Mijn geliefde zoon (2009)

Zoals u misschien al weet, ben ik sinds vorige week de trotse opa van een kleinzoon, Lucas geheten. En zoals dat tegenwoordig gaat, worden er tientallen digitale foto’s gemaakt, die dan via de mail en via hyves.nl wijd en zijd in binnen- en buitenland worden verstuurd. Zo trots zijn de ouders, de grootouders en de hele familie, en ook de grote familie, vrienden en vriendinnen. En dan komen de reacties op de foto’s. Wat is ze stralend, de moeder van de pasgeborene! Ze staat er met haar zoontje o zo stralend op, geluk en liefde stralen van haar gezicht af. Dit is haar geliefde zoon, en het is aan haar gezicht te zien.
De Vader straalt van geluk, de Zoon straalt van liefde. Hij is zo stralend dat de Apostelen er niet op uitgekeken raken. “Dit is mijn geliefde Zoon”, zegt de trotse Vader. Stralend staat Hij daar, stralend van licht, stralend van vuur. Samen met Mozes en Eliah, twee mannen van vuur, vurige mannen, stralend van vuur, Mozes die de in bliksem, wolken en vuur gehulde Berg Sinaï opging en daarna ook zo straalde dat hij zijn gezicht bedekken moest want het deed het volk pijn aan de ogen, Eliah die in een wagen van vuur opsteeg ten hemel, heel de heilsgeschiedenis samengebald in één stralend vuur.

Mijn geliefde zoon. Alle ouders weten het. Hoe vader- en moederliefde bergen kunnen verzetten, hoe je voor je kinderen door het vuur kunt gaan. Hoe bij de geboorte van een kind de ontmoeting van ouder en kind, vader en dochter, moeder en zoon, een zó alles overstijgende ervaring kan zijn, een zó intens geluk, dat het is alsof men in de hemel is, een zó zichtbaar geluk dat anderen er door aangestoken worden, er in opgenomen worden.

“Het is goed hier te zijn, laten we drie tenten bouwen”. Ze wisten niet wat ze zeiden, de drie, Petrus, Johannes en Jacobus. Het was ook zo’n overweldigende ervaring. Je wilt het vasthouden. Je zou niet meer weg willen gaan. Nog even blijven. Nog gauw een paar foto’s maken. Want we willen dat prachtige moment nog even vasthouden. Vastleggen.

En toch weten we het heel goed. We kunnen in dit leven niets vasthouden. Het leven gaat door. We blijven niet stilstaan. We moeten door. De kinderen blijven niet klein. Ze worden groot. Steeds meer onafhankelijk, gaan steeds meer hun eigen weg. En na de leerschool van de kinderen, door de ouders gegeven, komt de leerschool van de ouders. Leren je kinderen de ruimte te gunnen. Leren je kinderen los te laten. Maar het is een teken van liefde voor je kinderen ze hun eigen weg te laten gaan. Door afstand te doen van je kinderen, toon je pas je liefde voor je kinderen.
Abraham moet ook afstand doen van zijn zoon. Nog wel zijn enige zoon. Op zijn oude dag gekregen. Echt de laatste kans. Zijn geliefde zoon. Hij moet hem loslaten. Begrijpen kan hij niet wat hem gevraagd wordt, het strookt niet met de belofte door God gedaan. Zijn zoon zou de stamvader worden van een groot volk, en nu moet hij afstand van hem doen?
Het onbegrijpelijke van het Offer van Abraham heeft de bouwers van deze kerk ook niet losgelaten. Ze hebben het op een kapitaal in deze kerk afgebeeld. Onbegrijpelijk, dat God aan Abraham vraagt zijn enige zoon te offeren. Onbegrijpelijk. En in de Middeleeuwen zal men dan Abraham, die zijn zoon offert, beschouwen als een voorafbeelding van God, die Zijn Zoon offert, om ons te verlossen. En zo wordt het onbegrijpelijke, het onaanvaardbare van Abraham’s offer aanvaardbaar gemaakt. Maar het blijft onbegrijpelijk.
In de Joodse traditie heet het offer van Abraham de ‘Binding van Isaak’, verwijzend naar Abraham die zijn zoon of het altaar vastbindt. Eigenlijk is het voor Abraham een ‘losmaking’, een ‘loslating’. Isaak wordt gebonden, maar Abraham moet zijn zoon loslaten. Hij moet afstand van hem doen. En dat is een onmogelijke eis. Dat vraagt een onmogelijk Godsvertrouwen. Ouders mag men ook niet vragen afstand te doen van hun kinderen, ze los te laten. Maar juist in het loslaten, tonen de ouders de liefde van hun kinderen.
Ook God heeft Zijn oneindige liefde voor Zijn Zoon getoond door Hem los te laten, Hem Zijn eigen weg te laten gaan. En Hij wist heel goed welke die weg zou zijn. De oneindigheid van Zijn liefde toont Hij door afstand te doen van Zijn Zoon. God toont ons vandaag zijn Vaderliefde. God toont ons vandaag Zijn Vaderhart.