De sleutelwoorden van de drie lezingen van deze zondag zijn wachten en waken.
De grootheid van een mens schrijft Br. Benoit Standaert, ligt in zijn capaciteit om te “wachten”. De kracht van een opvoeding laat zich meten aan de verworven vrijheid om geduld te oefenen.
Maar kunnen we vandaag nog wachten, nog geduld uitoefenen?
Er zijn de wetten van de natuur waar we (nog) niet onderuit kunnen: de opeenvolging van de seizoenen, een moeder een vader die 9 maanden wachten op nieuw leven, de groei naar volwassenheid, oud worden, geboren worden en sterven.
Maar er zijn vele dingen in ons leven waarop we niet kunnen wachten.
Hebben we een behoefte dan willen we die zo vlug als onmiddellijk invullen. Zin in iets? Onze vele goestingen ….wachten is dan ver te zoeken.
Halloween, Sinterklaas, Kerst en Nieuwjaar lopen door elkaar ….
Ook in onze relatievorming staat wachten niet vooraan.
Maken we nog voldoende tijd vrij om elkaar te leren kennen? Om echt te verlangen naar iemand? One night stand en vluggertje zijn begrippen die in bepaalde middens zo maar gehanteerd worden.
Misschien een verouderd woord …. Zijn we nog bereid om te “vasten”. En vasten niet alleen in de betekenis van zich iets ontzeggen in zijn voeding, maar in de breedste zin van het woord: zich iets naar lichaam of geest ontzeggen, leren wachten, uitkijken naar ….
Bij waken denken we automatisch aan ziekte, lijden en dood. Een moeder die zorgt voor een kind, een dierbare die waakt bij een zieke, een bejaarde.
Waken, wakker blijven, alert zijn en uitkijken naar de toekomst …
Bij waken bij een stervende worden we geconfronteerd, niet alleen met degene die aan het sterven is, maar worden we ook zelf geconfronteerd met onze eindigheid.
Wat houdt de toekomst in? Wat betekent het leven? Naar wie en wat kijken we uit?
Waken bij een stervende laat sporen na ….
En proberen wij mensen ook dit ogenblik niet naar onze hand zetten?
Met lijden, dood, afscheid nemen hebben we het zeer moeilijk.
Willen we ook hier nog voldoende tijd vrij maken om te wachten,
Zijn we bereid om voldoende tijd te geven aan de stervende, aan de mensen die de stervende omringen? …
zijn we bereid om ook op dit eigenste moment toekomst te geven? ….
Om uit te kijken naar een nieuw maar ander leven?
In het evangelie van daarnet staat “Houdt u lenden omgord en uw lampen brandend” Leef als mensen die wachten op hun heer die naar een bruiloft is en als de heer terugkomt en klopt, hem aanstonds kan ontvangen. En de Heer zal degenen die hij bij zijn komst wakende vindt, zal hij uitnodigen aan zijn tafel en de heer zelf zal de wakenden bedienen!.
Jezus biedt ons een toekomst aan. Christenen wachten op Iemand. Ze leven in verwachting, zoals een toekomstige moeder uitziet naar nieuw gelaat, nog verborgen in haar schoot.
Zoals een bruid staat tegenover de bruidegom en elkaar zeggen: we gaan er voor, in goede maar ook in kwade dagen.
En in het evangelie van vandaag staat er iets bijzonders ““als jij nu dient - met de lenden omgord - dan zal hij jou straks aan de tafel bedienen - ook met de lenden omgord! Liefde is wederzijds, liefde is wederkerig.
Waakzaamheid betekent geenszins voorzichtigheid.
Waakzaamheid houdt in: bereidheid tot dienstbaarheid, bereid zijn om aan de slag te gaan, om mee op pad te gaan, om je naaste echt graag te zien.
Luisteren naar elkaar, iemand zijn verhaal laten doen, aandacht hebben voor elkanders vreugde en verdriet, open staan voor elkaar: dat is de waakzaamheid waar Jezus het vandaag over heeft.