Open stal (2011)

Bij ons thuis hadden we zo’n ouderwets kerststalletje. U weet wel, compleet met os en ezel, Sint-Jozef, Maria het Kindje en tientallen figuranten.
Mijn vader had het zelf gefiguurzaagd of figuurgezaagd. Dat mag ik kwijt zijn.
Op een onzalig moment besloten we dat het tijd was voor een opknapbeurt.
We dompelden alle beeldjes in een teiltje met water en ging met vim en lodaline aan de gang.
Na een half uurtje boenen restte er van het kerstgeloof slechts een bleek aftreksel.
Onze ouders traden -voorzichtig gezegd- corrigerend op en mijn vader ging weer aan de slag om alle beeldjes van nieuwe plakkaatverf te voorzien.
Het is allemaal al zo lang geleden allemaal dat het haast niet waar meer lijkt te zijn.
Want waar ging het allemaal om?
Natuurlijk om de ster, het Kind de Messias de boodschap het kerstgevoel, de worstenbroodjes en stille nacht in de kerk maar ook thuis gezongen.
Toch was er iets bijzonders aan dat stalletje en dat was dat het aan alle kanten open was, net zoals onze stal hier in de kerk. Het was toegankelijk.
Het hele kerstverhaal speelt zich niet af in een eengezinswoning met de poort, de deuren en de ramen op slot en met felle lampen buiten, die aanschieten als er een blaadje voorbij waait, tegen inbrekers, boeven, allochtonen en hangjongeren.
Het kerstverhaal speelde zich af in een open stal: open en toegankelijk voor iedereen.
Voor schapen, kamelen, konijnen voor arme sloebers van herders, die de allochtonen van hun tijd waren, voor de rijken en de machtigen ook met aandelen en designer pakken.
Iedereen kon er zomaar binnenwandelen.
Je werd niet uitgehoord, zo van: Hoor jij er wel bij?
Zelfs volkomen hopeloze gevallen, zoals ik en U misschien ook, waren meer dan welkom.
Je hoefde geen pasje te laten zien.
Je hoefde niet te bewijzen hoe fatsoenlijk je wel was.
En zelfs als je niet braaf was en ook niet van plan was braaf te worden was je welkom in de open stal.
Een open stal.
Iedereen welkom.
Tijdens de kersttocht kreeg ik ook dat gevoel van openheid en bij de samenzang was het er ook.
Ook al was je niet gewend aan de Antoniuskerk of aan Kerstmis, je was welkom bij de roddelende engelen.
Ik was onder de indruk van Maria in de nis en ontroerd toen de zus van Nol Koks uit Eindhoven samen met kinderen oprecht begon te bidden.
Hoe verschillend ook.
We hadden en hebben misschien wel hetzelfde te zoeken.
In het tempeltje van de eenheid op het kerkplein ging iedereen binnen om mee te werken aan een door 1607 mensen gemaakt kunstwerkje, dat hier staat te pronken.
Samen zingen tijdens de tocht of de samenzang of vanavond en onze staldeuren openzetten, ons hart en huis openzetten voor het Kerstkind.
Dat lijkt de boodschap te zijn van de open stal van het Kerstkind zelf.
Dan kleurt verbleekt kerstgeloof op tot een prachtige regenboog.
Dan komt de hemel dichterbij. Zomaar eventjes, maar dat is al heel wat! Zalig kerstfeest