Beste Dorpsgenoten,
Toen ik in het begin van de week de lezingen doorlas die u zo juist gehoord heeft, deden ze me denken aan verhalen uit een prachtig geschreven roman. We hebben in de eerste lezing gehoord over een koning die zich gedraagt alsof zijn macht en hebberigheid geen grenzen kennen. Het evangelie geeft een verhaal waarin aan een vrouw op een ontroerende manier recht gedaan wordt. Twee verhalen die iedere ongelovige of niet-kerkse figuur zouden raken.
Verder heb ik deze week gelezen dat het Vaticaan de excommunicatie heeft uitgesproken over Amnesty International.. Niet dat het Vaticaan iets over deze organisatie iets te zeggen heeft. Maar die veroordeling hield wel in dat katholieken deze organisatie niet meer mogen ondersteunen. Amnesty International is in 1968 opgericht met het doel om overal ter wereld politieke gevangenen te bevrijden of hun toestand te verbeteren. Dat ligt helemaal in de lijn van het evangelie waar we lezen: “Komt gezegenden van mijn Vader want ik was in de gevangenis en gij hebt mij bezocht.” Deze organisatie ontfermt zich in Afrika over vrouwen die verkracht zijn en daarom verstoten worden door de gemeenschap. A.I. wil hen helpen om abortus te ondergaan en weer een plaats te krijgen om te leven.
Kardinaal Martino spreekt in zijn veroordeling wesp alleen over het leven van de vrucht, die door A. I. “gezien wordt als een vijand en behandeld wordt als een ding.” Geen woord over de vrouw en wat háár is overkomen. Niks werken van barmhartigheid. Wat zou de profeet Natan tegen het Vaticaan zeggen? De kerk zal in elk geval niet de woorden van David herhalen: “Ik heb tegen de Heer gezondigd.”
We mogen ook aan de woorden van Jezus denken uit het ontroerende evangelieverhaal: “Weinig liefde betoont hij aan wie weinig wordt vergeven.”
En verder heb ik gezien en gelezen over de burgeroorlog die de Palestijnen tegen elkaar gevoerd hebben en die uitliep op moordpartijen tot zelfs in ziekenhuizen toe. Allemaal gelovige Islamieten, die geacht worden het woord van hun profeet te onderhouden: “Wie één mens doodt, doodt de hele mensheid.”
Alleen Israël hoefde deze week zijn overweldigende en vernietigende macht niet te gebruiken. Dat blijft wel het land dat zijn bestaansrechten opeist krachtens het woord van God. En dat evenmin als de grote Koning David grenzen kan stellen aan zijn macht en hebberigheid.
Dat zijn de drie grote godsdiensten die alle drie geloven in één God. Geloven ze nog in die God of gebruiken ze de godsnaam uit de macht der gewoonte? Hoe lang kunnen ze nog bestaan nu ze geen van drieën meer trouw zijn aan hun oorsprong?
Iemand zou de conclusie kunnen trekken: als het zo is kunnen we ze missen.
Één ding blijft: Op bepaalde punten in ons leven, of we geloven of niet, komen vragen naar boven als deze: Waar sta ik in het leven, wat zijn mijn bronnen, wat ga ik met mijn leven doen, wat voor een levenshouding wil ik doorgeven aan wie na mij komen? Wat kan mij bevredigen?
Het gaat niet alleen om een schoner milieu, het gaat om barmhartigheid, om die twee handen die niet moe worden de aardbol vast te houden. Als we ons in dat beeld terug kennen, als we dat beeld waar maken komt het goed, met onze jeugd, met de regenwouden, met de dieren, met de wereld, met arm en rijk, het milieu. Zelfs dan mogen we ons nooit helemaal bevredigd voelen, want dan zijn we terug op het punt waar nu de drie grote godsdiensten zijn.
Ik stel me voor hoe Jezus de aardbol vasthoudt: hij ziet goed en kwaad, leven en dood, rijk en arm. Tussen zijn handen groeit het beeld van God en daar wil hij steeds meer van zien. “Samen is alles mogelijk”, zegt de nieuwe president van Frankrijk.
Dat het zo moge worden.