Van mijn bezoek aan Medjujorge in 1988 is mij de boodschap bijgebleven dat er drie dingen stonden te gebeuren waar de Kerk mee te maken kreeg: verdeeldheid onder de mensen in allerlei verbanden, jonge mensen afhouden van het contact met de Kerk en de seksualisering op vele terreinen van het leven. Het waren zaken die steeds meer herkenbaar zijn in onze tijd. Door de individualisering laten steeds meer mensen zich leiden door wat zij op dat moment leuk vinden. Het gevoel dat de ander hen nodig telt niet meer. Daardoor is het ook steeds moeilijker geworden om mensen bij elkaar te houden in allerlei verbanden. Degenen die zich verantwoordelijk voelen voor zaken in Kerk en maatschappij ervaren dat hun inzet niet altijd dankbaar werk is en dat het moeizaam is om met elkaar wat op te bouwen.Waar je vandaag nog juichend van zegt dat alles zo goed verloopt, kan het morgen totaal anders zijn. De oorzaak van lossere verbanden moeten wij zoeken in het gebrek aan liefde voor het werk, je man of vrouw, of degenen die aan je zorgen zijn toevertrouwt. Naarmate de liefde op achtergrond komt wordt dienstbaarheid gekoppeld aan geld, dat te verdienen valt. Mensen in verschillende situaties worden commercieel interessant. Speken over ‘geestelijke waarden" wordt steeds minder begrepen. Ook bij de seksualisering van het leven zien wij enerzijds een grote opdringerigheid en anderzijds een groter wordend puriteinse houding. Onze samenleving ontwikkelt zich steeds meer tot een domein, waarin waarden die ons leven geborgenheid bieden, zoals geloof, hoop en liefde, steeds meer verdwijnen.
Niet voor niets bidt Jezus bij het afscheid van de leerlingen “dat allen één mogen zijn en de wereld moge geloven dat Gij (God) Mij gezonden hebt “. Daarin ligt vervat waar wij onze toekomst mogen zoeken. De eenheid is meer dan dat de verschillen tussen de Kerken oplossen. Wij mogen hierbij ook denken aan mensen, die uit elkaar gegroeid zijn. Dat zij de kracht krijgen om weer bij elkaar uit te komen. De enige weg is de liefde. De liefde, zoals Jezus ons dat heeft voorgeleefd, is gericht op het geluk van de ander. Dit bestaat er in dat mensen geholpen worden om in harmonie te leven met zichzelf, met God en de medemens en zo ordening te brengen in hun bestaan. Al in het scheppingsverhaal brengt God ordening in de chaos en zorgt dat de eerste mensen zich thuis voelen in de wereld en het leven ervaren als een paradijs. Ook Jezus wil, in de lijn van God handelend, in zijn liefde voor de mensen ordening brengen in hun bestaan. De kwade machten uitbannen, schuld vergeven, conflicten opheffen en mensen bij elkaar brengen. Zo heeft Hij het leven van veel mensen geheeld en hun weer terug gebracht naar de het van de schepping. Toch beseft Jezus dat liefde kwetsbaar is en de mens een wezen is met een vrije wil. Doordat men de beschikking heeft over zijn leven blijft het geloof in Jezus een vrije keuze. De mens is zelf verantwoordelijk voor zijn leven. Jezus bidt dat de gave van het geloof bewaard mag blijven voor mensen die zich eens aan Hem hebben toevertrouwd. Een gebed dat niet voor niets was omdat wij zien hoe wispelturig de mens kan zijn op zijn levensweg.
Toen ik een deze dagen met een missionaris op vakantie van gedachte wisselde kwam ook de verantwoordelijkheid van de individuele mens sterk naar voren. Je kunt alles op God of de priester afschuiven. Hij vertelde dat er wel eens mensen bij hem kwamen om hun nieuwe auto te zegenen. Op die momenten zei hij tegen hun. Van wie is die auto? De man zei dan vaker: van mij. En je vrouw dan, is die auto niet van haar?. Meestal was het antwoord: die mag meerijden. Vervolgens zei die missionaris: ik kan niet veel voor je doen, ik heb geen sleutel van die auto. Jij alleen hebt een sleutel. Jij alleen kunt zorgen dat die auto je zegen brengt door voorzichtig te rijden en de auto zo te behandelen dat je er jarenlang plezier van hebt. Wij kunnen alleen samen bidden dat je zo met je auto omgaat. Dit geldt voor veel dingen in ons leven. De verantwoordelijkheid van ons leven ligt bij ons zelf. God kan ons daar wel bij helpen. Waar de liefde steeds meer in ons woont zal Gods aanwezigheid voelbaar worden in een leven van harmonie en vrede. Jezus kent de kracht en de zwakheid van de mens. Een steun van bovenaf kan geen kwaad. Met Pinksteren wordt daar meer over verteld.