Dag iedereen, voor onze jaarlijkse ‘zomercyclus’ tijdens de weekends van de vakantie (??) in de gevangenis PCB Brugge, kozen we als rode draad het thema ‘HOOP’. Zo weten we ons verbonden met de grote kerkgemeenschap wereldwijd die dit jaar het thema ‘Pelgrims van hoop’ centraal stelt. Gedurende vijf weekends willen wij - de aalmoezeniers - aan de mensen in detentie iets vertellen over hoe wij ‘hoop’ begrijpen en beleven en over hoe die ‘hoop’ volgens ons tot leven kan komen binnen de muren van de gevangenis PCB Brugge. Op die manier willen we ook een tegenstem zijn tegen alle negativiteit en cynisme die er heersen, zowel ‘binnen’ en ‘buiten’ de wereld van de gevangenis - met name ook in de mediaberichtgeving over justitie en detentie. Hoe dan ook, er zijn altijd tekenen van hoop!
Komend weekend is het mijn beurt om voor te gaan in de vieringen. Ik wilde uitdrukkelijk kiezen voor het aspect van ‘herstel’ en ‘uitzicht op nieuwe kansen’ (iets waar ik ten stelligste op hoop voor mezelf in de eerste plaats, voor de mensen in detentie en voor zoveel andere ‘verloren’ en vergeten mensen en groepen in onze maatschappij…), en ik koos daarbij voor de beelden van ‘God op de rommelmarkt’, ‘God als ‘reparateur’ en de gevangenis als een mogelijk ‘Repair café’… Ik plaatste hierbij als evangelielezing twee korte parabels uit dat fameuze ontroerend-mooie hoofdstuk 15 uit het Lucas-evangelie over ‘verloren zijn – gezocht worden en gevonden…’ Met name de parabel van het verloren schaap en die van de verloren drachme.
In bijlage stuur ik de teksten door die ik hiervoor verzamelde (inclusief de vertalingen in Frans en Engels), alsook de uitgebreide toespraak in drie talen. Ik weet dat niemand van jullie daar direct iets kan mee doen op een parochie of in de liturgie van komend weekend. Maar misschien ooit wel voor een boete-viering of verzoeningsviering in het kader van het thema ‘Pelgrims van hoop’..? En als deze bijdrage niet direct ergens van dienst kan zijn, dan wil ik – in alle bescheidenheid – toch nog een keer via dit ‘doorgeefluikje’ een kleine inkijk geven in datgene wat wij (ook) in de liturgie en de predicatie/catechese proberen mee te geven aan de mensen in detentie, die immers al evenzeer als wij allen opgeroepen worden om hoe dan ook ‘pelgrims van hoop’ te zijn..
Wie weet kan iemand ergens iets doen met deze teksten, beelden en gedachten, voor persoonlijke bezinning of voor een groepsgesprek over vergeving, verzoening en herstel..? Zie maar… Met hartelijke groet – verbindend verbonden! geert dedecker vrijwilliger-aalmoezenier in de gevangenis PCB Brugge
Viering PCB Brugge 2-3 augustus 2025
‘Over hoop. En over een God die altijd op zoek is
naar wie en wat verloren lijkt…’
Toespraak
Om te beginnen:
Een bericht uit de krant - Un article tiré du journal - A message from the newspaper:
De autistische zoon van een vriendin zei ooit: ‘Het glas is gebroken, maar gelukkig zijn de scherven nog heel.’
Le fils autiste d’une amie a dit un jour: ‘Le verre est cassé, mais heureusement, les morceaux sont encore intacts.’
The autistic son of a friend once said: ‘The glass is broken, but fortunately the shards are still intact.’
‘Een gebroken theekopje is geen
gebrekkig voorbeeld
van een theekopje,
maar een perfect voorbeeld
van een gebroken theekopje…’
Adele B Mccollum
‘Une tasse à thé cassée n’est pas un
mauvais exemple
de tasse à thé,
mais un parfait exemple
de tasse à thé cassée… ‘
Adele B Mccollum
‘A broken teacup is not a
flawed example
of a teacup,
but a perfect example
of a broken teacup…’
Adele B Mccollum
Een recent verschijnsel in onze buurten en gemeenschappen: het ‘Repair Café’…
Un phénomène récent dans nos quartiers et nos communautés: le ‘Repair Café’…
A recent phenomenon in our neighborhoods and communities: the ‘Repair Café’…
‘Repair Cafés’ zijn gratis toegankelijke bijeenkomsten, waarbij buurtgenoten elkaar op vrijwillige basis helpen bij het herstellen van allerhande voorwerpen.
