Palmzondag houdt op een vreemde manier
het midden tussen een traan en een lach.
Vreugde om het nieuwe. Ingehouden spanning voor wat komen zal.
Verwachtingen blijken eindelijk ingelost.
Een nieuwe koning lijkt opgestaan.
En tegelijk een komende dreiging.
Stille angst. Groeiende twijfel.
Misschien is niks wat het lijkt.
Is deze feestelijke ouverture
het begin van een heel ander verhaal…
Op Palmzondag wordt er niet voor niks
met groene takken gezwaaid.
Feestelijke wimpels als wuivende handen.
Maar tegelijk zijn ze al aan het sterven.
Losgehakt van de boom, met het laatste levenssap
in hun breekbare nerven.
Ze lachen voor de laatste keer.
Want straks zijn ze alleen.
Stuk gemaakt. In de grond gegooid.
Juist daarom zullen we die groene takken gebruiken.
Ze vertellen het verhaal van Iemand anders.
Over licht, zon en levengevend water.
over de tijd dat ze nog naar de hemel mochten wijzen.
Over de hoop dat ze ooit opnieuw zullen ontkiemen.
- bij evangelie v. Palmzondag * door Vincent Duyck * federatie St.-Andries-St.-Michiels-Brugge