Witte donderdag 2016
Mijn wetenschappelijke kennis over de verschillende wereldgodsdiensten is maar zeer beperkt. Maar ik heb het gevoel dat zij uiteindelijk allemaal slechts één doel voor ogen hebben: ofwel hier op aarde een gelukzalig leven mogen beleven; ofwel op de een of andere manier in een of ander hiernamaals een vergelijkbaar gelukzalig leven mogen beleven.
Of het nu het Christendom is, het Jodendom, het Islamisme, of een andere godsdienst, telkens meen ik daar die gelijkaardige sporen terug te vinden.
Zelfs in die geloofsstrekkingen waar sprake is van wedergeboorten hopen en geloven de mensen in een nieuw leven in een hogere kaste, met betere omstandigheden. Het Nirwana als einddoel.
Mijn wetenschappelijke kennis over hoe wij als westerse mensen gelukkig kunnen worden of proberen te leven, is ook heel beperkt.
Ik herken echter bij iedere mens een verlangen naar geluk. Sommigen leggen de nadruk op het eigen geluk, anderen beklemtonen eerder het geluk dat ze samen – bijvoorbeeld met partner en kinderen – mogen beleven. Weer anderen leggen dan weer de klemtoon op het geluk van de ander, de medemens.
Zo kwam ik tot de vraag naar wat een essentieel element kan zijn van de weg op geluk te mogen ervaren.
Tot mijn verbazing bleek het een eenvoudig begrip en tegelijk een eenvoudig gebaar te zijn: openheid.
Openheid van hart, openheid van Geest, openheid van handen.
Laten we even stilstaan bij deze drie elementen.
Kent u, beste mensen, een mooie bloem die haar bloemblaadjes gesloten houdt? Ik niet. Een bloem wordt pas mooi wanneer ze zich openstelt, haar bloemblaadjes wijd open spreidt. In haar openheid stelt ze zich kwetsbaar op, maar toont net hierin haar rijkdom aan kleuren en geuren. Wanneer een mens zijn hart opent, kan de diepe schoonheid van de mens stralen!
Een moederschoot opent zich om nieuw leven kansen te geven, leven te schenken. Een open moederschoot is een toegangspoort naar de weg van een gelukkig leven.
Hebt u ooit de ervaring gehad dat een bekrompen geest u op weg gezet heeft om geluk te beleven? Ik niet. Openheid van Geest is, zoals onze paus het zo mooi vertelde, de levensadem van onze kerk. Openheid van geest is bron van levenskracht.
Ieder van ons zal waarschijnlijk wel de mening delen dat liefde een belangrijke pijler is in elke relatie. Hoe kunnen partners aan mekaar hun liefde betonen? Hoe kunnen zij hun liefde voor hun kinderen ervaarbaar maken? Hoe doen kinderen dat naar hun ouders toe?
Heel eenvoudig: door hun handen te openen. Open handen kunnen geven; open handen kunnen ontvangen, open handen kunnen strelen, open handen zijn de weergave van een open hart, van een open geest.
Open handen kunnen dienstbaar zijn!
Bidden wij niet vaak met open handen om enerzijds ontvankelijk te zijn voor Gods weldaden en genade, en anderzijds om ons ter beschikking, ten dienste te stellen van de Heer?
Wat valt mij op bij het gebeuren rond Witte Donderdag?
Jezus open zijn handen die avond verschillende keren, op verschillende manieren, met steeds weer een zelfde herkenningspunt: dienstbaar zijn in liefde.
Kun je iemands voeten wassen met gesloten handen?
Kun je je brood delen met gesloten handen?
Kun je je liefde tonen met gesloten handen?
Witte Donderdag is de dag van de open handen: dienstbare liefde ten leven! Zowel voor het eigen leven, als dat van onze medemens.
En weet u wat mij, met het oog op morgen, Goede Vrijdag, vooral opvalt? Zelfs op het kruis blijven Jezus’ handen geopend!
Voor wie? Voor ons, voor u en mij.