Les ‘Repair Cafés’ sont des réunions qui sont accessibles gratuites, et dans lesquels des volontaires veulent aider n’importe qui à la restauration de toutes sortes d’objets.
‘The ‘Repair Cafés’ are meetings who are free accessible on a voluntary basis, in which neighbours help each other in restoring all kinds of objects, without asking money for it.
In het Repair Café hebben ze dat strijkijzer zo weer aan de praat
Dans le Repair Café, le fer à repasser est remise immédiatement en service
In the Repair Café, the iron is immediately put back into service
Weggooien? Mooi niet!
Recent is er een interessant boek verschenen over dit nieuwe fenomeen. Het draagt de prachtige titel: ‘Weggooien? Mooi niet!’. In dit boek beschrijft Martine Postma hoe zij in 2009 op het idee voor het Repair Café kwam, en hoe het concept zich sindsdien over de hele wereld heeft verspreid.
Un livre intéressant sur ce nouveau phénomène vient de paraître. Il porte le titre évocateur: ‘Weggooien? Mooi niet!’ (Jeter? Certainement pas!). Dans cet ouvrage, Martine Postma raconte comment elle a eu l’idée du Repair Café en 2009 et comment le concept s’est depuis répandu dans le monde entier.
An interesting book about this new phenomenon was recently published. It has the wonderful title: ‘Weggooien? Mooi niet!’ (Throw it away? No way!). In this book, Martine Postma describes how she came up with the idea for the Repair Café in 2009 and how the concept has since spread around the world.
Dit is mooi hé? Niet weggooien dus…
C’est beau n’est ce pas? Donc ne pas jeter…
This is very beautiful isn’t it? So don’t throw it away…
In Japan worden gebroken voorwerpen dikwijls hersteld met GOUD. De barst wordt beschouwd als een uniek getuigenis van de geschiedenis die het voorwerp meemaakte, en dat maakt het voorwerp zelf nog zoveel mooier.
Au Japon, des objets cassés sont souvent restaurés avec de L’OR. La fissure est considérée comme un témoignage unique de l’histoire que le sujet a connu. Cette réparation rend l’objet lui-même tellement plus beau.
In Japan, broken objects are often repaired with GOLD. The crack is seen as a unique testament to the history that the object has experienced, and that makes the object itself even more beautiful.
God is een trouwe bezoeker van de rommelmarkt…
Van de hand gedaan
Beschadigd en onbruikbaar
ooit flarden van leven gekend
nu afgedankt terzijde.
Wat overbodig was,
niet nodig meer - vergeten,
nu van de hand gedaan
en niet méér waard
dan wat een gek er nog voor geeft…
Wie ziet nog wat in mij?
Geen mensenleven kan
zijn waarde zo verliezen,
hoe derderangs misschien
en hoe beschadigd ook.
Geen mens is waardeloos
omdat de kleur ons niet bevalt,
de vorm ons tegenstaat,
de aantrekkingskracht ontbreekt.
Geen mens is waardeloos
omdat hij krassen heeft of breuken
schijnbaar voor niets meer dient
en niet meer bruikbaar is.
Gelukkig ziet God toekomst
in waar geen mens nog oog voor heeft
en zoekt Hij langs de randen van het leven
naar wie geen plaats meer krijgt,
wie weggeschoven is, gedeukt, gekneusd
voor iedereen heeft afgedaan.
God is een trouw bezoeker van de rommelmarkt.
Hij kent de waarde
van het weggegooide leven
en geeft het nieuwe glans en kracht
met al Zijn milde mededogen,
vanuit de ruimte van Zijn grote hart.
Elk mensenleven is en blijft voor Hem
meer dan de moeite
van het zoeken en van het vinden waard.
