Op het einde van de advent brengt de liturgie Maria voor het voetlicht. Zij, die in verwachting is, draagt in zich de verwachting van de hele wereld, die hunkert naar de Verlosser. Zij brengt de vreugde van het heil.
In het evangelie gaat het over eenvoudige alledaagse dingen. Maria gaat gehaast op bezoek, omdat toen schijnbaar de tijd ook al krap was. Ze was bezorgd om tijdig bij haar nicht te zijn en om daar hulp te bieden. Twee zwangere vrouwen ontmoeten elkaar. Zij mogen het nieuwe leven als een geluk en als een onverwacht geschenk ervaren. Deze beide vrouwen hadden zo in beslag genomen kunnen zijn met hun verwachting, dat ze geen tijd meer hadden om aan de ander te denken. Zo dikwijls immers worden wij ook zo in beslag genomen door ons eigen werk of door het werk voor anderen, dat we door niets of niemand gestoord willen worden. Hier echter is het anders! De ene vrouw denkt in haar vreugde des te meer aan de vreugde van de andere. Door de zorgende groet wordt de Geest meegedeeld die zich uit in vreugde en jubel.
Een mens ‘groeten’ betekent dat je hem gezien hebt, dat je aandacht voor hem hebt en dat je hem goed gezind bent. Hebben wij zelf het niet dikwijls ervaren hoe wij uit de naamloze massa van een station een warenhuis weggeroepen worden door de groet van een vriend? Dan wordt heel de omgeving anders. Het anonieme valt weg, wij stellen ons open en er ontstaat nieuw leven. Hoe weldoende werkt de groet van een kameraad bij het begin van een werkdag. Wij ervaren dat hij onze zorgen begrijpt en dat hij met ons de last van het werk wil dragen.
Zo droeg die groet van Maria ook geest en leven in zich. Omdat zij-vol was van Gods Geest, omdat zij eerst door God gegroet was, kon zij aan Elisabeth en aan haar kind heil en vreugde schenken. ‘Zie, bij uw groet sprong het kind van vreugde op in mijn schoot.’
Elke zondag worden wij ook door God gegroet - de Heer zij met u - en wij zouden er ons bij het groeten van bewust moeten zijn dat alle mensen die wij door de week ontmoeten of tegen het lijf lopen, ook door God bemind en gezegend zijn. De ontmoeting van deze twee vrouwen was zo geestelijk geladen omdat zij in elkaar Gods Geest mochten ontdekken. Wij zouden elkaar heel anders groeten als wij ons bewust waren dat elke mens gedragen wordt door Gods Geest.
Elisabeth op haar beurt leert ons dat elke groet aanvaard moet worden, dat je je moet openstellen voor de groet van de ander. Wij mogen er niet achteloos aan voorbijgaan. Als je gesloten blijft, groet men je ook niet meer. Eigenlijk groeten wij alleen die mensen, waarvan we weten dat ze onze groet aanvaarden.
De kracht van de Geest en de ervaring van de vreugde van het heil wordt het duidelijkst in de ontmoeting met mensen die vol zijn van die Geest. De Geest wordt ons meegedeeld door anderen. Bij de groet van Maria werd Elisabeth vervuld van de Geest en ook Maria op haar beurt jubelde het uit: mijn ziel prijst hoog de Heer. De Geest wordt door velen gedragen en meegedeeld. Datzelfde wonder van de Geest gebeurt overal waar mensen zich innerlijk voorbereiden op het ontvangen van de gaven van de Geest, waar mensen bereid zijn anderen te dienen. Als iemand je ontmoet heeft, zegt Moeder Teresa, moet hij gelukkiger van je weggaan dan hij gekomen is.
Er werd een kapelaan verplaatst tot groot verdriet van de parochianen. Zij stuurden een delegatie naar de bisschop om te vragen of de kapelaan mocht blijven. ‘Maar waarom toch?’ vroeg deze, “u weet dat hij niet kan preken, zingen kan hij ook niet. Ik zal een andere goede priester in zijn plaats sturen.” Maar een eenvoudige werkman antwoordde: ‘Ja, meneer de bisschop, dat weten wij allemaal, maar er is iets anders: van deze man gaat iets uit. En daarom willen we hem graag houden.’
Hiermee is ook de kern getypeerd van de ontmoeting van Maria met Elisabeth. Van hen beiden ging iets uit. In het heil en de vreugde werd Gods liefde zelf ervaarbaar. Dat kan nog altijd gebeuren waar mensen, vervuld van Gods Geest, elkaar ontmoe-ten en zich in dienst stellen van God.
Zo zal het weer Kerstmis moeten worden. Uit de ontmoeting die mensen met elkaar hebben in deze drukke dagen, zou er vrede en vreugde moeten ontluiken. Telkens als mensen in goedheid en welwillendheid elkaar ontmoeten, wordt God zelf ervaarbaar in zijn gaven. Ik wens dat van u allen in deze dagen dat uitgaat waarvan Maria en Elisabeth vervuld waren: een dapper geloof, een daadwerkelijke liefde, maar ook de jubel van het hart en de vreugde van het christen-zijn.