Laatsten zullen eersten zijn (2007)

De vakantie zit er weer op. Op de vliegvelden rolden de koffers weer bij duizenden over de transportband. “De laatsten zullen de eersten”, roept naast mij een Italiaans meisje dolblij uit. Haar bagage bij de laatste ingeleverd, komt ineens zo maar bij de eerste te voorschijn. “De laatsten zullen de eersten zijn”. Blijkbaar kent zij dit bijbelwoord van Jezus nog goed!
“Laatsten zullen eersten zijn, en eersten zullen laatsten zijn”. Een eigenaardig, een beetje dwars woord van Jezus. De omgekeerde wereld! Jezus richt zich tegen zijn tijdgenoten. En over hun hoofden heen tot ons. Gelovige mensen gaan namelijk gauw denken: “God houdt van ons. Maar van ons alléén. Wij zijn beter dan anderen. Wij zijn ’eersten’”.
Gelovige mensen denken dan een streepje bij God voor te hebben. Dat was al in Jezus’ tijd zo. Het evangelie van dit weekend vertelt erover. Mensen uit Jezus’ omgeving waanden zich beter dan anderen; alleen al omdat zij in zijn buurt woonden. Je kunt kind aan huis zijn bij Jezus, maar -zegt Hij- daarom ga je nog niet zomaar het hemelse huis van de Vader binnen. “Nauw is de poort die daar binnenvoert”. Die deur gaat pas wagenwijd open voor wie vrede en gerechtigheid in deze wereld heeft beoefend.
Dezer dagen las ik ergens: “Wellicht is het in de hemel drukker met Leden van het Leger des Heils dan met Getuigen van Jehovah. Deze Getuigen voelen zich als ’eersten’. ‘Kom bij ons, dan ben je safe’, is hun parool. De Heilssoldaten denken niet eerst aan zichzelf, maar hebben hart voor de ander. Zij voelen zichzelf ’laatsten’, nemen de ’laatste plaats’ in”. Maar, nogmaals: “laatsten zullen eersten zijn”.