Blijven aandringen
Veel mensen van wie je het niet zoudt verwachten zeggen dat ze af en toe bidden. Gelovig noemen ze zich niet of niet meer, maar bidden, jawel. Dat staat o.m. te lezen in het jongste rapport over God in Nederland. Volgens dit rapport zegt een kwart van de buitenkerkelijke ongelovige ondervraagden wel eens te bidden. Dat doen ze meestal “als er problemen zijn of als ze emotioneel geraakt worden”. Ze zeggen geen gebeden op, meestal zeggen of vragen ze niets. Ze laten gedachten naar boven komen, verlangens en wensen ook, over mensen en dingen die hen bekommeren, over de zin van het leven.
Als je deze mensen de bijbelteksten zoudt voorleggen die hier vandaag worden gelezen, zouden ze hun manier van bidden daar wel niet in herkennen. Maar is dat ook niet het geval met nogal wat kerkgetrouwe katholieken?
Neem het verhaal over het gebed van Abraham. Je kunt er jaloers op zijn dat hij zo vertrouwelijk omgaat met God. Maar schaamteloos met God marchanderen tot hij het onderste uit de kan heeft gehaald, dat is toch iets heel anders dan bidden, zeker zoals wij het gewend zijn. Toch valt er wel wat uit te leren.
Abraham vroeg niets voor zichzelf. Hij nam het op voor de onschuldige inwoners van het verloederde Sodom die samen met de booswichten de dood ingejaagd zouden worden. Hij speelde handig in op Gods rechtsgevoel. “Hij die de rechter is over de hele aarde moet toch rechtvaardig handelen?” En stap voor stap haalde hij zijn slag thuis. God liet zich vermurwen. De hele stad zou gespaard kunnen worden terwille van tien onschuldigen. Het is een bemoedigend verhaal. Je kunt het leven van mensen redden, als je maar bij God blijft aandringen.
Ook Jezus bad blijkbaar anders dan zijn leerlingen gewend waren. Een van hem vroeg hem dat hij hen zou leren bidden zoals ze het hem hadden zien doen. En hij leerde hen de woorden van het onzevader. Bij Lucas zijn ze korter dan de tekst in het Matte