Dag collega’s,
reeds jarenlang lig ik lelijk in de knoop met het evangelie van komende zondag, met name wat betreft de parabel over de zogenaamde ‘onrechtvaardige rentmeester’…
En ook al moet ik niet preken volgende zondag, toch wilde ik nu eens voor mezelf die knoop definitief proberen te ontwarren. Ik heb het gevoel dat ik er uit geraakt ben. Met dank vooral aan ‘good old’ exegeet en predikant wijlen Tom Naastepad en zijn onvergetelijk mooie boekje ‘Acht gelijkenissen - verklaring van een bijbelgedeelte’… Wat heb ik van die man toch al veel geleerd en opgestoken!
In bijlage vinden jullie:
-
vier leessleutels van mijn hand om deze moeilijke parabel open te maken en te ontsluiten
-
mijn persoonlijke commentaar bij dit evangelie en nog een aantal losse aantekeningen
-
een opiniestuk van de hand van Yves Desmet, dat een paar maanden geleden verscheen in DMorgen.be naar aanleiding van de verlengde aanhouding van een Vlaamse moeder die haar kind met het Down-syndroom ter dood bracht. Het opiniestuk houdt een sterk pleidooi voor ’een bestaansminimum aan mededogen’
-
een paar stukjes over de Tobintaks en over de kwijtschelding van schulden aan arme landen - en hoeveel moeite het kost om dat ’er door’ te krijgen. Weerstanden en ‘aanklachten’ genoeg bij de rijken van deze wereld, tegen de ‘onrechtvaardige rentmeesters’ die dit in het ‘huishouden’, de ’economie’ van de grote wereld als ‘wet van het huis’ willen proberen in te voeren…
In de hoop dat het ook jullie eventuele verwarring bij het lezen van en/of preken over deze moeilijke parabel wat kan opheffen…
Met hartelijke, collegiale groet - ‘onze sterkte is: samen!’
geert dedecker
Dienst Diaconie bisdom Brugge
en KMS West-Vlaanderen
Zou er nu echt geen bestaansminimum aan mededogen meer bestaan?
DMORGEN.be - OPINIE − 24/07/13,
dm standpunt
Wat zegt de verlengde aanhouding van de moeder die haar kind met Down doodde? Dat het gerecht kil zakelijk is of dat ons enige preventiemiddel tegen zelfdoding de gevangenis is?
Koning Filip heeft beslist, of de minister van Justitie heeft het in zijn plaats gedaan, om ditmaal geen collectieve gratie te verlenen aan de gevangenen van dit land.
Eerder gebeurde dat wel, en kregen ze een half jaar strafvermindering. Dat scheelde meteen een stukje in de overbevolking. Dat was toen, vandaag denkt men in meerderheid anders. Alle straffen moeten nu eenmaal uitgevoerd worden, luidt de sinds kort onwrikbaar geworden stelling.
Maar zou er nu echt geen bestaansminimum aan mededogen meer bestaan? Je zou eraan gaan twijfelen, wanneer je de uitspraak van de raadkamer ziet in de zaak van de 62-jarige vrouw uit Bornem, die haar 28-jarige dochter met downsyndroom wurgde, omdat ze mentaal en psychisch brak en de zorg voor haar dochter niet meer aankon.
Eenmaal aangehouden en in de gevangenis kreeg ze vorige week een beroerte. Ze ligt nog steeds in het ziekenhuis.
De raadkamer vond het desondanks nodig om haar aanhouding te verlengen. Zodra de vrouw weer te been is, moet ze dus opnieuw de cel in.
Nochtans komen voor deze beslissing weinig voorwaarden van de wet inzake voorlopige hechtenis in aanmerking. Gevaar voor recidive lijkt er niet want - vergeef ons het cynisme - er was maar één dochter met downsyndroom in het gezin. Dat ze bewijzen zou doen verdwijnen of dat er gevaar voor collusie zou zijn, speelt ook al niet echt, ze heeft immers al zo goed als volledige bekentenissen afgelegd. Dat een door beroerte getroffen 62-jarige een reëel gevaar voor de openbare veiligheid zou uitmaken, is al evenmin evident.
