Voor elk engagement, voor elke afspraak grabbelen we naar onze agenda
om er nog dat spreekwoordelijke ‘gaatje’ te vinden,
om te zien ‘of het past’.
Het is vaak wikken en wegen, vooral afwegen :
wat krijgt voorrang?
Een agenda wordt waardeloos
wanneer het over engagement tegenover Jezus gaat.
Zijn vraag luidt niet : “zou het misschien een keer kunnen passen?”
Zijn vraag is heel direct en ondubbelzinnig : “is ’t ja, of is ’t neen?”
We zouden ons antwoord liefst nuanceren
en laten variëren met de tijd en volgens onze beschikbaarheid.
Net dàt is de bekoring waarvoor we moeten vragen behoed te worden:
- dat we niet zouden denken dat het allemaal weinig zin heeft
(een gedachte die zich vlug van je meester kan maken
wanneer je de gang van de wereld bekijkt)
- dat we niet zouden opgeven
omdat er zo weinig direct resultaat te bekennen valt van wat wij doen;
- dat we ook anderen niet meeslepen in ontmoediging.
Wat krijgt onze voorrang?
Vertrouwen dat Jezus met ons is, al zien we Hem niet,
wakker blijven om dienstbaar te kunnen zijn,
vertrouwen dat niets van wat goed is verloren gaat,
al moeten we soms lang wachten op de 'oogst'.
Neem straks je agenda en schrijf zonder aarzelen
bij élk van de dagen van het jaar : ‘wakker blijven’.
2009-2010 - C 19