12° ZONDAG DOOR HET JAAR - C - 23 juni 2019.
Beste mensen,
Het evangelie van vandaag doet me denken aan het gedicht van Hans Andreus ‘Voor een dag van morgen’.
Maar vertel het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
… zo liefhad als ik jou.
Ook Jezus zei tegen zijn leerlingen: “praat er niet over.
De gezalfde, het gezalfde leven, geen mens zou het geloven…”
God spreekt niet via praten.
Hij laat zich vinden.
‘Wie mijn volgeling wil zijn, moet zijn leven prijs-geven,… ’
Een prijs krijgen we allen graag, voor bepaalde dingen geven we graag een prijs.
‘Wie mijn volgeling wil zijn, moet zijn leven prijs-geven, elke dag opnieuw …’
Het is niet waar we van dromen dàt prijs-geven, vooral niet ‘elke dag opnieuw’.
We weten allemaal wat elke dag opnieuw gebeurt,
verliest zijn nieuwheid, verliest zijn noemenswaardigheid.
Mss is dat net volwassen worden.
Opgaan zonder te noemen, te zeggen.
Waar zit dat prijs geven dan?
ik had nooit gedacht onder mijn diploma te werken. Maar met een gezin.
nooit gedacht dat ik zou tevreden zijn met een krammikele gezondheid maar nu ik zover ben, ben ik er nog graag…
Er wordt heel veel prijsgegeven… in het dagdagelijkse stilte van het leven.
Doorheen het werken, zorgen, huishouden, tuinieren, opruimen, boodschappen doen valt het niet op waar mensen hun leven aan prijsgeven.
Oneindig veel mensen, oneindig veel wijzen van prijsgeven, naam, status, vrijheid, gezondheid, toekomst, liefde, familie, reizen, …
Als je het hen zou vragen, zouden velen het niet kunnen zeggen.
“Ik heb mij prijsgegeven. Wanneer?
Ik heb mij weggecijferd. Deed ik dat?”
Mensen zijn meestal niet altijd zo bewust van het wegcijferen
en het is ook minder belangrijk
zolang datgene, waar je diep in je hart voor leeft,
gevrijwaard wordt door je de prijs die jij geeft.
Wat ‘belangrijk is in het leven,
verdient een wegcijferen, een geven van leven.
Onder-Weg -tussen de prijzen- ervaar je:
‘Hier voelde ik de Gezalfde in mij
maar ook:
hier wist ik dat ook Hij pijn en lijden doorstond.’
Het valt zwaar om te doorstaan. om in de zure appel te bijten. Dat weten we allemaal.
Iets derven omwille van iets hogers, blijft iets derven.
Maar één ding is zwaarder:
een mens die zich ervan bewust is,
dat hij – in belangrijke zaken- van het leven,
niet bereid geweest is om prijs te geven
en de ‘prijs’ -die er altijd aan verbonden- is niet wilde betalen.
Ook die momenten (1°lezing) zijn ons niet vreemd
met die pijn verder moeten leven en enkel kunnen bidden.
Ook dàt kunnen we niet voorkomen
en eveneens blijken woorden hier weinig van zegs.
We kunnen maar bidden en vertrouwen op God die naar ons –mensen- omkijkt.
Amen