De raadkamer heeft nog één juridisch argument: ze heeft een feit gepleegd waarop een straf zwaarder dan één jaar staat. Dat is juist, en het is zelfs haast routine om in moordgevallen de voorlopige hechtenis te gebruiken tot alle elementen gekend zijn, maar is het in deze zo uitzonderlijke omstandigheden, waar bovenal tristesse en wanhoop spelen, nu zo moeilijk om deze dame voorlopig vrij te laten, tot haar rechterszullen oordelen welke straf ze verdient? Welk maatschappelijk en juridisch nut is er dan gediend bij dit soort kille juridische zakelijkheid?
Tenzij deze beslissing toch genadevol zou zijn, want ingegeven uit de vrees dat de dame bij invrijheidstelling een poging tot zelfdoding zou ondernemen, wat ze al eerder probeerde. Maar wat zegt dat dan over deze samenleving: dat we eerst niet in staat waren haar te helpen bij de opvang van haar kind, en dat het enige preventiemiddel tegen zelfdoding dat we hebben de gevangenis is?
Yves Desmet Hoofdredacteur
Enkele reacties van lezers (er zijn er ook heel wat andere!):
LJM Claessens
Wij leven al 25 jaar met een manisch depressieve dochter die reeds 14 opnames in de psychiatrie op haar actief heeft. . Telkens wanneer die psychotisch langs de straten dwaalt weigert men haar op te nemen en tijdig medische zorgen toe te dienen. . Eerst moet ze een strafbaar feit plegen en dan gaat men haar met juridische middelen te lijf. . Waar is daar het mededogen voor een patiënt die in ontoerekenbare staat verkeert ?????? . Ik ben ook reeds 70 jaar en huiver wanneer ze alleen komt te staan.
Thierry Masure
28 jaar lang, 24/24, de slaaf van een toestand die niemand heeft gewild. Een leven zonder hoop op vrijheid. En onder die last breken. Hierbij past inderdaad alleen maar de grootst mogelijke empathie.
Diane JANSSENS DIANE
heb het met een krop in de keel gelezen…ben héél verontwaardigd dat zoiets kan gebeuren…
Joep V
Frappant is dat in forumreacties mensen over de tragische omstandigheden waarin deze vrouw jaren heeft geleefd en haar misdaad -want dat blijft het,laat dat duidelijk zijn-heeft begaan,heen kijken. Wie van ons kan er zeker van zijn dat hij of zij in gelijkaardige omstandigheden zijn of haar principes en zijn of haar plichten, waaronder dat je de hand niet aan je eigen kind slaat, onvoorwaardelijk trouw blijft? Van buitenaf is het makkelijk en snel oordelen en veroordelen.
herwig laenen
De laatste zin van dit artikel is het meest bittere statement over onze maatschappij dat ik ooit heb gelezen.
Verder knokken voor de Tobintaks: “Make Finance Pay”
DeWereldMorgen.be - 19.05.10
Woensdag 19 mei werd in verschillende Europese steden actie gevoerd voor een strakkere regulering van de financiële sector. Een jaar na de ‘grootste financiële crisis sinds de jaren dertig’ en de eerste paniekvergaderingen van de G-20, bezondigt de financiële sector zich nog steeds aan hetzelfde wangedrag.
De crisis in Griekenland en de eurozone etaleert het weer allemaal: het opzetten van verdachte financiële constructies, muntspeculatie, onverantwoord gedrag van niet altijd even ‘onpartijdige’ ratingagentschappen. Voorlopig reageert de EU met een financiële buffer van 750 miljard euro. Dat is veel geld, maar geen sluitende regulering.
“Er moet nu dringend werk worden gemaakt van échte maatregelen om de speelruimte van de groten in de financiële sector drastisch in te perken”, vinden Rudy De Meyer van 11.11.11 en Eric Goeman van Attac-Vlaanderen.
De Financiële Transactie Taks (FTT) die nu maar eens echt op de rails moet worden gezet, is echter geen wondermiddel. De taks is ook voor ons maar een van de vele instrumenten in het brede gamma dat we in de aanpak van financiële crises nodig hebben.
Maar het is wel een uitstekend instrument. Het is technisch haalbaar. Het kan vrij snel en door afzonderlijke landen en landengroepen, zoals de eurozone, worden toegepast.
Het kan helpen om kapitaalbewegingen meer op de langere termijn te richten dan op het dagelijkse heen-en-weergeflits. En de taks kan heel veel geld opbrengen voor ontwikkeling en de financiering van de Global Public Goods (wereldwijde publieke ‘goederen’, zoals water, onderwijs, gezondheidszorg).