(vrij naar Sytze de Vries)
Dieu est un visiteur fidèle du marché aux puces…
Mis au rebut
Endommagé et inutilisable,
fragments d’une vie autrefois connue,
aujourd’hui mis au rebut.
Ce qui était superflu,
plus nécessaire, oublié,
aujourd’hui mis au rebut
et ne valant plus
que ce qu’un fou pourrait encore en donner…
Qui voit encore quelque chose en moi?
Aucune vie humaine ne peut
perdre ainsi sa valeur,
aussi insignifiante soit-elle,
aussi abîmée soit-elle.
Aucun être humain n’est sans valeur
parce que sa couleur ne nous plaît pas,
sa forme nous déplaît,
il ne nous attire pas.
Aucun être humain n’est sans valeur
parce qu’il a des rayures ou des cassures,
qu’il semble ne plus servir à rien
et qu’il n’est plus utilisable.
Heureusement, Dieu voit l’avenir
là où aucun homme ne le voit encore
et Il cherche aux marges de la vie
ceux qui n’ont plus leur place,
ceux qui ont été écartés, meurtris, brisés,
ceux dont tout le monde s’est débarrassé.
Dieu est un fidèle visiteur du marché aux puces.
Il connaît la valeur de la vie jetée
et lui redonne éclat et force
avec toute Sa douce compassion,
depuis l’espace de Son grand cœur.
Chaque vie humaine reste pour Lui
plus que la peine de chercher et de trouver.
(librement inspiré de Sytze de Vries)
God is a faithful visitor to the flea market…
Discarded
Damaged and unusable,
fragments of a life once known,
now discarded and cast aside.
What was superfluous,
no longer neede - forgotten,
now discarded
and worth no more
than what a fool would still give for it…
Who still sees anything in me?
No human life can
lose its value in this way,
no matter how insignificant
or damaged it may be.
No human being is worthless
because we don’t like their color,
their shape repels us,
or they lack appeal.
No human being is worthless
because they have scratches or cracks,
seem to serve no purpose anymore,
and are no longer useful.
Fortunately, God sees a future
where no human being can see it,
and He searches along the edges of life
for those who no longer have a place,
who have been pushed aside, dented, bruised,
discarded by everyone.
God is a faithful visitor to the flea market.
He knows the value of discarded life
and gives it new luster and strength
with all His gentle compassion,
from the space of His great heart.
Every human life is and remains for Him
more than worth
the effort of searching and of finding.
(freely adapted from Sytze de Vries)
God is ook de Grote Hersteller – Hij heeft een ‘Repair-café’ dat altijd open is…
God ligt op zijn rug onder de wereld.
Steeds aan het repareren,
steeds is er iets kapot.
Ik wilde hem helemaal zien,
maar ik zie slechts de zolen
van zijn schoenen…
en ik ween. En dat is Zijn lof.
**Jehoeda Amichai **
Dieu est aussi le Grand Réparateur – Il a un ’Repair Café’ qui est toujours ouvert…
Dieu est allongé sur le dos sous le monde.
Il répare sans cesse,
il y a toujours quelque chose qui casse.
Je voulais Le voir en entier,
mais je ne vois que les semelles
de Ses chaussures…
et je pleure.
Et c’est là Son éloge.
Yehuda Amichai
God is the Great Repairer—He has a ‘Repair Café’ that is always open…
God lies on his back beneath the world.
Always repairing,
always something broken.
I wanted to see Him completely,
but I see only the soles
of His shoes…
and I weep.
And that is His praise.
