33e zondag door het jaar C (2001)

Het is herfst. Het wordt kouder, het is al vroeg donker, de bladeren vallen van de bomen. Het is een wat sombere tijd, zeker als het mistig is of als het regent en stormt. Mensen die er gevoelig voor zijn, kunnen in deze tijd heel melancholisch worden, zwaar op de hand. Ze zien dan alles donker in, ze zien geen zin meer in hun leven. Het is een sombere tijd, ook als je het wereldnieuws op je af laat komen:Geweld in Israël. geweld in Irak, geweld in Afghanistan, geweld in eigen land. Mensen zijn bang, bang om in een vliegtuig te stappen, bang om werkeloos te worden in de economische recessie, bang voor oorlog of terroristische actie vlak in de buurt.
Het is een sombere tijd. En tegen die achtergrond horen we vandaag ook nog eens een heel sombere evangelietekst. We hoorden van verwoestingen, van strijd, van aardbevingen, hongersnood en vervolgingen. Nou, daar wordt je ook niet vrolijk van.
In die zin past deze tekst helemaal in deze tijd. Maar er staat veel meer in, en dat zien we te vaak over het hoofd. Willen we deze tekst en beetje verstaan dan moeten we naar de historische context kijken, naar de tijd dat Lucas deze teksten opschreef.
Ten eerste dacht men in het begin van het christendom dat Jezus heel spoedig terug zou komen om alles te voltooien: dan zou hij voor altijd zijn koninkrijk vestigen. Dat betekende het einde van de aarde, maar in een positieve zin: het begin namelijk van een nieuwe tijd. Dat einde van de aarde zou ook gepaard gaan met rampen, dat was de negatieve kant ervan.
In de tijd van Lucas zag men om zich heen rampen en geweld. De tempel van Jeruzalem was door de Romeinen verwoest en de christenen werden op veel plaatsen vervolgd, gemarteld en gedood. Een heel angstige tijd dus. Alles leek erop te wijzen dat het einde van de wereld eraan kwam.
Tegelijk begon men zich ook te realiseren dat het einde en de terugkeer van Jezus niet vlak voor de deur stond zoals men eerder dacht. Daarom is deze tekst niet gericht op het einde, zoals je op het eerste gezicht zou denken, maar juist op toekomst. “Laat je niet beïnvloeden door mensen die beweren dat het ogenblik nabij is.” Laat je niet uit het veld slaan door berichten van oorlogen en natuurrampen, het einde komt echt nog niet."
En als je te lijden hebt onder vervolgingen, wees dan niet bang. En zo krijgt deze sombere tekst toch een heel positieve duiding: verlies de moed niet maar ga door, wees standvastig. Ga door met het beleven en getuigen van Jezus’ boodschap, dan bouw je aan een goede toekomst. Zo gezien krijgt de evangelietekst ook voor ons een positieve duiding.
Ook voor ons geldt: bij alle negatieve berichten die op ons afkomen: verlies de moed niet, maar ga door. Laat je niet bang maken, laat je niet verlammen, maar wees standvastig en trouw aan je idealen, aan de waarden en normen die Jezus ons meegegeven heeft. Naar de toekomst toe moeten we positief blijven denken, dat het toch goed kan worden, dat het beter kan worden.
We moeten blijven hopen op vrede en gerechtigheid in de wereld, hoe anders de werkelijkheid van vandaag ook is. Maar hopen heeft geen zin als je niets doet om die hoop ook tot werkelijkheid te maken, als is het nog maar zo’n klein beetje dat je zelf daaraan kun bijdragen.
Het is een sombere tijd, wordt er gezegd, maar is dat wel zo? De herfst heeft ook zijn eigen schoonheid: we kunnen genieten van de prachtige kleuren in de natuur, er zijn heel mooie zonnige dagen, en we weten dat het na de herfst toch weer lente wordt.
Dit geldt ook voor de wereld van vandaag. Het is niet allemaal zo somber als het lijkt. Er gebeuren een massa goede dingen in de wereld van vandaag, Het is niet zo dat alle mensen zich alleen maar als beesten gedragen, maar de meesten hebben nog steeds heel veel voor anderen over. Talloze mensen zetten zich in voor vrede en gerechtigheid, en zij zijn de hoop voor een betere toekomst.
Daarom is de boodschap ook voor ons: verlies de moed niet, maar ga door met het goede dat je al doet.