Welkom
Iedere viering opnieuw beginnen wij met een gebed om ontferming en iedere viering opnieuw horen wij opnieuw dat God zich met ons wil verzoenen. Vandaag willen we in de lezingen en in ons gebed daar bij stil staan, want we weten dat het juist deze vergeving is die ons telkens weer nieuwe kansen geeft, kansen op nieuw leven!\
Inleiding op de lezingen
In het evangelie van vandaag lezen we dat de verloren zoon, die weer thuiskomt, door zijn vader met open armen wordt ontvangen.
Jezus wil ons met dit verhaal laten weten dat God ons nooit helemaal loslaat. Hij geeft ons de ruimte om na een dwaling weer terug te komen bij Hem, bij onszelf en bij de ander. Ook Paulus wil ons dit in de eerste lezing duidelijk maken en roept ons daarop op om ons met God te verzoenen. God wacht op ons, zoals de Psalmist in de tussenzang vol verlangen uitziet naar God en zijn vergeving. \
Een woordje uitleg
“Het oude is voorbij, het nieuwe is er al”, zegt Paulus vandaag vol vuur. En dat nieuwe is er gekomen dankzij Jezus Christus. Wat is er nu juist zo nieuw aan die Jezus? Dat God, door Hem, de fouten van de mensen niet telt, maar ons met Hem verzoent. Wat een hoopvolle boodschap, wij krijgen nieuw leven in de vergeving. Een vergeving die ons nieuwe kansen schenkt. Een nieuwe start waardoor we weer onze weg kunnen gaan, zonder belast te zijn, zonder pak op onze schouders.
Dat is ook de boodschap die Jezus ons wil meegeven in het evangelie. Hij wil de tollenaars en zondaars niet afschrijven, ze niet bij voorbaat bij de ‘slechteriken’ (de bokken) zetten. De tegenstanders van Jezus laten deze mensen liever links liggen, bang om zich te besmetten. Door Jezus’ manier van doen, door zijn openheid, nodigt hij hen uit zich te bekeren, wil Hij hen als hen ware besmetten met zijn goedheid. Dat is ook de kern van de parabel. Eén van de dingen die mij treft is dat de vader al die tijd, steeds op wacht heeft gestaan. Hij stond op de uitkijk, klaar om –als, ooit, misschien- zijn zoon zou terugkeren, hij hem zeker zou kunnen verwelkomen. Hij weet op het moment dat zijn zoon vertrekt, dat hij niet de juiste beslissing heeft genomen. Toch laat hij hem in alle vrijheid zijn eigen weg zoeken, maar laat hem daarbij niet aan zijn lot over. Hij zal zeker veel gebeden hebben voor het welzijn van zijn zoon. En wat zeer belangrijk is voor de zoon: hij drukt hem bij zijn terugkomst niet met zijn neus op zijn fouten, door te zeggen: “zie je wel, ik heb het nog zo gezegd”. Nee, zijn vergeving en liefde is zo groot dat hij zelfs een feest aanricht… De broer begrijpt het niet: “allé, waarom laat vader hem niet eerst een paar jaar werken om zijn erfdeel terug te betalen”. De vader doet dit niet, omdat de zoon het toch nooit zou kunnen terugbetalen. Maar meer nog doet hij het, omdat dat zo gratuite gebaar, tot diep in het hart van zijn zoon zou doordringen, om daar alles wat aan zonde en schuldbesef zit, los te weken, naar boven te brengen en dan opnieuw te kunnen vergeven.
In het evangelie van vorige week wilde de boom geen vruchten dragen, de eigenaar wilde hem echter nog een jaar laten staan en hem de beste kansen geven om dit wel te doen: de grond omspitten, goed bemesten, snoeien, … Dit doet de vader vandaag ook, dit doet Jezus ook, daarover spreekt Paulus ook: God wil ons de beste ‘modaliteiten’ schenken voor vergeving, wil de drempel heel laag maken. Wanneer mensen aarzelen om vergeving te vragen, is dat vaak omdat ze bang zijn voor de reactie van de ander: ‘neemt hij of zij mijn vraag wel serieus?’, ‘zal hij/zij mij de deur niet wijzen?’. Bij God moeten we daarvoor niet bang zijn, de omstandigheden zijn ideaal, dus ligt de bal volledig in ons eigen kamp. Durven wij uit onze schelp breken en naar God toestappen om vergeving te vragen? Durven wij eindelijk vruchten te dragen? Durven wij uit onze cocon breken en een vlinder worden? Of blijven we liever opgesloten, met onze zonde, met onze fouten en tekorten? Is onze trots groter dan ons verlangen naar vergeving? Amen.