Thomas betekent letterlijk ‘tweeling’. We hebben dus in de verrijzenisverhalen
met onze tweelingbroer van doen. Iemand die dezelfde bedenkingen heeft als wij. Iemand die zichzelf vragen stelt.
Wat ben je met een geloofsverhaal dat vertelt over Iemand die je zelf niet meer kan zien?
Want alles is “van horen zeggen”. Wat ben je met verhalen over
een leven voorbij de dood als je er zelf niks kan ervaren?
Maar misschien is de vraag eerder “wie ben je?” als je deze verhalen leest.
Want Pasen is niet iets dat zich enkel “buiten jou” afspeelt.
Pasen heeft alles te maken met wie jij ten diepste bent.
En enkel jij kan ervaren wat dat voor jou betekent.
Want eigenlijk schieten onze woorden hier voor te kort.
Net zo min je met woorden precies kan omschrijven hoe het zonlicht op een eerste lentemorgen er uit ziet of hoe de levenskracht van de eerste bloesems zich vertoont, net zo min kan je exact omschrijven hoe Pasen in jou werkelijkheid wordt.
De zon is er om te zien en te voelen, de bloesems zijn er om te groeien en te bloeien.
En jij bent er om te leven en te ervaren, om te vatten en weer op te staan,
om te sterven en toch weer te leven.
Het verhaal van Pasen wordt geschreven in de ruimte tussen de woorden.
Het licht van Pasen breekt door in de ruimte van jouw binnenkant, jouw leven.
Daar wordt het tastbaar, daar is het te vinden.
Steeds opnieuw. Altijd.
Ook als je er niet meteen de vinger weet op te leggen…
2e paaszondag-C- Joh. 20,19-31 * door Vincent Duyck * past.eenh. Emmaüs – t.-Andries-t.-Michiels-Brugge