Maria ten hemelopneming (2007)

Ik las onlangs een interview met de Afrikaanse zangeres Khadja Nin, die ooit met Will Tura “Bella Africa” bezong en later solo plaatjes bleef maken. Op een bepaald moment vertelt ze hoeveel eerbied ze heeft voor Maria, een eerbied die ze trouwens deelt met haar vader. Maria is op en top moeder omdat zij is blijven geloven in haar zoon, wat Hij ook doet. Ze blijft achter haar zoon staan ook al gaat Hij overal vertellen dat Hij Gods Zoon is. En dat terwijl er nu moeders zijn die niet willen dat hun kinderen technisch of beroepsonderwijs volgen omdat het te min is. Ik had het nog nooit vanuit dat standpunt bekeken maar eigenlijk zegt Khadja heel veel. In beide gevallen vertrekken we van de vooronderstelling dat de moeders in kwestie het beste voorhebben met hun kind. Wat dit “beste” is en nog meer hoe dit kan bereikt worden is bij de beide dames verschillend. De moeder die niet wil dat haar kind technisch of beroepsonderwijs volgt, wil dat haar kind later iemand wordt die het gemaakt heeft in het leven, die een goede plaats krijgt in de maatschappij, die zonder zijn handen vuil te maken goed geld verdient. Iemand zijn heeft te maken met de appreciatie van anderen, van de samenleving. En hoe we het ook draaien of keren, technisch of beroepsonderwijs heeft ten onrechte een negatieve klank in ons Vlaams onderwijs. Bij Maria zijn het niet de mensen die iemand maken, bij haar is het belangrijk dat Jezus iemand is in de ogen van God en dat betekent dat Hij mag zijn wie Hij is, zoals Hij door God bedoeld is. Niet het geld of het aanzien is van belang, maar haar geloof. Dat is het grote verschil tussen deze twee vrouwen, die twee theoretische extremen zijn, de realiteit kent vooral vrouwen die tussen de twee schipperen.

Deze grondhouding van Maria heeft Lucas haar in de mond gelegd toen ze het lied van Hanna zong. Het is niet alleen een mooi lied, het is ook uitdagend. “Mijn hart juicht om God, mijn redder”: om wie of wat juicht ons hart? Of is het al zolang geleden dat ons hart nog vol vreugde was dat we het niet meer weten? Is ons hart alleen nog blij als we verliefd zijn, het goed hebben, lekker eten, lekker zonnetje, …? Zijn wij nog blij omdat God er voor ons is? Meer nog: is Hij ook voor ons nog een redder?

Maar er is meer: Maria zingt de logica van God uit: wie groot is in mensenogen die kijken door de bril van aanzien, macht en bezit zal klein zijn bij God. Maar wie zich kan klein maken voor God en zijn medemensen zal groot gemaakt worden door God. Mensen die denken dat ze groot kunnen zijn op eigen kracht, dat ze niemand nodig hebben, zijn klein in de ogen van God en hebben Hem niet nodig. Ergens is dat logisch : wie in de zon (van aanzien) staat, zoekt niet naar licht, ziet zelfs geen ander licht. Het zijn de mensen die in de schaduw van de anderen staan die zoeken naar het licht.
Enkel bij wie zich klein maakt en ontvankelijk in het leven staat, kan God binnenwandelen in het leven. Deze open houding die gegrond is in een enorm godsvertrouwen, maakt Maria tot voorbeeld van alle gelovigen. God kan grote dingen doen, maar altijd weer zal Hij mensen nodig hebben om te kunnen werken. Zo is onze God: geen God die natuurwetten doorbreekt, maar Iemand die uitnodigt, die ons altijd weer nieuwe kansen geeft. En zo maakt God het onmogelijke waar: een onvruchtbare vrouw wordt vruchtbaar, een vrouw die nog geen gemeenschap heeft gehad met een man wordt zwanger. Geen biologische feiten misschien, wie zal het zeggen, maar wat het zeker wel is: in geloof wordt doenbaar wat ondoenbaar is. Als je die genade mag ontdekken in je leven, zal je niet alleen veel aankunnen, je zal ook vol van vreugde zijn, net als Maria. Grote vraag is natuurlijk of ons godsvertrouwen zo groot is. Er zijn er bij wie het onmogelijke mogelijk wordt: grote namen als Damiaan, moeder Theresa, …. Stuk voor stuk mensen die hun leven gebouwd hebben op God, mensen die zich klein maakten om anderen dienstbaar te kunnen zijn, … Als Maria in haar lied voorspelt waarom zij verheven zal worden, dan heeft ze ook over hen.Maar wie zijn wij dan? En toch, onze grootheid kan in kleine dingen zitten: er zijn voor mensen in miserie, durven en kunnen opstaan uit verdriet, …. Het is misschien niet alle dagen ons verhaal, maar als we ontvankelijk blijven voor God dan zal Hij van ons, kleine mensen, ooit eens grote mensen maken. Wat anderen ook van ons mogen denken, hoezeer ze ons ook verslijten voor naïevelingen, … Juicht uw hart al wat?