De steun van NGO’s, internationale netwerken en vakbonden is groter dan ooit. Het wordt hoog tijd om al die steun ook te bundelen rond een gezamenlijk voorstel en gezamenlijke actie. Om druk te zetten op de G-20 (juni 2010) en de FTT stevig aan bod te doen komen in de VN-conferentie over de Millenniumdoelen (New York, september 2010).
Voorzichtig optimistisch
Enkele maanden geleden waren we voorzichtig optimistisch over de levenskansen van een belasting op munttransacties, of op financiële transacties in het algemeen. In het gewoel van de grote financiële crisis in 2008 – 2009 waren de politieke leiders, tot op het niveau van de G-20, op zoek naar een manier om de banken en andere groten uit de financiële sector een deel van de opgelopen averij te laten betalen.
Het idee van een belasting op financiële transacties paste relatief goed in dat plaatje. Het rijtje internationale prominenten dat op zijn minst lippendienst verleende, was indrukwekkend. Het idee van de taks vond ook zijn weg naar de instellingen.
Het Europees Parlement keurde resoluties goed ten gunste van de taks. De europarlementariërs vroegen de Europese Commissie ook om een rapport op te stellen dat het nut en de wenselijkheid van een financiële transactietaks en andere vormen van innoverende financiering zou onderzoeken.
Op een nog hoger niveau gaf de G-20 opdracht aan het Internationaal Muntfonds (IMF) te zoeken naar manieren om de financiële sector te laten meebetalen voor de schade die de financiële crisis heeft veroorzaakt. Het fonds moest ook aangeven hoe schade door dergelijke crises in de toekomst zou kunnen worden beperkt.
Met een bekeerde Belgische regering?
Op Belgisch niveau was de vooruitgang spectaculair. Toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Yves Leterme (CD&V) lanceerde in oktober 2009 in Parijs (in het kader van de vooral door Frankrijk getrokken ‘Leading Group on Innovative Financing’), samen met een twaalftal ministers uit andere landen, een ministeriële werkgroep over de belasting.
Die groep stelde een panel van experts samen waarin, naast Lieven Denys (een van de auteurs van de Belgische ‘Tobinwet’ uit 2004), nog enkele notoire voorstanders van de FTT waren opgenomen. Het voorbeeld werkte aanstekelijk. Onze overheid sponsorde een vergadering van het internationaal panel van experts in Brussel.
Minister van Ontwikkelingssamenwerking Charles Michel (MR) ging op een vergadering van Europese collega-ministers de taks actief verdedigen. Op een consultatievergadering in voorbereiding van het Belgische EU-voorzitterschap verklaarde zelfs minister van Financiën, Didier Reynders (MR), zich bereid om i.v.m. de taks Europese initiatieven te steunen.
Het DGOS (Directoraat-Generaal Ontwikkelingssamenwerking) loopt met plannen rond om in de marge van de VN-top over de Millenniumdoelstellingen in september 2010 mee te werken aan een evenement rond de taks.
Niet zonder slag of stoot
De tegenstanders gingen niet zomaar liggen bloeden. VS-president Barack Obama kwam met het voorstel voor een veel zwakkere bankbelasting. Een ‘elegante uitweg’ die door heel wat andere regeringsleiders werd aangegrepen. De Europese Commissie produceerde een agressief, negatief rapport dat de FTT onbehoorlijk veel kritischer behandelde dan andere voorstellen voor innoverende financiering.
De EU-Commissie klampt zich vast aan oude, weerlegde tegenargumenten (zoals grote delocalisatie van activiteiten, de nood aan een globale toepassing en de onverenigbaarheid met Europese verdragen.)
Het rapport van het IMF circuleert in een voorlopige versie. Nuttig is dat het IMF alvast de haalbaarheid van de FTT bevestigt. Het fonds haalt uiteindelijk wel twee andere voorstellen uit de mand.
Een eerste belasting moet dienen om een buffer op te bouwen om in geval van een nieuwe crisis reddingsoperaties te financieren. Ze zou vooral gericht zijn op grote banken die bij faling een risico zouden betekenen voor het financieel wereldsysteem.
De tweede taks zou geheven worden op de winsten van de banken en overdreven bonussen van bankiers. Die tweede taks kreeg de toepasselijke afkorting ‘FAT’-tax (Financial Activity Tax) mee. Het zijn deze voorstellen die in juni op de tafel van de G-20 zullen belanden.
