30 –12 – 2018 Feest H. Familie C 45 jaar diaken

Beste familie, goede vrienden,

Ik ben bijzonder verheugd en dankbaar voor 45 jaar diaken zijn.

Vandaag vieren wij het feest van de H. Familie.

We zijn hier als één grote familie samen, als broers en zussen, als kinderen van dezelfde Vader.

Vandaag willen we getuigen en de Heer danken,

omdat we zoveel hebben gekregen. ALLES is ons gegeven.

ALLES IS GENADE. Maar we moeten er natuurlijk ons hart voor openen, luisteren naar Gods Woord, naar Zijn stem diep in ons hart.

Want we zijn allen geroepen. We hebben allen Gods Geest ontvangen, in ons doopsel en vormsel. We zijn ALLEN gezonden om te dienen en te VERKONDIGEN.

“ Een zaaier ging uit om te zaaien…” – “ Niet gij hebt mij uitverkoren, maar IK u. Ik heb u de taak gegeven op tocht te gaan en vruchten voort te brengen die blijvend zijn. “

Ja , vandaag mag ik samen met jullie, God danken om 45 jaar diaken zijn in dienst van God en van de mensen.

Goede vrienden, elke roeping, ook een diakenroeping groeit in een gezin, in een familie. De warmte van een gezin, de geborgenheid binnen een familie en vooral de liefdevolle zorg van ouders zijn van wezenlijk

belang voor de latere ontplooiing van ieder mens.

Geboren worden en kind mogen zijn, in een warm nest, is een groot geluk. In geloofstermen uitgedrukt: een geweldige GENADE.

Blijven zoeken naar elkaar, trouw blijven aan elkaar, ook wanneer kinderen of ouders soms onverwachte wegen gaan, elkaar niet laten vallen. ALTIJD DE DEUR OP EEN KIER LATEN…

Goede vrienden, het gezin is specifiek voor een diaken.

Voor de meeste diakens , vertrekt het diaconaat vanuit een getrouwd koppel. Het getrouwd zijn, een gezin hebben, is de eerste vorm van diaconie. Van daaruit ontstaat de dienstbaarheid, eigen aan de diakenroeping. Man en vrouw en kinderen groeien samen naar die roeping.

In het gezin ligt de voedingsbodem, daar put de diaken zijn kracht om vol te houden.

De echtgenote van de diaken, is van groot belang. Ze volgt samen met haar echtgenoot mee de opleiding.

1

Zij aanvaardt de echtgenote van een diaken te zijn.

Op de wijding bevestigt zij dit tegenover de bisschop . Haar ja- woord heeft een belangrijke betekenis. Zij wordt hierdoor een trouwe medewerkster, door haar man liefdevol ter zijde te staan bij zijn dienende opdracht.

In veel gevallen neemt de vrouw van de diaken ook zelf actief deel aan het dienstwerk in de kerk. De diaken en zijn echtgenote worden als het ware een tweede keer verbonden tot een liefdevolle samenwerking.

Deze samenwerking is nu speciaal gericht op de anderen.

Ze doen dit in een geest van vernieuwde edelmoedigheid, en weerom IN GOEDE EN KWADE DAGEN.

Goede vrienden, hoe groeide nu mijn roeping ?

We hadden het geluk, we groeiden op in een warm nest. Hoe kon het anders, dicht bij vaders bakkersoven, bij het warme brood. We mochten proeven van het goede brood en het fijne koekebrood van vader.

*Moeder was een werker, vriendelijk voor iedereen.*Beiden gelovig.

Meter woonde thuis in. Ze ging elke dag naar de mis en bad veel op haar paternoster . Als kind onthou je dat. En tante nonneke van Oostende, eigenlijk moeders tante en nonkel pastoor, aalmoezenier in Duitsland.

Met de paplepel kregen we het geloof mee.

Ook later in de K.S.A., op de normaalschool, in de Chiro. Op bivak. De jong-gezinnenwerking. Parochieraad. Sterrestoeten. De fraterniteiten.

De gebedsgroep nu al 38 jaar. Mijn eerste leerjaar en de voorbereiding op de eerste communie. Veertig maal mee mogen naar Lourdes in dienst van de zieken.

Wat hebben we veel gekregen. Wat een diepe GENADE.

Zo las ik op zekere dag in de krant: broeder Walter Gheysens wordt diaken gewijd in Sente Katharine. De naam gelijkt op de mijne en vooral,

toevallig of niet, ik werd in 1934 in Sente geboren en gedoopt in diezelfde parochiekerk. Ik werd er als het ware naartoe gedreven…of geroepen ?

Daar sloeg de vonk over.

En ons getuigenis gaat verder. We huwden in 1961. We gingen op huwelijksreis naar Fatima. Ik vergeet nooit het gebed dat we toen hebben gebeden: “ Heer, we vragen U geen rijkdom, geen eer of roem, maar geef ons een gelukkig, een mooi en een groot gezin. Laat kinderen onze rijkdom zijn…” .

