Beste Dorpsgenoten,
Het feest dat de Kerk vandaag viert heet officieel: Christus, Koning van het heelal.
Toen paus Pius XI dat feest instelde in 1927 wist hij van het heelal waarover hij Christus tot koning uitriep, niet veel meer dan Jezus zelf 2000 jaar eerder. In elk geval was zijn kennis van het heelal niets, vergeleken met wat de Hubble telescoop ons geleerd heeft over dat heelal sinds hij 17 jaar lang diep in het heelal voor ons aan het turen geweest is.
En de koningstitel zelf stelde al niet veel meer voor nadat de aanzienlijkste koning, de koning van Frankrijk, Lodewijk XVI , in januari 1793 tijdens de Franse revolutie, was onthoofd.
Met zijn plechtige afkondiging van Christus Koning wilde de paus de toekomst van kerk en geloof veilig stellen tegen de machten van de wereld. Die meende hij te zien in democratie, liberalisme, socialisme en atheïsme. Dat was “de tijd”, het Nu. Hij had een afkeer van het NU. Daarom zocht hij een veilig onderkomen voor zijn kerk in het verleden zoals hij dat kende en waar hij vertrouwen in stelde: zijn kerk die als enige de absolute waarheid kent en zelfs in Gods ogen onfeilbaar is zoals in 1854 was vastgesteld. En daarmee maakte hij de persoon en de boodschap van Jezus tot iets dat niet kon passen in het heden of de toekomst.
Daarentegen lezen we in Matteüs deze woorden van Jezus, gericht tot de schriftgeleerden: “Het aanzien van de hemel weet ge wel te beoordelen, maar niet de tekenen van de tijd.” Wilde Jezus daarmee zeggen dat het Heil in het Nu ligt, niet in het paradijs van het verleden of in het nieuwe Jerusalem van de toekomst? Dat elk NU zijn eigen nieuw heil brengt?
Een passende titel voor Jezus die slaat op heden en toekomst zou kunnen zijn: “ Man van deze tijd, man voor onze tijd”. Iemand die vrijuit, in gewone kleren en zonder titels aan tafel kan zitten met mensen van andere overtuigingen en waarden, iemand van wie iedereen kan zeggen: “We zouden hem niet willen missen.” Laat u uitnodigen om zelf een titel voor Jezus te vinden die u persoonlijk aanspreekt!
De eerste lezing geeft inhoud aan zo’n titel: “Zoals een herder omziet naar zijn kudde. Het vermiste schaap ga ik zoeken, het verdwaalde breng ik terug, het gewonde verbind ik, het zieke geef ik weer kracht en het gezonde en het sterke blijf ik verzorgen.”
Dat zijn woorden waarin iedereen zich terug mag kennen die van deze tijd is en die met hart en ziel zijn en haar medemensen, zijn en haar tijd wil dienen, met warmte, vaardigheid, deskundigheid en betrokkenheid.
Zo iets droomde men vroeger van een koning. Zijn tijd, zijn titel zijn voorbij, wel worden de dromen die hij moest waarmaken, nog altijd even intensief gedroomd over de hele wereld, misschien zelfs door heel het universum heen. Sommige van die dromen komen uit, denk b.v. aan het feit dat we in Europa al 62 jaar geen grote oorlogen meer hebben gehad.
Tegen dat perspectief kunnen we van Jezus van Nazareth zeggen: “We zouden hem niet willen missen.” De Romeinse soldaten die Jezus bewaakten toen hij op het kruis hing te sterven, zeiden het op hun manier: “ Waarlijk, hij was een zoon van God.”
Zo is het.