19e zondag door het jaar (2007)

Waar is je hart? Of mag ik vragen wat leeft er in je har? Waar ben je het meest mee bezig. Ik vroeg het mezelf af deze week, tijdens mijn retraite in de abdij van Westvleteren. Ik ben veel bezig met de kerk, met de blijde boodschap. Ik hou ervan om een bevrijdend woord te spreken. Ik hou ervan te verkondigen. Waar ik van leef? Met het Woord van God ben ik graag bezig, om te preken. Ik lees daar rond, ik bid daar rond, ik denk daar rond. In Lourdes mocht ik trouwens ervaren hoeveel nood mensen hebben aan een goed woord, een bevrijdend woord, zowel in de eucharistie, als in de biecht en daarbuiten. Wat een genade, wat een vreugde te mogen ervaren dat je dit doen moogt van God en van de kerk.

Ik ben ook blij als ik mensen ontmoet die het hart op de juiste plaats dragen en een hart hebben voor anderen, als ze willen delen van wat er leeft in hun hart.

Soms ben ik ook bezorgd om mijn hart te verliezen. Als ik te eenzaam of te moe ben. Of omdat er nog zoveel andere zaken zijn in de wereld die mij bekoren.

Soms ben ik bezorgd om waar mensen het meest mee bezig zijn in hun hart.

Iemand vertelde deze week in de spiritualiteitdagen over een interview met een man. Deze man werd gevraagd wat hij het belangrijkste vond in zijn leven. Zonder aarzelen antwoordde hij: “Mijn gezin natuurlijk, mijn vrouw en mijn kinderen”. Daarna vroeg de reporter: “En hoeveel tijd besteed je tijdens de week aan je gezin?” Waarop hij weer zonder aarzelen antwoordde: “gij weet zeker niet welke job ik heb, hoe veeleisend, ik heb geen tijd meer over”. Pas daarna beseft hij hoe hij op zijn nest was gepakt. Voor het belangrijkste in zijn leven had hij helemaal geen tijd. Om het met de woorden van het evangelie te zeggen: Zijn hart was niet waar zijn schat lag.

Het is juist hier dat Jezus de vinger op de wonde legt. Waakzaamheid is geboden, want als een dief in de nacht sluipen andere prioriteiten ons leven binnen en roven alle plaats weg in ons hart, die eigenlijk bestemd moet zijn voor de schat, voor het belangrijkste.

Hoe kan het rijk Gods zich vestigen, als er geen plaats meer is. Als je hart gericht is op macht en geld, dan is er geen plaats meer voor solidariteit en bescheidenheid. Als je hart gericht is op eer en aanzien, is er geen plaats meer voor eenvoud en luisterbereidheid.
Wees dus waakzaam, want in het Rijk Gods gelden andere visies en denkmodellen dan in de maatschappij.
Het evangelie wijst ons op onze verantwoordelijkheid. Ieder de zijne en die kunnen we niet afschuiven op anderen. Iedereen is zelf verantwoordelijk voor de invulling van de plaats in zijn hart. Dat kan niemand in jou plaats doen. Maar het nemen van je verantwoordelijkheid is wel een voorwaarde voor de komst van Gods Rijk.

We weten als gelovige, dat het Rijk Gods altijd klein en kwetsbaar begint als een zaadje. Niet met glans en glorie, niet met dwang of geweld, maar vanuit openheid voor het kleine, het kwetsbare, voor het wonder van de liefde.

Waakzaamheid is dus geboden. Houdt dus je lenden omgord en de lampen brandend. Dat wil zeggen: hou je hart erbij!, anders gaat het Rijk Gods, de grootste schat, aan je neus voorbij.