Bij een eerste toetsing in de G-20 kreeg ook het IMF-voorstel overigens heel wat tegenwind. Volgens experts gaat het IMF met zijn voorstellen een stuk verder dan wat de meeste leiders van de G-20 willen. Maar een FTT of CTT is het niet, niet naar opbrengst en niet naar regulerende invloed op de financiële sector.
Maar toch …
Ondanks alles staat de deur nog altijd op een kier. Er is nog geen beslissing gevallen over de IMF-voorstellen. De zwakke argumentatie van de Europese Commissie moet publiek worden gekraakt. Met de ‘nieuwe’ financiële crisis in Europa hebben de Europese ministers van Financiën (in een perscommuniqué na een recente ECOFIN-vergadering) de Financiële Transactie Taks toch weer op de politieke tafel gelegd.
En het rapport van het panel van experts van de ‘Leading Group on Innovative Financing’ kan weer wind in de rug geven aan nieuwe acties. De steun van NGO’s , internationale netwerken en vakbonden is groter dan ooit.
Het wordt hoog tijd om al die steun ook te bundelen rond één gezamenlijk voorstel en gezamenlijke actie. Om de FTT stevig aan bod te laten komen op de VN-conferentie over de Millenniumdoelstellingen en om écht druk te zetten op de G-20. De internationale gemeenschap kan zich eigenlijk niet veroorloven om een uitstekend instrument als de FTT niet te gebruiken.
Rudy De Meyer, hoofd van de Beleidsdienst van 11.11.11, de Koepel van de Vlaamse Noord-Zuidbeweging Eric Goeman, woordvoerder van Attac Vlaanderen
DeWERELDMORGEN..be - 20 september 2010
door
60 landen lobbyen voor taks op financiële transacties
Een taks op financiële transacties was niet zo lang geleden een wilde droom van andersglobalisten. Maar toen kwam de crisis en plots pleiten 60 landen (waaronder Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië) voor zo’n taks. “Het gaat nu alleen nog om de politieke wil”, meent Eric Goeman van Attac Vlaanderen.
Een groep van 60 landen, waaronder België, Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië en Japan, gaan een dezer dagen tijdens de top van de Verenigde Naties over de millenniumdoelstellingen voorstellen dat er een taks wordt ingevoerd op internationale monetaire transacties met de bedoeling fondsen te genereren voor ontwikkelingshulp.
Tijdens een bijeenkomst in Parijs begin september verklaarde de Franse minister van Buitenlandse Zaken, Bernard Kouchner, dat de groep voor de topbijeenkomst rond de VN-millenniumdoelstellingen tot een gemeenschappelijk standpunt was gekomen.
De ministers berekenden dat de taks jaarlijks tot 35 miljard dollar voor ontwikkelingshulp zou kunnen opbrengen. Kouchner vertelde aan de verslaggevers: “Voor elke 1000 euro zal de taks die wij aanraden 5 cent opbrengen. Het is niet erg veel, maar wel genoeg om vooruitgang te boeken”.
Het globale tekort aan hulp wordt voor de periode 2012-2017 geschat op 340 miljard dollar per jaar (156 miljard voor opvang van klimaatgevolgen in arme landen en 180 miljard voor openbare ontwikkelingsprojecten).
De Franse president Nicolas Sarkozy heeft herhaaldelijk zijn steun betuigd aan het idee, maar de leiders van de Europese Unie hadden het moeilijk om er de Verenigde Staten en andere landen van te overtuigen dit op de G20-agenda te zetten. Tijdens de laatste bijeenkomst in Toronto werd het idee nauwelijks besproken maar Sarkozy benadrukte in augustus dat de behandeling ervan één van de hoofddoelen zou zijn tijdens het Franse voorzitterschap van de G20 in Seoel, in november.
“Wij weten dat er tegen dat idee afkeer bestaat en dat wij de meest bescheiden optie hebben gekozen” zei Soraya Rodriguez, de Spaanse staatssecretaris voor internationale samenwerking. Zij vertelde erbij dat de stuurgroep van 60 landen de taks op wisseltransacties heeft uitgekozen omdat die internationaal het gemakkelijkst te organiseren zou zijn. Die taks die naar schatting jaarlijks tussen 25 en 35 miljard dollars zou leveren, zou geheven worden op transacties in Britse pond sterling, in euro’s, dollars en yen, en zou de ruggensteun van desbetreffende centrale banken vereisen.
