Wat wil je later worden, vragen mensen wel eens aan de jongeren. Heb je er al een idee over, heb je er al over nagedacht. De toekomst van iemand en zijn geluk is daarbij heel belangrijk. Ouders verschieten soms als hun kinderen hun vertellen wat ze later zouden willen worden. En soms bieden ze wat weerwerk. Dit weerwerk is niet altijd slecht. Het daagt de jongere uit om zijn dromen en verlangens te onderbouwen. Hij of zij moet zich als het ware ?bewijzen?.
Ik vermoed dat het bij Jezus ook zo moet geweest zijn. Hij zal wel wat innerlijke stormen hebben meegemaakt. Hij moet naar de woestijn trekken om alles op een rijtje te zetten. Om zijn gedachten te ordenen. Om met zijn Vader in gesprek te treden en Hem te vragen wat de bedoeling is van al datgene wat Hij in zijn hart heeft gelegd. Zijn verblijf in de woestijn heeft Hem blijkbaar geen windeieren gelegd. Want, staat er, ?in de kracht van de Geest keert Hij terug naar Galilea.
Hij vertelde onmiddellijk aan de mensen wat Hem bezielde en over zijn inzichten en ze prezen Hem. En als Hij op Sabbat in de synagoge voorleest uit de boekrol, wordt voor de mensen onmiddellijk duidelijk, welk schriftwoord Hem ten diepste leidt: ?De Geest des Heren is over Mij gekomen, omdat Hij Mij gezalfd heeft. Hij heeft Mij gezonden om aan armen de Blijde Boodschap te brengen, aan gevangenen de vrijlating bekend te maken en aan blinden dat zij zullen zien; om verdrukten te laten gaan in vrijheid, om een genadejaar af te kondigen van de Heer."
En dit schriftwoord is in vervulling gegaan.
Gelukkig zijn de mensen, die hun eigen ervaringen hieromtrent op deze van Jezus kunnen plakken. Ja er zijn zelfs reeds kinderen, die van heel jong af weten waarvoor ze in de wieg zijn gelegd. En als dan nog goed omringd worden door mensen, die het mysterie van het kind ruimte geven, dan wordt dit kind gelukkig.
Als een mens door iets bewogen wordt, dan kan Hij veel aan. Heb je nog nooit meegemaakt dat als je luistert naar de bewogenheid van anderen en dat je jezelf daar zo er in herkent, dat je dan in tranen uitbarst, of innerlijk sterk bewogen wordt. Dit zijn herkenningsmomenten die je moet koesteren. Ze tonen je als het ware dat je goed bezig bent. Ik noem dat genademomenten. In de eerste lezingen maken mensen ook zoiets mee. De tranen zijn vreugdetranen en die moeten gevierd worden.
Anders is het, en minder leuk, als je van jezelf moet ondervinden dat je de eeuwige twijfelaar bent. Ergens ontbreekt het aan een stuk vertrouwen in de toekomst, of blijven die innerlijke stormen maar waaien. Nooit over voldoende zekerheid beschikken, of bang zijn om stappen te zetten is lastig.
Jezus toont dan hoe Hij dat doet. Hij trekt de woestijn in. Hij gaat de stilte in. Hij wil dat de storm gaat liggen. Hij wil contact met zijn diepste zelf. Hij wil God horen. Hij wil klaar zien. Hij wil bewogen worden. Ruimte geven aan het mysterie diep in jezelf kan verlossend werken. Geeft je de kans om uit je kot te komen. Ook mensen kunnen je helpen om te ontdekken wat in jou is gelegd.
Jij bent geschapen naar Gods Beeld. God heeft een beeld van zichzelf in ieder van jullie gelegd. En als je dat beeld kunt ontdekken mag je zeggen. Gods Woord is thans in vervulling gegaan. Amen.