Nationale ziekendag (2007)

Op deze nationale ziekendag
hoorden wij ook in de bijbellezingen over zieken spreken.
Het zijn de gewone lezingen van dit weekend,
maar het lijkt toch wel bijzonder goed uit te komen.
En toch is er een klein probleem:
als je als zieke die teksten hoort,
over melaatsen die genezen worden,
word je wellicht wel een beetje jaloers:
waarom werden die zieken toen wel genezen na hun gebed?
En waarom gebeurt dat nu zo heel zelden
dat mensen plots genezen, als gevolg van hun bidden?
Wat is dat voor een God…
die sommige zieken wel geneest… en anderen niet, zou je kunnen denken…
Misschien dat wij een antwoord krijgen op die vragen,
als wij beter kijken naar wat er staat.
In de twee gevallen gaat het om ‘vreemdelingen’ die genezen worden.
De Syriër Naäman, komt bij de profeet Elisa terecht,
nadat hij gehoord heeft via één van zijn slavinnen
dat er in Israël een profeet woont die mensen kan genezen.
Hij gaat naar die profeet toe…
Hij moet zich zevenmaal wassen in de Jordaan…
en hij blijkt genezen te zijn.
En dan zegt die vreemdeling:
ik ga mij voortaan richten tot de God van Israël,
ik doe niet meer mee met de afgodenverering in mijn land.
Ook al heeft de profeet Elisa niet over God gesproken,
toch voelt de vreemdeling aan…:
op een of andere manier is hier een God bij betrokken…
En die God… wil ik nu gans mijn leven blijven zoeken …
Dat is eigenlijk de echte genezing van Naäman:
hij gaat nu voor de rest van zijn leven God zoeken.
In het andere verhaal is het ook een vreemdeling die het meest opvalt.
Tien melaatsen komen bij Jezus,
Jezus raakt ze niet eens aan, maar stuurt ze naar de priester.
Dat moest zo volgens de wet:
enkel de priesters konden iemand die een huidziekte had, genezen verklaren.
Wellicht zijn er negen tot bij de priester gegaan…
maar de tiende, keerde blijkbaar al terug… toen hij onderweg zag
dat hij genezen was…
Die tiende was trouwens een Samaritaan…,
wat kon hij bij de Joodse priester gaan doen?
Hij komt naar Jezus terug en komt zich vol dankbaarheid voor zijn voeten werpen…
terwijl hij God luidop looft en dankt…
Tot hem zegt Jezus:
je geloof heeft je gered…
Eigenlijk zegt Jezus…: je redding zit niet in het feit dat je nu niet meer ziek bent,
maar je redding zit in de ontdekking van God…, je gelooft… dat is je redding.
Als het in de bijbelverhalen vandaag over ziek zijn gaat,
dan gaat het in de eerste plaats over…
ziek zijn op het vlak van geloof…, vreemdeling zijn… ten aanzien van God…
Niet beseffen… dat er in het leven een God is
die ons draagt en op wie wij kunnen vertrouwen…
Zijn, in die zin, niet wij allen ziek en vreemdeling…?
Zijn wij niet allen… besmet door de idee…
dat God veel meer zou moeten doen…,
en veel meer zou moeten zorgen dat het op onze wereld beter gaat…
en dat Hij ook beter voor ons moet zorgen?
Wie van ons is niet ziek…
als het erop aankomt om gelovig te kijken naar het leven?
Ik hoorde verleden week van een priester uit Ruanda,
die in de tijd van de volkerenmoord in de jaren negentig,
zich veertien dagen had moeten verbergen in het plafond.
Hij was in de periode kwaad geweest op God…
omdat er niemand opdaagde om hem te redden,
en na enkele dagen verwachtte hij zelfs geen redding meer.
Op een dag zou hij ontdekt worden en gedood.
Maar… toch kon hij op een nacht vluchten.
En toen hij over de grens was en in een echt bed lag,
kon hij niet slapen… omwille van een astma-aanval.
Maar toen besefte die priester plots:
ik heb mij veertien dagen verborgen in een stoffig plafond,
en nooit moeten hoesten… Hoe kon dat met mijn astma?
Toen besefte die priester: ik was onterecht kwaad op God.
Ik dacht dat Hij mij in de steek liet…,
maar in feite was Hij voortdurend bezig mij te redden.
Als wij vandaag het verhaal hoorden van die twee vreemdelingen
die genezen worden, mogen wij dan beseffen:
die vreemdelingen zijn wij… die ook uitgenodigd zijn
om God te ontdekken in ons leven.
Hij is met ons begaan… daarvan mogen wij zeker zijn…
Laten wij niet aarzelen om ons tot Hem te richten…
Laten wij vooral naar Hem toegaan met de weldaden van het leven,
die ook in ons leven gebeuren.
Mogen wij die weldaden zien en erbij stilstaan…
Mogen zij ons steeds weer brengen…
tot meer geloof in een God van Liefde en in Jezus…
Zij zijn nabij en het eren waard…