Proeve van preek voor de vierde paaszondag : roepingenzondag
Als je nu door het Vlaamse landschap rijdt, in het Veurneambachtse bijvoorbeeld, dan zie je veel knotwilgen staan:
alleen de stam staat er nog: de wilg is van al zijn takken ontdaan. Gekapt hebben ze en dit tot op zijn stam.
Schrikbarend staan zulke bomen langs de binnenwegen
En toch zie je dat in de lente op die schrale stam, het nieuwe leven doorbreekt, door die oude knotwilg heen.
Zo ook met de kerk. Die is als een oude knotwilg.
Ze kappen en ze slaan erop!
De kracht en de pracht van de kerk verdwijnt.
En toch zal men die kerk niet kapot krijgen
Een nieuwe kerk verrijst weldra: mooier, sterker, verhevener en edeler
Het is de zondag van de roepingen in de kerk: bidden voor priesterroepingen!
Roeping heeft te maken met mensen die zich laten ‘beroeren’
Zich laten beroeren in het diepste van je wezen door de boodschap van Jezus en ook gaan beseffen dat Jezus een antwoord verwacht.
Dit is: meegaan, vooropgaan, mee optrekken, samenbrengen, samenhouden, opnieuw proberen, netten anders uitgooien, dienstbaar zijn, liefde geven.
Roeping is je laten beminnen en ook zelf leren beminnen.
Geen mooier voorbeeld dan Maria: ze liet zich beroeren en zei ook:
‘ja’: ze leerde beminnen.
Maria is beeld van de Kerk: zij is voor elk van ons een voorbeeld, een magneet.
Bidden voor priesterroepingen: mee herderen!
Mogen een goede herder worden door te zorgen voor elkaar!
Mekaars hoeder mogen zijn: wat een zegen voor elkaar!
Mochten er veel goede herders en herderinnen gevonden worden