeloos veel mensen dat sprankje hoop genoeg is om die droom te bewaren en om alles te doen wat ze kunnen om iets van die droom waar te maken.
Hoop is een motor die mensen in beweging zet en in beweging houdt, geen zware motor die er geweldige vaart achter zet, maar een heel klein motortje die ons wel voort blijft stuwen, als een stille niet te stuiten kracht.
Als je naar een klein kindje kijkt, dan is het haast niet te begrijpen dat er later een volwassen mens uit groeit. Je kunt het ook omdraaien: Als we naar onszelf kijken, kunnen we ons niet meer voorstellen dat ook wij zo klein begonnen zijn. De natuur leert ons dat uit iets kleins iets groots kan groeien, maar ook dat je geduld moet hebben: het heeft zijn tijd nodig.
Dat geldt ook voor die grote droom van alle tijden, dat rijk van God waar Jezus over sprak, dat in hem, dat kleine kindje in een achterhoek van de wereld, begon. En als het goed is gaat het door in ons en door ons. Hebben ook wij de durf om het met dat sprankje hoop te wagen? Hebben we de moed om zonder enige garanties, zonder enige verzekering, toch vast te houden aan die droom van licht en vrede en liefde en zo goed als we kunnen en samen met elkaar te proberen die droom beetje bij beetje waar te maken?