Zusters en broeders
De liturgie van dit weekend biedt ons twee verhalen over dodenopwekkingen. Vaak voelen we ons wat onwennig bij die verhalen over dodenopwekkingen. Wellicht is dit niet toevallig. Niet alleen het wonderbaarlijke van het mirakel doet ons de wenkbrauwen fronzen. Neen, de oorzaak zit dieper: vele mensen in onze samenleving hebben liefst zo weinig mogelijk met de dood te maken.
Laten we dan toch even nader toekijken op dit evangelieverhaal.
Wat mij vooreerst opvalt is dat Jezus de dood niet uit de weg is gegaan. Voor hem is de dood geen taboe, geen afgrond, hij is de lijkstoet tegemoet gegaan.
Wij echter lopen vaak in een boog om de grote en kleine dood heen. De grote dood, het overlijden van een mens, maakt ons onrustig. Maar ook de kleine dood ontlopen we liever. De kleine dood gebeurt telkens waar mensen het niet meer zien zitten, waar ze doodop zijn, in een doodlopend straatje gesukkeld zijn, waar ze monddood gemaakt werden, of doodsbenauwd zijn voor de mening van anderen. Ook deze kleine dood ontlopen we liever. We zeggen dan immers
10e zondag door het jaar C - 2007
C-cyclus · Tijd door het jaar · 10e zondag · groen