De maatschappijkritische kracht van Jezus’ boodschap
komt uit zijn Godsbeeld:
‘een God voor wie alle mensen beminnenswaardig zijn’;
en met alle mensen bedoelt Hij:
ook wie schuld heeft of oorzaak is van leed, …
Want van al deze laatstgenoemden zegt Jezus:
‘zij weten niet: wat ze doen/wat ze aanrichten’.
De Amerikaanse schrijfster, Karen Armstrong,
komt nà veel onderzoek, tot de conclusie dat:
‘het kwaad, de haat, terrorisme en geweld’
eigenlijk het gevolg zijn van ‘diepe angst’
in mensen of bij volkeren.
\
Mensen die heel erg bang zijn/worden
voor wat hen in hun diepste wezen bedreigt,
reageren bijna altijd
onder een zekere onbeheerste dwang in zichzelf,
reageren door:
- een diep haatgevoel
- een gevoel van afgewezen te worden
- geweld en soms zelfs door terreur.
en dit alles om zich te beschermen tegen datgene
waarvoor zij zo bang zijn in hun binnenste!
En dat is zowel zo voor individuele mensen:
voor mij/voor jou;
als voor volkeren/volksgemeenschappen \
- zoals bij de Palestijnen tegenover Israël,\
- de extreme moslimgroepen tegenover onze Westerse vrijzinnige cultuur.\
- enz…
Deze diepe angst wordt oorzaak
van kwaadheid, haat, geweld enz…
speelt zich niet alleen af tussen volksgemeenschappen
zoals in Darfour of waar ook,
maar ook tussen mensen individueel.
Mensen die kwaad worden of kwaadaardig zijn
en daardoor fysisch of psychisch geweld gebruiken:
het zijn bijna altijd mensen die ‘angstig zijn’:\
- voor bepaalde situaties\
- in bepaalde relaties \
- enz…
\
Uit schrik iets diepmenselijks/iets heel dierbaars
te zullen/te kunnen verliezen: verweren zij zich dan,
om zichzelf en/of hun dierbaren te beschermen.
Achteraf bekeken gaat het heel dikwijls
om niet zo belangrijke dingen;
maar wel om zaken die hen verontrust hebben!
En dan is daar die Jezus, die zegt:
‘vergeef ook deze mensen’:
- die uw vijanden of belagers lijken te zijn
- die kwaad zijn op u
- die je zelfs misschien haten of bedriegen, enz…\
want zegt Hij ons:
‘ze beseffen meestal niet wat ze doen/aanrichten’
in hun blindheid die voortkomt uit hun diepe angsten!
Jezus zegt ons daarbij ook: ‘Liefde is goed in allesituaties !’
En daardoor stelt Hij ons wel
voor het onmogelijklijkende: ‘vergeef toch maar’!
Veel mensen, ook gehuwde koppels,
willen na een ruzie of wat dan ook,
willen dit dan gaan uitpraten, uitdiscusiëren,
nagaan hoe het kwam en hoe het oplossen;
Maar: moet alles wel uitgepraat worden?
Leidt dit niet al te vaak tot ‘wie schuld heeft’?\
Zwijgen en stilte kunnen,
voor wie schuld heeft
aan verkeerde uitspraken of daden,
juist de kans geven
om zich terug aanvaard te weten door de andere.
Alles ‘uitspreken’ houdt een beoordeling,
soms zelfs een veroordeling in;
en dat is tegengesteld aan vergeven.
Vergeven vereist zeker geen voorafgaande
schuldbekentenis naar de andere toe;
Vergeven houdt geen beoordeling in.
God heeft ons al tweeduizend jaar geleden vergeven
voor wat wij verkeerd of niet gedaan hebben,
zelfs reeds voor wat we in de toekomst nog zullen fout doen.
Door die houding neemt/aanvaardt God ons zoals we zijn !
Proberen ook wij onze medemensen, vriend of vijand,
dus ook maar te aanvaarden zoals ze zijn,
wetende dat ze ons nogmaals zullen kunnen kwetsen of benadelen.
Dan pas zijn we echt vergevende mensen!