Twaalf van de zestig landen (waaronder België onder impuls van toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Yves Leterme) namen de leiding van het project en hebben vorig jaar (oktober 2009 in Parijs) een panel van internationale specialisten aangesteld (waaronder Prof. Lieven Denys die in België al de Tobintakswet schreef) om mogelijke opties uit te tekenen.
Hun rapport gaf een monetaire transactietaks (CTT of Currency Transaction Tax) aan als de te verkiezen optie maar bood ook andere mogelijkheden waaronder een taks op de activiteiten in de financiële sector, een taks op de toegevoegde waarde (btw) bij financiële dienstverlening, een taks op een brede waaier van financiële transacties, en een op het nationale niveau geheven enkelvoudige belasting op monetaire transacties.
Tobintaks
Nadat de VS de goudstandaard hadden opgegeven en de dollar lieten zweven, stelde James Tobin, econoom en Nobelprijswinnaar, in 1972 een kleine heffing voor op geldhandel om het speculeren op korte termijn te ontmoedigen en daardoor vooral een stabiliserend effect op de reële economie te hebben. Zijn idee werd toen volstrekt afgewezen en in het beste geval lacherig ontvangen en bleef ‘slapen’ tot de internationale andersglobaliseringsbeweging ATTAC (Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij) op het einde van de jaren negentig een campagne begon voor de Tobintaks om de “financiële markten te ontwapenen”.
In België wordt de strijd voor een Tobintaks en vandaag een Financiële Transactie Taks vooral gevoerd onder impuls van FAN (Financieel Actie Netwerk) waarbinnen vooral 11.11.11. en Attac Vlaanderen aan de kar trekken. Ook de vakbonden in België zijn altijd voorstander geweest van een taks op monetaire transacties.
Critici hebben gezegd dat om het even welke taks slechts haalbaar zou zijn als alle belangrijkste financiële centra van de wereld die zouden willen heffen. Tot nog toe zijn er geen tekenen dat de VS er enige interesse zouden voor hebben.
“De Amerikanen zijn daarin van het grootste belang; maar wij staan niet alleen”, opperde Kouchner, er aan toevoegend dat de taks er met de steun van de 60 landen mogelijk zou komen.
Talrijke essentiële details moeten nog uitgewerkt worden: wie de inkomsten zou verzamelen en wie deze zou toekennen aan wat voor projecten.
Voor de mondiale sociale bewegingen zijn dit natuurlijk geen details maar het speerpunt van een belangrijk democratisch debat liefst op VN-niveau. Voor het Europees netwerk ENOFAD (European network on Finance and Development) waarin 11.11.11. en Attac Vlaanderen actie zijn is “ontwikkelingshulp” niet het doel van deze taks, maar wel eerst en vooral de regulering en inkrimping van de financiële industrie.
De opbrengsten van de taks kunnen gebruikt worden voor herverdeling van mondiale publieke goederen, ontwikkeling en strijd tegen de klimaatverandering.
Lobby’s van de banken en de bedrijven blijven beweren dat een heffing op financiële transacties deze handel naar andere landen zou verdrijven, dat de handelsvolumes en de liquiditeit zouden verminderen, dat een taks de tewerkstelling in de financiële sector zou treffen en dat die belasting aandeelhouders zou schaden en de wereldeconomie zou afremmen. Zij merken ook op dat een taks moeilijk te innen zou zijn en gemakkelijk te ontwijken.
Deze argumenten zijn telkens opnieuw door allerlei netwerken maar ook door verschillende specialisten en experts weerlegd maar blijven populair bij politici en vooral ministers van Financiën.
Charles Michel, de Belgische minister van ontwikkelingssamenwerking, verklaarde aan het persagentschap Reuters: “Als de politieke wil er is, dan kan het binnen 2 à 3 jaren geregeld zijn”.
Zo hoort u het ook eens van een minister. Het gaat nu alleen nog om de politieke wil.
“IMF heeft kans om schulden van arme landen te schrappen”
DeWereldMorgen.be - 05 april 2011
Bijna zestig internationale ngo’s hebben de raad van bestuur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) gevraagd om ongeveer 2 miljard euro opbrengst uit de goudverkoop aan te wenden om de schulden van de armste landen kwijt te schelden.
Organisaties als Action Aid International, Oxfam International en de International Trade Union Confederation deden de oproep in een gezamenlijk communiqué. Ze vinden dat de winsten moeten gaan naar arme landen met een zware schuldenlast, zodat die zich kunnen wapenen tegen schokken zoals de financiële crisis in 2008-2009 en de scherpe stijging in voedsel- en brandstofprijzen.
