‘Als ik denk aan God’, zegt iemand, ‘dan voel ik me als iemand die wandelt op een glazen brug’. Dat is een griezelige ervaring, nietwaar. Het gevoel dat de brug ieder moment kan breken onder je voeten, en dan blijf je nergens. Misschien komt het omdat veel mensen het gevoel hebben dat God je ieder moment kan ontvallen. Ben broze naam. ‘Waar is God nou? En waarom laat Hij me juist nu in de steek?'
Een brug, want Hij heeft ook alles te maken met onze onderlinge verbanden. Hij brengt mensen bij elkaar. Hij verbindt de oevers van ons leven. Niet voor niets zijn het vaak de mensen die zich verlaten voelen, die het spoor naar God kwijt zijn. ‘Hoe kan ik God nog vertrouwen, als de mensen het zo laten afweten?’. Wie zich van God verlaten voelt, voelt zich vaak ook van alle mensen verlaten.
Op die brug zet het evangelie ons vandaag. Dat wij leerlingen van Christus zijn (dat wij met God te maken hebben) dat kun je zien aan het feit dat wij elkaar liefhebben. God is de brug, het breekbare pad, dat ons bij elkaar brengt, in liefde.
Of wij leerlingen van Christus zijn, dat kun je zien, niet aan onze fraaie kerkgebouwen, niet aan onze mooie liturgie of aan het feit dat we bidden voor en na het eten, niet aan onze politieke invloed of aan onze bijbelkennis, maar dat kun je aflezen aan onze liefde voor elkaar. Ga er maar aan staan.
Het zijn de woorden die Jezus uitspreekt bij zijn laatste avondmaal. Noem bet maar zijn geestelijk testament. Zijn woorden worden er nog indringender door. Een visioen, hoe Hij zijn nalatenschap ziet. Johannes geeft er woorden aan, vandaag in de eerste lezing. ‘Een nieuwe hemel zag ik, en een nieuwe aarde. Het oude geharrewar is voorbij. Geen mensen meer die voortdurend met elkaar overhoop liggen. Geen afdankertjes of muurbloempjes. Geen volkeren die elkaar naar bet leven staan; geen terrorisme met terrorisme beantwoord. En alle tranen en alle rouw zijn over. Een nieuwe wereldstad, rechtstreeks van God uit de hemel neergedaald. Hier woont God bij de mensen'.
En het eindigt heel plechtig maar ook war cryptisch: ‘Op de troon zit Hij die zegt: Zie, Ik maak alles nieuw. Ik ben alfa en omega, begin en einde’. Het visioen van Christus, die begin en einde is.
Zo is bet ook, zei iemand. Christus staat aan bet begin, en Hij is het einddoel van ons leven, maar daartussenin laat Hij ons modderen. Soms heb ik het gevoel dat Hij nergens is. Je moet het wel mooi allemaal zelf doen. Ik ben de alfa en de omega, maar daar zitten in het Griekse alfabet wel zo’n twintig letters tussen. En in die tijd zijn wij op elkaar aangewezen. Soms in elkaars handen gevallen, met alle gevolgen van dien. ‘Dat jullie mijn leerlingen zijn, kun je zien aan het feit dat jullie elkaar liefhebben. Dat je de brug, de glazen brug van het begin tot bet einde bewandelt. Zo ben Ik er toch, in de liefde die jullie aan elkaar verbindt'.
Ik moet u eerlijk zeggen dat ik dan soms ook niet weet waar ik het over heb, als het over liefde gaat. Is dat alleen een zoetsappig romantisch dicht bij elkaar zijn? En ze leefden nog lang en oppervlakkig? Is dat zo’n kriebel in je maag, van ‘ik kan niet slapen en niet eten’? Liefde kan toch bijna alles betekenen. Het meest versleten woord. Apenliefde die doodknuffelt, kalverliefde; ook al bij de beesten af. In het slechtste geval praten we over ‘de liefde bedrijven’, alsof het om een misdaad gaat. En soms ligt het gevaarlijk dicht bij. Dáár heeft Christus het niet over. ‘Jullie moeten elkaar liefhebben zoals Ik jullie heb liefgehad’. Een liefde van wie A zegt moet ook B zeggen. Helemaal tot het einde toe met de ander meegaan. En de grootste liefde heeft hij die zijn leven overheeft voor de ander.
Een breekbare liefde, als glas, of als brood. Je eigen leven mag gebroken worden voor het geluk van anderen. Een liefde die God zichtbaar maakt in de lange tussentijd tussen begin en einde. De leerlingen van Christus zeiden achteraf: ‘Het was alsof God voortdurend bij ons was. Begin en einde vallen samen in Hem, en God hebben we geen moment gemist’. Of zoals iemand schreef: ‘Juist als ik me van God verlaten voel heb ik een mens nodig die bij me blijft. Dan weet ik dat God er is’. Een breekbare glazen brug die telkens opnieuw opgebouwd moet worden, door mensen zoals wij, vooral op plaatsen waar mensen geen overkant meer zien.