Bergen verzetten (2009)

Het heeft wel enkele miljoenen jaren geduurd, maar we zijn er nu toch in staat tot wel heel grootse technische prestaties. Discovery laat ons megaconstructions zien die grenzen aan het ongelooflijke. Niet dat onze verlangens nu tot rust zijn gekomen. We blijven dromen van dingen die misschien zelfs onmogelijk zijn. Het zijn soms oeroude dromen. Wanneer je aan het sterfbed staat van een dierbare en deze nog zo graag jaren in leven zou willen houden, ook al zijn alle medische mogelijkheden uitgeput, dan rijst weer de vraag om de gang van de natuur te kunnen wijzigen. Zelfs menig ongelovige, wat dat ook voor iemand moge zijn, herinnert zich dan plotseling dat Jezus Christus ooit gezegd heeft dat met een geloof dat groot genoeg is,hele bergen kunnen worden verzet. In duizenden jaren van geloof is er bij mijn weten op die manier nooit een berg verzet. De oproep tot geloof gaat dus duidelijk in een andere richting dan die wij mensen vaak bedenken. Eeuwenlange ervaring heeft ons geleerd dat God niet naar voren treedt op de manier die wij hadden bedacht en gewenst.
Toen Jezus van Nazareth tijdens zijn leven hier op aarde heilzaam en genezend rondging, zo lezen we vandaag in het evangelie, toen waren er ook al heel wat mensen die in Hem geloofden vanwege datgene wat Hij deed. Aan de genezende kracht die van Hem uitging hoeven we niet te twijfelen, maar Jezus zelf kende zijn grenzen en we lezen dan ook dat het geloof zoals zijn omstanders dat koesterden op Hem geen indruk maakte. Hij kende zijn pappenheimers: ze wilden Hem als wonderdokter binnenhalen met voorbijgaan aan de boodschap van zorg voor elkaar waar het Jezus om ging. Met die tekenen wilde Hij slechts die boodschap onderstrepen en niet demonstreren hoe je de gang van de natuur ondersteboven kunt draaien.
Men had trouwens al meer eigen opvattingen tot geloof verheven. Zo bijvoorbeeld, zoals in de eerste lezing staat, dat kinderen tot in het vierde geslacht de lasten van slechte ouders moeten dragen. De ervaring leert ons dat ook kinderen van ontspoorde ouders soms zijn uitgegroeid tot zeer verdienstelijke burgers. Zo blijkt ervaring te worden tot een tweede openbaring, die geen geloof bedelft, maar zuivert.
Mgr Bluijssen heeft een tiental jaren geleden meegewerkt aan een boek met de titel Ervaring en Openbaring. Het boek brengt je op die gedachte om ervaring te zien als een tweede Openbaring. Door ervaring, door hetgeen je meemaakt en meegemaakt hebt, laat God je weten, wat je te doen staat of wat je beter niet kunt doen. Dit stemt tot nadenken bij elke gewetensbeslissing.
Wie voldoende heeft meegemaakt en heeft nagedacht over ervaringen, zal kinderen niet aanrekenen wat hun ouders hebben misdaan. Wie de tijd neemt om ervaringen te overwegen, zal van God niet vragen om de natuur geweld aan te doen omwille van welke gelovige dan ook.
Dat kan ons bidden wel veranderen. Bijvoorbeeld tot bidden om inzicht, wijsheid en sterkte, zoals we dat hier altijd weer doen. Niet om de wetten van de natuur gewijzigd te krijgen, niet om de daden van mensen van Hogerhand te laten overnemen. Bidden om Gods nabijheid in al ons doen en laten, in het medisch handelen van artsen, van opvoedende ouders, van leraren enzovoorts. En niet alleen voor anderen, maar ook gerust ook voor onszelf.