“We vragen aan de raad van bestuur van het IMF om de criteria van het nieuwe rampenfonds uit te breiden om schulden te kunnen kwijtschelden, zonder schadelijke voorwaarden voor landen in crisis, en om de kas te vullen met de opbrengst uit de goudverkoop”, klinkt het. Het fonds waarvan sprake werd in juni opgericht om Haïti te helpen met zijn wederopbouw na de verwoestende aardbeving in januari 2010 en schort twee jaar lang de schuldbetalingen aan het IMF op. Arme landen die door een ramp worden getroffen, hoeven voorts geen achterstallige schulden meer te betalen aan het IMF.
Strauss-Kahn
Deze week beslist de raad van bestuur van het IMF over de opbrengst uit de goudverkoop. Maandag zei IMF-directeur Dominique Strauss-Kahn dat beleidsmakers meer oog moeten hebben voor ongelijkheid en sociale cohesie. “De zogenaamde Washington-consensus die de vrije markt verkiest, ligt nu achter ons.”
“De vruchten van economische groei moeten breed worden verdeeld en mogen niet in handen blijven van enkele bevoorrechte partijen. Hoewel de markt centraal moeten blijven, mag de onzichtbare hand geen onzichtbare vuist worden”, verklaarde hij aan toehoorders nabij de George Washington-universtiteit.
Strauss-Kahn mag dan wel een sleutelrol hebben gespeeld in de oprichting van het Fonds voor Schuldverlichting, hij repte niet over de oproep uit het middenveld om de winst uit goudverkoop te gebruiken om het rampenfonds te spekken en om meer arme landen toe te laten.
Door de historisch hoge goudprijs heeft het IMF minstens 2,5 miljard euro meer verdiend dan vooropgesteld in 2008, toen het Muntfonds startte met de verkoop van 403 ton goud. In 2009 ging het IMF akkoord om 635 miljoen euro van deze opbrengst te gebruiken om arme landen goedkope leningen te verschaffen. Sindsdien blijft de goudprijs stijgen. De ngo’s schatten dat het IMF uiteindelijk nog eens minstens 1,8 miljard euro zal verdienen aan de verkoop.
De raad van bestuur zal verschillende opties voor de opbrengst bestuderen. Een mogelijkheid is om de werkingskosten van het IMF, die vroeger werden gedekt door de winst uit leningen, te betalen met het geld. Een andere mogelijkheid is om met de opbrengst uit de goudverkoop reserves aan te leggen om te gebruiken in geval van crisissituaties, zoals de beurscrash in 2008, of om landen met lage inkomens te helpen herstellen van zulke crises en hun schuld te verkleinen of te schrappen.
Sierra Leone
Het middenveld verkiest de laatste optie omdat de geraamde winst uit de leningen dit jaar naar schatting 500 miljoen dollar (350 miljoen euro) zal bedragen, waarmee het IMF zich in een financieel bijzonder sterke situatie bevindt. “Zijn financiën zijn veel gezonder dan toen het besloot zijn goud te verkopen”, stelt Melinda St. Louis van de ngo Jubilee USA.
“Dat kan niet gezegd worden van de armste landen ter wereld. Daar dreigt hongersnood nu de voedselprijzen opnieuw pieken, om nog te zwijgen van stijgende schulden door natuurrampen of financiële crisis veroorzaakt door westerse banken”, verklaart ze. “De morele keuze is duidelijk: het IMF moet zijn overtollige geld voor schuldkwijtschelding gebruiken.”
Het klopt dat sommige van de armste landen hun schulden zagen toenemen door de wereldwijde economische crisis. Sierra Leones schuld is bijvoorbeeld verdubbeld in de voorbije twee en een half jaar. Zijn regering spendeert momenteel meer aan terugbetalingen dan aan gezondheidszorg, aldus de ngo’s.
“Dit is een langverwachte kans voor het IMF om de schulden van arme landen te schrappen”, vindt directeur Collins Magalsi van het Afrikaans Forum en Netwerk voor Schuld en Ontwikkeling (AFNDD). “Het IMF heeft altijd gezegd dat het geen geld heeft om de schulden van deze arme landen af te schrijven. Nu is er een surplus, dan is het logisch dat het geld gaat naar de kwijtschelding van schulden die arme economieën nog dieper in de put duwen.”