Zusters en broeders,
Het verhaal van de Hemelvaart van de heer klinkt in moderne oren heel onwezenlijk.
We proberen het ons voor te stellen, maar dat gaat zo moeilijk. Onze fantasie slaat al heel vlug op hol; of niet soms?
Dat is met heel veel evangelieverhalen zo… We horen iets, we stellen er ons iets bij voor, en al vlug verliezen wij ons in een reeks details die ons ver van de kern verwijderd houden.
De vraag van Hemelvaart is niet: hoe ging dat nu precies in zijn werk.
De vraag is wel: wat betekent het voor mensen van vandaag…
Niet dat die vraag meteen veel eenvoudiger is.
Maar ze houdt ons wel met de voeten op de grond.
En daar zijn nuchter denkende mensen als wij wel blij mee.
Het verhaal van de Hemelvaart toont nog maar eens hoe bijzonder Jezus wel is.
Hij was dan al de zoon van God, maar hij is toch maar de weg van de mensen gegaan. Hij was dan al zonder zonde, maar hij is toch gestorven aan het kruis. En niet zomaar, maar wel omwille van de weg die hij is gegaan; een weg van nabijheid, van menselijke warmte, van zegen en tederheid.
Verre van een weg over rozen, tenzij over de doornen misschien. Het werd voor hem de weg van het kruis.
Maar het is wel de weg die hem naar de vader heeft geleid.
En dat is voor ons een grote houvast.
Want ook onze wegen zijn niet altijd van rozengeur en maneschijn en zaligheid getekend.
Ook onze weg is al te vaak de weg van het kruis. Ieder van ons ontmoet op zijn levensweg eenzaamheid en pijn, verdriet en rouw.
Maar het is die weg die naar de hemel leidt. Het is die weg die naar God toe leidt…
Omdat God dat zo heeft gewild?
Verre van; we zouden er wel mee zijn.
God houdt ons het lijden niet voor als zegen.
God schenkt ons aan elkaar.
En ofwel doen wij elkaar de duivel aan, ofwel steunen wij elkaar op onze levenswegen.
Mannen van Galilea, sta niet naar de hemel te staren…
Het leven nu, is hier rondom ons.
Dat is de kracht van ons geloof.
Geloven is meer dan het prevelen van vrome gebeden.
Ze zijn er nodig, laat ons elkaar goed verstaan; maar we zijn verkeerd bezig als wij onze ogen sluiten om te bidden en daardoor de nood van onze medemensen niet zien.
Wie dat goed begrepen heeft is paus Leo de dertiende.
Het was op Hemelvaart ten jare 1891 dat hij zijn encycliek Rerum Novarum uitbracht, een nog steeds actuele oproep tot sociale rechtvaardigheid.
Rerum Novarum blijft onlosmakelijk met Hemelvaart verbonden, en terecht.
Er is teveel leed op onze wereld om werkeloos aan de kant te blijven staan en toe te zien hoe mensen lijden onder allerlei vormen van ongerechtigheid.
Neen,
Ook wij worden opgeroepen om in daadwerkelijke naastenliefde de kaart te kiezen voor elkaar. En de mensen om ons heen te dienen, hun nood te lenigen, en zo het werk van onze heer Jezus verder te zetten
Dat is de oproep van het feest dat wij vandaag vieren.
Staar niet alleen naar de hemel, maar dien de heer met woord en daad.
Hij leeft, overal om ons heen.
Hij leeft, in ons, en door ons…
Het is aan ons om zijn verrijzenis elke dag opnieuw bij mensen te brengen.
Amen.