27e zondag door het jaar C.
Er zijn situaties in ons leven die toch zo moeilijk zijn, dat we uit de grond van ons hart zeggen “Daar zie ik als een berg tegen op.”
Over deze bergen heeft Jezus het als hij beweert dat er een geloof is
sterk genoeg om die hele berg op te pakken en in zee te gooien.
Veel mensen staan voor zo’n berg.
Mensen voelen zich verplicht om een gesprek aan te gaan in een verschrikkelijk emotionele sfeer om een ernstig conflict in hun huwelijk of hun werk uit te praten.
Of ze staan voor een operatie waar men doodsbang voor is.
Dit gaat boven hun krachten.
Jezus zegt: Er is een geloof dat bergen verzet.
Wat is dat dan voor een geloof?
Dat is het geloof dat je er niet alleen voor staat.
Dat er iemand naast je staat, die jou er doorheen helpt.
En dat geloof geeft je een zelfvertrouwen ,een rust en een vindingrijkheid die je nergens anders kan vinden.
Dit zien we ook in het inspirerende leven van Franciscus.
Wanneer hij erg ziek was had hij alle tijd om naar het leven te kijken.
Het werd hem toen duidelijk hoe arm je van rijkdom kunt worden.
Ergens diep vanbinnen komt in hem een stemmetje:
Wat is waardevol in mijn leven? Hij bevraagt zichzelf over zijn doen en laten. En dat maakt hem open en toegankelijk.
Hij ziet de zon, hoort de vogels zingen, ruikt de geur van de bloemen…
Dat brengt hem tot verwondering.
Verwondering is een poort tot geloven.
Het is alsof God tot hem spreekt in de natuur, in zijn medemensen.
Vooral in diegene die hij uit de weg gaat: de bedelaar, de melaatse.
Inzien, aanvaarding, is jezelf nemen zoals je bent, door dit toe te laten maakt Franciscus het mogelijk om de overdreven opsmuk van zijn leven voorgoed los te laten.
Een wonderlijk gebeuren … er komt ruimte voor de Eeuwige.
Vanaf dan fundeert zijn leven in God, die groter is dan ons hart en die ons liefheeft zoals wij zijn, die de zon doet opgaan voor vriend en vijand.
Dat geloof van Franciscus – ook al heeft het in aanvang de piepkleine omvang van het mosterdzaadje – is in staat tot ongelooflijke dingen.
Franciscus vertrouwt daarop. Hij is een heilige geworden, een heel mens, authentiek in de waarheid met zichzelf
en puttend uit zijn innerlijke Goddelijke bron, zodat hij nu nog gekend is door velen.
Ouders die hun kinderen opvoeden vragen zich regelmatig af:
“ Doe ik het wel goed? Of heb ik het allemaal wel goed gedaan?
Mensen met een drukke baan stellen zich de vraag: besteed ik wel genoeg tijd aan mijn partner, mijn kinderen ? Ben ik niet teveel met mijn werk bezig? Het zijn normaal menselijke vragen die we allemaal wel eens stellen.
We zijn niet vlug tevreden met wat we nu doen.
Wat we willen, ligt verder, moet beter zijn…
Jezus wordt een beetje kribbelig als zijn vrienden vragen of zij genoeg geloof hebben. Jullie hebben niet meer geloof nodig zegt Hij hen,
omdat het geloof- zo groot als een mosterdzaadje al voldoende is.
Het gaat dus niet om meer of groter geloof.
Het gaat om wat je in je hebt en het vertrouwen op de groeikracht.
Jezus waarschuwt : “ Verpest dat niet door die eeuwige twijfel “.
Als moeder heb je het geloof aan de kinderen voorgeleefd.
Als oma heb je je kleinkinderen verteld van de kracht dat jij van het geloof ondervindt.
Als vader heb je voorgedaan wat goed was en op een juiste wijze gelooft in de mogelijkheden van je kinderen.
Als religieuze heb je het uiterste gegeven in de zorg.
Als leerkracht heb je je leerlingen het leven geleerd.
“ Laat dat er zijn” zegt Jezus : Dat mag best je verwondering wekken.
Kijk met ‘ de grote ogen van een kind, wat jouw geloof tot stand heeft gebracht en brengt. Je mag het best een wonder noemen.
Geloof verder in de innerlijke pit die in je zit ,
jouw eigen levenwekkende bron door de schepper in jou gegrift.
Geef het mosterdzaadje van jouw geloof de kans uit te groeien en schrijf er je eigen naam mee,
Je eigen naam naar Gods plan dat zomaar in jou gratuit is meegegeven.