7e zondag in de paastijd C - 2007

De week tussen Hemelvaart en Pinksteren staat sinds jaar en dag niet alleen in het teken van het gebed om de Geest, maar ook in het teken van de Nederlandse missionarissen. De aandacht voor die mannen en vrouwen die ten dienste van het evangelie huis en haard hebben verlaten, is de laatste decennia tanend. Komt het omdat hun aantal is afgenomen of moeten wij de oorzaak eerder zoeken in de geloofscrisis in onze samenleving. De omslag in onze cultuur heeft ook de kerk niet onberoerd gelaten. Voor velen is het evangelie helaas een nietszeggend verhaal, een dode letter geworden. Geen woord meer dat mensen vleugels geeft en inspireert, dat aanzet tot een onvermoeid elan voor mensen die snakken naar leven, naar gerechtigheid, naar waarheid die bevrijdt en toekomst biedt, naar een gemeenschap die het zegel draagt van Gods Koninkrijk. Die afnemende belangstelling hangt natuurlijk ook samen met de schaduwzijden van de missionaire activiteiten de eeuwen door. Wij kunnen niet verhelen dat niet alles goed en heilzaam was, er was sprake van menselijk falen, van onkruid tussen de tarwe, van zich soms voegen naar de machten dezer eeuw. Maar het is onterecht en getuigt van kortzichtigheid, als de inzet van zovelen daarmee wordt afgedaan. Wie vandaag eerlijk en open naar het leven van al die mannen en vrouwen kijkt, krijgt een spiegel voorgehouden, waarin hij of zij lezen kan: en jij, wat is jouw missie, wat is de ziel en bezieling van jouw bestaan? Of om het in meer hedendaags taalgebruik te zeggen: waar ga j