30e zondag door het jaar C (2004)

Bij een viering met kinderen vroeg ik aan een van hen: Wie is belangrijker, jij of ik? Natuurlijk was ik belangrijker. Toen vroeg ik: maar voor jouw pap en mam, wie is voor hen het belangrijkste, jij of ik. Hij dacht toch wel dat hij voor zijn pap en mam het belangrijkste was.
Wat is belangrijk zijn? Wie is belangrijker dan een ander? Wie is het belangrijkste? Dat is niet eens zo gemakkelijk te beantwoorden. De directeur van een bedrijf is natuurlijk een heel belangrijke figuur, maar die man op de werkvloer is minstens even belangrijk, want hij moet meestal het eigenlijke werk doen. Alleen staat hij wel veel lager op de salarisschaal.
In onze katholieke Kerk is de paus een zeer belangrijke figuur, maar voor een parochie is de plaatselijke pastoor veel belangrijker.
Belangrijkheid is een heel relatief begrip. Dat is heel erg afhankelijk van relatie en situatie. Dat geldt voor mensen, maar evenzeer voor de waarden die je belangrijk vindt in het leven. Er zijn natuurlijk een aantal algemene waarden die belangrijk zijn voor iedereen, maar andere waarden worden heel sterk bepaald door iemands visie, iemands idealen, iemands overtuigingen.
Je hebt ook nog een categorie mensen die zichzelf belangrijk vindt, die zichzelf als onmisbaar beschouwen, die zichzelf zien als veel beter dan anderen en daarom menen recht te hebben op betere plaatsen, op meer waardering van hun omgeving. En hier kom je op een heel glibberig terrein. Voor mensen die zichzelf heel belangrijk vinden, is dat natuurlijk wel een heel prettig gevoel. Maar ze lopen gemakkelijk naast hun schoenen en dan kunnen zij zich ook lelijk bezeren.
En het gaat nog glibberiger worden als het gaat om je goed en beter voelen. Je goed voelen in de zin dat je goed in je vel zit, dat is natuurlijk prachtig. Dat is voor iedereen te hopen. Je goed voelen in de zin dat je jezelf niet ziet als een grote zondaar, dat is voor de allermeesten ook een goede levenshouding. Je goed voelen in de zin van je volmaakt voelen, dan moet je daar toch wat vraagtekens bij zetten, want geen mens is volmaakt en degene die van zichzelf vindt dat hij volmaakt is, ziet meestal wel de fouten van anderen maar niet die van zichzelf.
Je goed voelen in de zin van je beter voelen dan anderen, je te goed voelen om met sommige medemensen om te gaan, dat is een heel kwalijke zaak. En helaas, dat gebeurt nogal eens in onze samenleving.
In het evangelie maakt Jezus ons duidelijk wat hij ervan vindt. Die farizeeër hoorde bij de hogere klasse in de joodse samenleving, en hij vond van zichzelf dat hij het heel goed deed, want hij hield zich strikt aan alle regels en regeltjes van de joodse wet.
Die tollenaar voelde zich helemaal niet goed, hij besefte heel goed dat hij niet altijd juist gehandeld had, hij wist ook zijn plaats, ergens achteraan. Jezus maakt duidelijk naar wie zijn sympathie uitging.
Het gaat in het leven niet om belangrijkheid, om beter en best. Het gaat erom dat iedereen op zijn eigen manier en in zijn eigen situatie goed probeert te leven, goed probeert te zijn voor anderen. En je boven anderen verheven voelen, is nooit goed. Bescheidenheid siert de mens, is het gezegde en dat is heel terecht. Welke rang of stand je ook hebt, welk inkomen of welke macht je ook hebt, we zijn allemaal mensen en niemand is volmaakt.
Als we ons dat bewust zijn dan zullen we ons ook niet gauw boven anderen verheven voelen. En natuurlijk kun je voorkeuren hebben voor anderen, en natuurlijk kun je antipathie hebben jegens anderen, maar als het erop aan komt moeten we goed zijn voor iedereen.
Dat ouders goed zijn voor hun kinderen, dat is iets vanzelfsprekends. Dat broers en zussen goed zijn voor elkaar, is gewoon, zou gewoon moeten zijn. Maar als mens zijn we allemaal broers en zussen van elkaar, en ook hier zou goed zijn voor elkaar heel gewoon moeten zijn.\