Vandaag spreken over de H. Familie, de familie, het gezin. Het is tegenwoordig een gewaagde onderneming om zoiets te doen of te durven doen, vooral in een kerk. We hebben tegenwoordig veel soorten van families, veel soorten van samenlevingsvormen. De tijd dat iedereen sowieso voor de kerk trouwde is voorbij. Er zijn mensen die gewoon samenwonen, er zijn er die enkel burgerlijk gehuwd zijn, en je hebt dan nog heel wat alternatieve samenlevingsvormen. Er zijn ook mensen die gescheiden leven van elkaar.
Het gevaar schuilt erin dat we één of meerdere van die samenlevingsvormen zouden veroordelen. Maar dit is vandaag helemaal niet mijn bedoeling.
Het feest van de H. Familie is een heel recent feest in de liturgiegeschiedenis. Het werd immers pas ingevoerd in 1921 en wordt pas sinds 1969 gevierd op de zondag na Kerstmis.
Als we die familie van Nazareth bekijken doorheen onze christelijke bril, en zelfs door een joodse bril, dan zouden we alleen maar onze wenkbrauwen kunnen fronsen. Het is gemakkelijk om achteraf te zeggen dat ze heilig is, die familie, maar dat was niet zo in het begin.
Stel je maar even voor, in die tijd. Twee joodse mensen zijn verloofd, ze wonen nog niet samen en de vrouw is al zwanger. Van wie? Van de H. Geest. Maak dat de mensen maar eens wijs. Nochtans was Jozef een rechtschapen man en wilde zijn vrouw, in wie Hij geloofde, niet in opspraak brengen. Hij wilde in stilte scheiden. Lafaard zouden we zeggen!
Neen, geen lafaard, want hij had het recht om zijn vrouw aan de schandpaal te binden en haar te laten stenigen tot de dood.
Zo doen wij dat toch, mensen aan de schandpaal binden en ze stenigen met onze kwetsende woorden.
Jozef niet, hij heeft eerbied voor dat mysterie. Hij begrijpt het wel niet, maar hij brengt respect op. En er komen nog zulke momenten. Zoals vandaag in het evangelie. Jezus blijft achter, Hij vertelt dat Hij in het huis van Zijn Vader moet zijn. Wat wil dat zeggen. Ze begrijpen niet wat Hij bedoelt, maar ze bewaren alles in hun hart. Ze geven met andere woorden het mysterie ruimte. En dat is belangrijk. Als we het mysterie geen ruimte meer geven, dan kunnen we het doden of ongedaan maken.
Zou dit geen belangrijke les kunnen zijn voor ons op dit feest. In ieder mens is er iets waarvan een ander zegt: ik begrijp het niet. En dan kun je het ofwel veroordelen, kapot praten, de andere op andere gedachten proberen te brengen en noem maar op. Of je kunt de woorden en het mysterie van de andere ruimte geven en in je eigen hart bewaren. Zo geef je groeikansen. De kansen om te groeien in wijsheid, te groeien in welgevalligheid.
Overal waar mensen samenleven, familie vormen, zou het een zegen zijn als we elkaar de ruimte geven om te worden, wie we worden moeten. Om elkaar niet in opspraak te brengen en dood te stenigen met woorden. Het zou een zegen zijn, moest iedereen zo op die manier mogen ontdekken waar we moeten zijn. In het huis van de Vader of ergens elders. Wat zou onze gelovige gemeenschap dan niet groeien in wijsheid en welgevalligheid bij God. En wat een getuigenis zou het zijn voor de mensen rondom ons. Dan zouden we op die manier een christelijke gemeenschap vormen die lijkt op de Heilige Familie.