Yehuda Amichai
Waar we op hopen: dat in elke gevangenis ook zo’n soort ‘Repair Café’ zou worden ingericht…
En waarom zouden we ook de gevangenis niet durven dromen als een soort ‘Repair Café’? Waar men gebroken en gekwetste mensen niet zomaar per definitie weggooit in de vergeetput, of aan de kant schuift als definitief kapot en afgeschreven. Of toch minstens deze kapel hier die op zaterdag of zondag een uurtje wordt opengesteld voor iedereen, als een ‘Repair Café’ in het klein, waar iedereen welkom is met zijn ‘brokken en scherven’ en met zijn (misschien voor een stuk zelf kapot geprutste..?) leven. Waar hoop is op herstel. Waar gedroomd wordt van genezing en heling, en vurig gehoopt wordt op een mogelijk nieuw begin…
Maar daar is uiteraard een grondige mentaliteitswijziging voor nodig. Bij onszelf, bij mensen van ‘binnen’ en van ‘buiten’ - én bij de beleidsmakers. Er zullen nieuwe kansen moeten gecreëerd worden om onszelf en elkaar te ontmoeten en te leren kennen. We moeten op-nieuw leren geloven dat er een goed alternatief is voor ‘weggooien’, en dat dit alternatief voor iedereen bereikbaar moet worden gemaakt. We moeten op alle manieren en met alle beschikbare middelen investeren in een daadwerkelijk herstel-beleid. We moeten leren denken in ‘oplossingen’ in plaats van in ‘problemen’ – zeker wanneer het over gekwetste en stukgelopen mensen gaat…
Ce que nous espérons: qu’une sorte de ‘Repair Café’ soit également mis en place dans chaque prison.
Et pourquoi n’oserions-nous pas imaginer la prison comme une sorte de ‘Repair Café’? Où les personnes brisées et blessées ne sont pas simplement jetées dans les oubliettes, ou mises de côté comme définitivement cassées et hors d’usage. Ou du moins cette chapelle ici, ouverte à tous le samedi ou le dimanche pendant une heure, comme un ‘Repair Café’ à petite échelle, où chacun est le bienvenu avec ses ‘bric-à-brac’ et sa vie casseé (peut-être en partie détruite par ses propres erreurs?). Où l’espoir d’une guérison est présent. Où l’on rêve de guérison et de rétablissement, et où l’on espère ardemment un nouveau départ…
Mais cela nécessite bien sûr un changement radical de mentalité. De notre part et de celle des personnes ‘internes’ et ‘externes’ - et chez les décideurs politiques. De nouvelles occasions à se rencontrer nous-mêmes et les uns les autres devront être créées. Nous devons réapprendre à croire qu’il existe une bonne alternative au ‘jetable’ et que cette alternative peut être accessible à tous. Nous devons investir par tous les moyens et avec toutes les ressources disponibles dans une véritable politique de réparation. Nous devons apprendre à penser en termes de ‘solutions’ plutôt que de ‘problèmes’, surtout lorsqu’il s’agit de personnes blessées et brisées…
What we hope for: that every prison will also set up a similar ‘Repair Café’.
And why shouldn’t we dare to dream of prison as a kind of ‘Repair Café’? Where broken and wounded people are not simply thrown away into oblivion, or pushed aside as definitively broken and written off. Or at least this chapel here, which is open to everyone for an hour on Saturdays or Sundays, like a mini ‘Repair Café’, where everyone is welcome with their ‘waste’ and their (perhaps partly self-destroyed?) lives. Where there is hope for cure. Where dreams of healing and recovery are held, and fervent hopes are cherished for a possible new beginning…
But this obviously requires a fundamental change in mentality, both on our part, among people from ‘inside’ and ‘outside’ and on the part of policymakers. New opportunities will have to be created for people to meet and get to know ourselves and each other. We must learn to believe once again that there is a good alternative to ‘throwing away’, and that this alternative can be made accessible to everyone. We must invest in a genuine recovery policy in every way possible and with all available means. We must learn to think in terms of ‘solutions’ rather than ‘problems’ – especially when it comes to hurt and broken people…
Laten we dus binnen en buiten, in en omheen de gevangenis een aantal ‘Repair Cafés’ oprichten, om wie en wat gebroken is te helen, te genezen, weer heel te maken als nieuw geboren…
Alors, créons un certain nombre de ‘Repair Cafés’ à l’intérieur et à l’extérieur, ici dans la prison et autour de la prison, pour réparer, reconstruire et guérir toutes les personnes et les choses qui sont cassés, pour les restaurer comme nouveau né…
So let’s set up a number of ‘Repair Cafés’ inside and outside, in and around the prison, to heal all the people and all the things that are broken, to restore it and to make them totally as new born…
samenstelling: geert dedecker