In de voorbije lange en strenge vorstperiode werd er een aanslag gedaan op de natuur. Bomen stonden kaal te kijken in de kille wind. De vorst zat diep in de grond. Het Vrijthof, ons eigen tuintje en de weilanden lagen er troosteloos bij: vaal bruin en grauw. Alleen de Elfstedentocht gaf kleur aan de grijze winter. Misschien hebt u in die weken ook wel eens gedacht: Zal het allemaal nog groen kunnen worden? Zal de warmte het straks toch weer winnen van de kou nu? Zal het licht van de lente het winnen van het winterse donker? Zal het leven het winnen van de dood?
En jawel, de bomen krijgen weer knoppen. Het gras kleurt langzaam groen, en uit de diepbevroren aarde steken vroege krokussen toch weer de kop op. De warmte verdrijft de kou; het licht wint het van het donker; grijs wordt weer groen. Wie rondkijkt, ziet het: op alle fronten is het leven sterker dan de dood.
Dacht u dat God zuiniger is op het gras dan op de mensen die het zaaiden? Dacht u dat God zuiniger is op de bomen dan op de mensen die ze hebben geplant? Of zuiniger op het leven van de krokussen dan op het leven van hen die ze hebben gezet?
Kom, rol de steen van je hart. Ga zien en geloven. ‘Niemand leeft voor zichzelf, niemand sterft voor zichzelf; wij leven en sterven voor God, onze Heer. Aan Hem behoren wij toe'.
In de vroege morgen, toen de zon juist op was, het donker het opnieuw ging verliezen van het licht, heel vroeg nog, gingen een paar vrouwen naar het graf. Daar aangekomen hoorden en zagen zij dat Hij verrezen was; en zij vertelden het aan de andere leerlingen. Ook zij gingen zien, inzien en geloven. En zij vertelden het verder aan iedereen die het horen wilde: Hij die mensen leven schonk, licht gaf aan mensen in het donker, vuur aan mensen in de kou, Hij die al die mensen deed opstaan, is nu zelf opgestaan uit de doden.
De kerk zegt het vandaag die eerste leerlingen na: De gekruisigde, gestorven en begraven, gevallen als zaad in de grond, is tot bloei gekomen, want God heeft het leven sterker gemaakt dan de dood. Geldt dat voor alles en iedereen? Dat geldt voor iedereen die in zijn geest mensen opbeurt, helpt opstaan uit zorgen en verdriet. Wie het lente maakt voor mensen, vindt zomer bij God. Of dacht u dat God zuiniger is op het gras dan op de mensen die het zaaiden?