Dank je wel (2007)

Het begint al heel vroeg. Als kinderen net papa en mama kunnen zeggen, komen er al snel meer woordjes bij. Een van de eersten is dan:
Dank of dank U of dank je wel. Ik herinner me dat het eerste Duitse woordje dat onze zoon sprak was: danke sjoen. Een jaar of twee en dan al leren dankjewel te zeggen. Dank je wel als je iets krijgt, of dank je wel Als opa en oma op je gepast hebben, dank je wel voor het stukje worst van de slager en ga zo maar door. Dankbaarheid wordt ons bijgebracht en het is maar heel normaal dat je dank je wel zegt, want je bent als kind toch maar wat afhankelijk van anderen als je nog klein bent. Als kinderen wat groter worden is het de bedoeling van de bewuste ouders dat ze het uit zichzelf gaan zeggen. Dan wordt het wat moeilijker voor de tieners maar ook voor de ouders. Om nog even door te gaan over onze 16 jarige zoon. Als wij hem vragen iets te doen dan moeten we wel het toverwoord erbij zeggen, nl.: alsjeblieft. Dan doet hij alles wat je vraagt. Misschien is dat wel een probleem dat we zelf het goede voorbeeld moeten blijven geven, maar ook dat als je groter wordt en steeds meer zelf kunt, je ook niet meer zo afhankelijk bent van anderen. Je doet het zelf, waarom zou je dan bedanken