ZIEN MET HET HART
Aan dat meer van Tiberias zaten Jezus’ leerlingen,
die diep ontgoocheld waren over wat er met Hem was gebeurd,
schandelijk gekruisigd, dood en begraven.
De drie heerlijke jaren samen met Hem waren voorbij.
Er scheen niets van over te blijven.
Er waren wel al enkele verschijningen geweest,
maar dat bleef allemaal onzeker.
Wij kunnen ons heel goed in hen herkennen.
Ook wij zijn misschien sterk ontmoedigd
over wat er de laatste tijd gebeurd is in ons land, in onze kerk.
Er zijn al wel enkele tekens van hoop geweest,
maar die blijken allemaal niet veel uit te halen.
Wat moeten wij nu gaan doen?
Petrus zegt: “Ik ga maar opnieuw vissen!
Ik ga gewoon mijn werk doen.
Ik moet eten hebben om in leven te blijven”
En de anderen zeggen: “Wij ook!”
Zij willen hun vroeger leven hernemen
en Jezus dan maar zo vlug mogelijk vergeten.
Maar dat kan niet meer.
Want de verrezen Heer komt hen ontmoeten
te midden van hun ontgoocheling
na hun nacht zwoegen, zonder dat zij iets konden vangen.
Let wel: de verrezen Heer
komt niet als een spectaculaire, machtige wonderdoener
die met een hocus-pocus-mirakel
de moeilijkheden in hun plaats kan oplossen.
Helemaal niet! Jezus verschijnt veeleer
bescheiden, verborgen, “verhuld”,
in een ongekende voorbijganger die op de oever staat,
in iemand die wij toevallig ontmoeten
en die ons vertrouwvol aanspreekt : “Vrienden!”.
Jezus is niet Iemand die ons geschenken geeft,
maar, eigenaardig genoeg, Iemand die van ons iets vraagt,
en dan nog juist op het ogenblik
dat wij de indruk hebben niets te kunnen geven.
“Hebben jullie soms wat vis?”
Ons eerste antwoord is dan ook:
“Neen! wij zitten zelf in de penarie,
wat komt Gij ons nog iets vragen!”
Wij hebben het soms wel wat moeilijk
om te herkennen dat Jezus werkelijk aanwezig is,
in de vragen van een bescheiden onbekende,
die ons, te midden van onze ontmoediging, toewenkt.
Het was Johannes, de leerling van wie Jezus
veel hield en die veel hield van Jezus,
die Hem het eerst herkende.
Wie liefheeft, ziet m