Beste vrienden,
Toen Jezus en zijn leerlingen toen in dat dorp in Samaria door de inwoners niet werden ontvangen, hadden de leerlingen snel een antwoord klaar: Jezus moest maar één keer vuur uit de Hemel laten neerdalen en de zaak zou zijn opgelost. Laat dat dorp maar onmiddellijk ervaren wat de consequentie is van hun weigering om de Heer op te nemen.
Maar Jezus denkt daar heel anders over, waarom eigenlijk?
Van nabij bekeken zou het toch helemaal niet zo slecht zijn om het probleem aan te pakken zoals de leerlingen het Hem voorstellen? Je zou tenslotte onmiddellijk weten waar men voor stond. Wanneer iemand Christus niet als zijn Heer wil aannemen, dan valt er gewoon vuur uit de Hemel, alles wordt vernietigd en de zaak is opgelost. Dan weet ge toch onmiddellijk wat de consequenties zijn en dan moeten wij christenen ons niet meer rechtvaardigen voor het feit dat wij aan ons geloof vasthouden.
Het zou toch eigenlijk helemaal niet zo slecht zijn wanneer Jezus de mensen voor eens en voor altijd duidelijk zou maken wie het voor het zeggen heeft, wie er Heer en meester is, en waar iedereen zich aan heeft te houden. Wanneer Hij zich toch maar eens één keer in al zijn macht als Heer zou bewijzen, dan zouden onze kerken elke zondag terug vol zijn, al was het maar omwille van die bombardementen met vuur uit de hemel. Maar, zouden onze kerken er dan nog wel staan?
Maar iedereen die zo denkt moet opletten dat hij zich, bij dergelijke overwegingen, niet erg misrekent. Want wat die oplossing met zich meebrengt, dat zien we nu reeds vijf jaar in het Midden-Oosten, want dat is nu juist de oplossing die op dit ogenblik wordt toegepast door de beulen van de Islamitische staat. Wie hun ideologie niet onvoorwaardelijk belijdt, die moet worden vernietigd! De slachtoffers zijn islamieten, zowel soennitische als sjiitische, christenen, Jezidis en niet- gelovigen.
Goede vrienden, het is een oplossing die nooit door christenen kan of mag worden toegepast, want in elke mens, wie het ook zij, welk geloof hij al of niet aanhangt, ontmoeten wij immers Christus, God zelf!
O je, wanneer er elke keer wanneer wij weer eens iemand hebben afgewezen, elke keer wanneer iemand uit onze gemeenschap niet uitnodigend, niet gastvrij, en vijandig i.p.v. vriendelijk tegenover vreemdelingen heeft gereageerd, wanneer men ons dan telkens weer met vuur uit de hemel zou bombarderen, dan zou onze kerk, en ook al die andere kerkgebouwen, waarschijnlijk geen dag meer overleven.
En wanneer ik dan nadenk over de reden waarom de Samaritanen Jezus toen niet wilden ontvangen, dan begin ik helemaal te piekeren: Omdat Hij op weg was naar Jeruzalem, staat er in het evangelie van vandaag. Galileeërs die naar Jeruzalem gingen werden door de Samaritanen principieel niet ontvangen, voor hen gold de wet van de gastvrijheid niet!
Want Joden en Samaritanen hadden een verschillend geloof. Ze geloofden allebei in die ene God, maar elk van beiden beweerde dat de andere verkeerd geloofde. Daarom vermeden ze elk contact met elkaar en hadden eigenlijk helemaal niets met elkaar te maken.
En over elke man die het waagde om met een vrouw uit de rijen van de anderen te huwen, werd geroddeld en ze werden met de vinger gewezen. Het was niet veel anders als wat er vroeger hier bij ons gebeurde bij een gemengd huwelijk tussen Katholieken en Protestanten.
Het Evangelie van vandaag wordt in die optiek echt explosief. Ze namen Jezus niet bij zich op omdat ze een ander geloof aanhingen. Zij waren ervan overtuigd dat Jezus tot diegenen behoorde die het geloof niet op de juiste manier beleden. Hadden de leerlingen het toen voor het zeggen gehad, dan zou Jezus vuur uit de Hemel op dat dorp hebben moeten laten neerkomen..
Maar lieve mensen, wat zou Jezus dan nu in onze tijd moeten doen wanneer in onze eigen Kerk, waarin Hij ons ontmoet, mensen die zeer openlijk bekennen christen te zijn, maar daarom niet Katholiek, de toegang officieel wordt ontzegd met dezelfde argumenten waarmee destijds Jezus door de Samaritanen werd afgewezen. Want die mensen geloven niet helemaal hetzelfde als wij! Hoeveel vuur zou er dan nu uit de hemel op ons hoofd moeten vallen?
God zij dank heeft Jezus toen zijn leerlingen terechtgewezen. God zij dank denkt Jezus anders! God zij dank is Hij lankmoedig en zeer geduldig. Niet in de laatste plaats ook zeer geduldig met ons! Wanneer Jezus zou gereageerd hebben, zoals zijn leerlingen het van Hem verwachtten, zou er van onze Kerk reeds lang geen steen meer op de andere staan en zouden wij zelf er reeds sinds lang niet meer zijn.
Vandaag worden we er weer heel duidelijk aan herinnerd dat het niet volstaat om in zijn naam bij elkaar te komen, of om een Godshuis te bouwen. Vandaag maakt Christus ons duidelijk dat Hij ons in iedere andere mens, wie dat ook zij, persoonlijk ontmoet. En het is pas wanneer wij een mens vriendelijk ontvangen, wanneer we gastvrij zijn, wanneer wij de vreemdeling helpen en niet kwaad over hem spreken, dat wij kunnen bewijzen dat wij het werkelijk verdienen de naam Christen te dragen. Zo wordt onze Kerk tot een huis van levende stenen, een huis dat echt Kyriaké, Kerk mag worden genoemd en ook Zijn Kerk is.
Waar dat echter niet lukt, waar we misschien zelf in verdrukking raken, moeten we toch zeer voorzichtig zijn vooraleer we God vragen om straffend in te grijpen. God zij dank is God niet alleen lankmoedig en geduldig met de anderen. Hij is God zij dank ook lankmoedig en geduldig met ons.