2

Ons gezin werd gezegend met zes kinderen. Dominiek werd geboren in 1962. Mieke in 1963. Pol 1966. Johan en Lieve …(een tweeling, ’t waren batjes…de genycoloog zei letterlijk:

één kopen en één toe…) En tenslotte Trees in 1972. En nu zijn we 17 kleinkinderen rijk. En één achterkleinkind.

DANK U , HEER,VOOR HET WONDER VAN HET LEVEN.

Elke dag bidden we nu voor ons kinderen en kleinkinderen om Gods zegen .

Graag gaan we op bedevaart naar Dadizele, Oostakker, Banneux,

Rue du Bac Parijs, Lourdes, het H. Land…

Goede vrienden, het mooiste woord dat een mens tot een mens kan zeggen is : “ IK GELOOF IN JOU “. Ik ben niet bang voor wat mij nog wacht. Met jou sta ik er NOOIT alleen voor.”

Dit woord van vertrouwen sprak Maria tot de Heer die haar vroeg de moeder te worden van Jezus de Messias.

IK GELOOF IN JOU. IK ZIE IETS GOEDS IN JOU.

Het was dat woord dat ik hoorde van priester verantwoordelijke Etienne Van den Avenne toen hij mij als kandidaat diaken aanvaardde.

Het was ook dat woord dat Mgr. De Smedt sprak bij mijn wijding.

Het is op dat woord, dat Ginette en ikzelf ons ja woord gaven in het huwelijk. Het is dat woord dat ons priesters nu zeggen, die me de kans geven te werken op een werkterrein dat mij ligt, dat ik aankan…

Daarvoor hoeven we niet perfect te zijn.

Goede vrienden, zeg aan je vrouw, aan je man, je vriend, aan je zoon of dochter: IK HOU VAN JE, IK ZIE IETS GOEDS IN JOU.

Zo zullen ze groeien, open bloeien en vrucht dragen…

In het gezin vinden we daarvoor de warmte. DICHT BIJ ELKAAR

En het voornaamste in gans ons leven was het gebed, was de HEER,

“HEER, GIJ ZIJT MIJN TOEVLUCHT, MIJN BURCHT…”

Gij zijt de rots waarop ik sta, de bron waaruit ik put. NOOIT BEN IK ALLEEN. Nooit doe ik een ziekenbezoek in de kliniek, voor ik niet eerst in de kapel ben gaan bidden voor de zieken die ik straks ontmoet.

Bij moeilijke bezoeken thuis, stuur ik eerst mijn engel voorop….

Voor elke preek vraag ik een bevriend slotzuster te bidden, dat het woord van de Heer, de harten moge raken. Ik kan niet veel. En dat meen ik.

3

Maar de Heer is mijn kracht, mijn sterkte, mijn toevlucht en mijn burcht,

Mijn schild en mijn vertrouwen.

Diaken zijn, priester zijn, Christen zijn staat zo mooi samengevat in het lied:

MENS VOOR DE MENSEN ZIJN, HERDER ALS GOD…

Trooster voor groot en klein, zo lief als God.

Klein met de kleinen zijn, vriend onverwacht

Niet op zichzelf, maar op and’ren bedacht.

Zieken omarmen, hun tranen verstaan

Met hen de kruisweg ten einde toe gaan.

Gods Woorden spreken, aanstekelijk echt

Zijn liefde tonen en DOEN WAT HIJ ZEGT.

Licht in het duister zijn, laaiende vlam

Mens van vertrouwen zijn, zijn wie men kan.

GOD ROEPT ZIJN MENSEN, HIJ ROEPT ZE BIJ NAAM… “

Goede vrienden, mijn grootste geschenk vandaag zou zijn,

dat iemand uit ons familie, straks de fakkel van het diaconaat overneemt.

Dan kan ik op rust gaan. En ook dat iemand uit de federatie mijn plaats

inneemt en aan de opleiding begint voor diaken.Maar ik weet het: HET IS DE HEER DIE ROEPT…TOCH VERTROUW IK EROP… en ik bid ervoor…

En ik eindig met het mooie gedicht van Adriaan Roland Holst:

Ik vraag geen oogst, Heer, ik heb geen schuren,

Ik sta in uw dienst zonder bezit.

Maar ik ben rijk in dit:

Dat ik de ploeg van Uw Woord mag besturen.

Ik zal de halmen niet meer zien,

Noch binden ooit de volle schoven.

Maar doe mij in de OOGST GELOVEN waarvoor ik DIEN.

Ginette,

SAMEN ZIJN WE OP WEG GEGAAN, ALTIJD WAREN WE SAMEN, in goede en kwade dagen… GE zijt BEDANKT….

Amen . Deo gratias. Diaken Frans Gheysen

4