Over God zijn er sinds mensenheugenis verhalen in omloop. Over de mens trouwens ook. Vanaf het begin. Onze eigen joods-christelijke traditie weet er van mee te praten, en hoe.
De bijbel begint met dat grootse scheppingsverhaal waar God uit chaos en duister leven tevoorschijn roept. En de mens is nog maar net ten tonele verschenen, of het verhaal gaat ook over hem. Over zijn bestemming en zijn roeping, maar ook over zijn falen en verdwalen. Over de lange weg door de woestijn. De verteller is amper aan zijn verhaal over Adam en Eva in de hof begonnen, of ze raken verstrikt in lagen en listen. Het leven dat hen was toebedacht, lijdt schipbreuk, en zij komen in een land met doornen en distels terecht.
Zo gaat het verhaal, en sommige gelovigen voelen zich bekocht, omdat het maar een verhaal zou zijn. Niet echt gebeurd. Maar wie zo denkt, is echt op een dwaalspoor gezet. Want dat verhaal is wis en waarachtig waar, je hoeft je ogen maar de kost te geven. We leven niet in het paradijs; wij leven ten oosten van Eden, in den vreemde. Maar toch, zijn wij niet voor iets anders geschapen dan dit bestaan met zijn afgunst, haat en nijd, dat we dagelijks om ons heen zien. Daarom is het toch allemaal niet begonnen.
In het evangelie van vandaag vertelt Jezus
24e zondag door het jaar C - 2007
C-cyclus · Tijd door het jaar · 24e zondag · groen